Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Aktualizacja: 19 sierpnia 2026
§ 1.Przepisy art. 635 i 636 stosuje się odpowiednio w razie pozostawienia środka odwoławczego bez rozpoznania wobec jego cofnięcia lub z przyczyn wskazanych w art. 430.
§ 2.W wypadku cofnięcia wniosku o ściganie, kosztami postępowania można obciążyć osobę, która wniosek cofnęła.
Art. 637 KPK reguluje koszty postępowania w dwóch określonych sytuacjach. Paragraf 1 nakazuje odpowiednie stosowanie art. 635 i 636 KPK, gdy środek odwoławczy zostaje pozostawiony bez rozpoznania. Dotyczy to zarówno cofnięcia środka odwoławczego, jak i przyczyn wskazanych w art. 430 KPK. Określenie „odpowiednio” oznacza, że reguły z tych przepisów stosuje się z uwzględnieniem charakteru konkretnej sytuacji procesowej. Paragraf 2 przewiduje natomiast, że po cofnięciu wniosku o ściganie kosztami postępowania można obciążyć osobę, która ten wniosek cofnęła.
Art. 637 § 1 KPK ma zastosowanie wtedy, gdy środek odwoławczy nie jest merytorycznie rozpoznawany. Jedną z takich sytuacji jest cofnięcie środka odwoławczego przez uprawnioną osobę. Przepis obejmuje też pozostawienie środka odwoławczego bez rozpoznania z przyczyn odsyłających do art. 430 KPK. W takim przypadku o kosztach nie rozstrzyga się wyłącznie na podstawie art. 637 KPK, lecz z odpowiednim zastosowaniem art. 635 i 636 KPK. Art. 637 § 2 KPK dotyczy odrębnie cofnięcia wniosku o ściganie, a więc czynności innej niż cofnięcie środka odwoławczego.
Osoba uprawniona wnosi środek odwoławczy od rozstrzygnięcia, a następnie przed jego rozpoznaniem składa oświadczenie o cofnięciu tego środka. Sąd pozostawia wtedy środek odwoławczy bez rozpoznania i ustala kwestię kosztów z odpowiednim zastosowaniem art. 635 i 636 KPK. W innej sprawie osoba składa wniosek o ściganie, po czym decyduje się go cofnąć. Art. 637 § 2 KPK pozwala wówczas obciążyć tę osobę kosztami postępowania, ale przepis nie nakazuje takiego obciążenia w każdym przypadku.
Błędem jest utożsamianie cofnięcia środka odwoławczego z cofnięciem wniosku o ściganie. Są to różne czynności procesowe, dla których art. 637 KPK przewiduje odmienne rozwiązania dotyczące kosztów. Nie można także przyjąć, że § 2 automatycznie obciąża kosztami osobę cofającą wniosek, ponieważ ustawodawca używa zwrotu „można obciążyć”. Należy również pamiętać, że § 1 samodzielnie nie określa pełnych zasad rozstrzygania o kosztach, lecz odsyła do art. 635 i 636 KPK. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Art. 637 § 1 KPK dotyczy sytuacji, w której środek odwoławczy pozostawia się bez rozpoznania z powodu jego cofnięcia. O kosztach stosuje się wtedy odpowiednio art. 635 i 636 KPK.
Nie. Art. 637 § 2 KPK stanowi, że osobę cofającą wniosek można obciążyć kosztami postępowania, co oznacza możliwość, a nie automatyczny obowiązek.
Nie. Paragraf 1 odnosi się do środków odwoławczych, natomiast § 2 reguluje koszty po cofnięciu wniosku o ściganie.
Oznacza zastosowanie zasad zawartych w tych przepisach do sytuacji opisanej w art. 637 § 1 KPK, z uwzględnieniem jej specyfiki.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI