V KK 83/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 kwietnia 2026 r.
SSN Małgorzata Bednarek
po rozpoznaniu w sprawie M. G.
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 305 ust.1 ustawy z 30 czerwca 2000 r.
Prawo własności przemysłowej
na posiedzeniu w dniu 28 kwietnia 2026 r.
kasacji obrońcy skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku
z 24 października 2025 r., sygn. II 1 Ka 292/25
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Radziejowie
z 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 216/24
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
1. kasację obrońcy skazanego pozostawić bez rozpoznania;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
3. zasądzić od skazanego M. G. na rzecz oskarżycieli
posiłkowych - L., L.1. S.A. oraz L.2. po 720,00 zł (siedemset
dwadzieścia złotych) dla każdego z oskarżycieli, tytułem zwrotu
kosztów zastępstwa procesowego przy sporządzeniu odpowiedzi
na kasację.
UZASADNIENIE
V KK 83/26
2
Wyrokiem z 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 216/24, Sąd Rejonowy w
Radziejowie uznając oskarżonego M. G. za winnego popełnienia zarzuconego mu
czynu wyczerpującego dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 305 ust. 1 ustawy z
30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej i na podstawie art. 14 § 1 § 2
k.k. i art. art. 305 ust.1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
wymierzył M. G. karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych ustalając
wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł. Nadto na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł
wobec oskarżonego obowiązek naprawienia w części szkód, a na podstawie 46 § 2
k.k. nawiązkę na rzecz pokrzywdzonych.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez obrońcę M. G.
Wyrokiem z 24 października 2025 r., sygn. akt II 1 Ka 292/25, Sąd Okręgowy
we Włocławku utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku złożył obrońca skazanego i zarzucił rozstrzygnięciu:
rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 438 § 3 k.p.k. w zw. z 438 § 4
k.p.k. w zw. z 440 k.p.k. i w zw. z art. 296 § 1 ust. 1 p.w.p. Obrońca skazanego
wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmniejszenie wysokości
zasądzonych nawiązek oraz kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na
kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, a
pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych o pozostawienie kasacji bez rozpoznania,
ewentualnie oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasację obrońcy skazanego jako niedopuszczalną z mocy ustawy należało
pozostawić bez rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść
jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo na karę pozbawienia
wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w sytuacji skazania na
inną karę, dla dopuszczalności kasacji wniesionej przez strony konieczne jest
podniesienie zarzutu opartego na jednej z okoliczności wymienionych w art. 439 § 1
k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). W tym postępowaniu wobec oskarżonego zapadł
wyrok skazujący, jednak wyłącznie na karę grzywny. Respektując więc wskazane
V KK 83/26
3
powyżej ograniczenia obrońca mógł wnieść kasację tylko w sytuacji dostrzeżenia
zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k., czego nie uczynił.
Tak zredagowaną kasację należało więc pozostawić bez rozpoznania jako
niedopuszczalną z mocy ustawy.
Sąd Najwyższy obciążył skazanego kosztami postępowania zgodnie z
treścią art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
Również, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art.
616 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz § 11 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 Rozporządzenie Ministra
Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie,
należało zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz każdego z oskarżycieli posiłkowych
kwotę 720 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przy
sporządzeniu odpowiedzi na kasację.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej
niniejszego postanowienia.
[J.J.]
[r.g.]
Małgorzata Bednarek
