V KK 51/21

Sygn. akt V KK 51/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 lutego 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący, sprawozdawca)
‎SSN Kazimierz Klugiewicz
‎SSN Andrzej Tomczyk

Protokolant Agnieszka Murzynowska

sprawy M. K.

skazanego wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Ś.

z dnia 4 czerwca 2018 r., sygn. akt II K (…),

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

w dniu 18 lutego 2021r. kasacji od tego wyroku wniesionej przez Prokuratora Generalnego

orzekł:

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu w Ś. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Ś. objął wyrokiem łącznym z dnia 4 czerwca 2018r., sygn. akt II K (…), wymierzone prawomocnie M. K. kary orzeczone wyrokami:

1.Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II K (…), za czyn z art. 209 § 1 k.k., na karę roku i 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej, pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym,

2.Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II K (…), za czyn z art. 279 § 1 k.k. i inne, na karę łączną roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności,

3.wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II K (…), na karę łączną 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności;

4.Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 22 grudnia 2017 r., sygn. akt II K (…), za czyn z art. 275 § 1 k.k. i inne, na karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności - na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 k.k., art. 87 § 1 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k.

i wymierzył jemu karę łączną 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności a pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w tych wyrokach pozostawił do odrębnego wykonania.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 12 czerwca 2018 r. (k. 29).

Kasację od tego wyroku wywiódł Prokurator Generalny zaskarżając go w całości na korzyść M. K., zarzucając:

„ rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 413 § 1 pkt 4 i 5 k.p.k. w zw. z art. 574 k.p.k., polegające na zaniechaniu wyjaśnienia i uwzględnienia całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, dotyczących treści wyroków jednostkowych podlegających połączeniu oraz zaniechaniu prawidłowego przytoczenia ich treści w części wstępnej wyroku łącznego, skutkiem czego doszło - z rażącą i mającą istotny wpływ na treść orzeczenia obrazą art. 85 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 czerwca 2020 r. - do objęcia ww. wyrokiem łącznym kary łącznej pozbawienia wolności, orzeczonej wobec M. K. wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II K (…) oraz kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II K (…), podczas gdy wskazany wyrok łączny z dnia 20 czerwca 2017 r., o sygn. akt II (…), obejmował m.in. karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem o sygn. akt II K (…)”.

W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ś.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna.

W postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, z mocy art. 574 k.p.k., zastosowanie znajduje przepis art. 410 k.p.k. nakazujący, aby podstawę wyroku stanowiły wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej. Tymczasem Sąd meriti procedując w sprawie niniejszej, dysponując pełnym i ujawnionym na rozprawie materiałem dowodowym, nie wykazał należytej staranności w zweryfikowaniu treści wyroków jednostkowych mających podlegać łączeniu. Wydając bowiem wyrok łączny, za podstawę obliczenia granic w jakich może wymierzyć skazanemu M. K. karę łączną (mogła ona być wymierzona, zgodnie art. 86 § 1 k.k., w granicach - od najwyższej z kar wymierzonych temu skazanemu za poszczególne przestępstwa do ich sumy), objął nim m. innymi karę łączną, orzeczoną w wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 28 marca 2017r., sygn. akt II K (…), oraz karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym tego Sądu z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt IIK (…), nie dostrzegając, że ta ostatnia kara łączna obejmowała już tę pierwszą karę łączną tj. karę orzeczoną wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II K (…). Bez wątpienia takie postąpienie skutkowało wadliwym, niekorzystnym dla skazanego, ustaleniem granic w jakich powinna mieścić się kara łączna.

Jak już wskazano, zgodnie z art. 86 § 1 k.k., sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. W przypadku skazanego M. K. najwyższą z kar podlegających łączeniu pozostaje kara 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczona wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 20 czerwca 2017 r. o sygn. II K (…) obejmująca karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem 28 marca 2017 r. o sygn. II K (…). Dlatego ta ostatnia kara nie mogła być uwzględniona przy obliczaniu górnej granicy kary łącznej jaka możliwa była do wymierzenia temu skazanemu. Prawidłowo obliczona suma kar wymierzonych skazanemu K. a podlegających łączeniu wynosiła 4 lata i 15 dni pozbawienia wolności. Zatem niedopuszczalne było wymierzenie mu w zaskarżonym wyroku łącznym kary łącznej 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

W tych okolicznościach zasadniczy zarzut kasacyjny jest trafny a zaistniała sytuacja skutkuje niekorzystnym dla skazanego rozstrzygnięciem a więc miała oczywisty wpływ na treść zaskarżonego wyroku. To musiało spowodować uwzględnienie kasacji i uchylenie tego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu w Ś.

Skądinąd w kasacji słusznie także wskazano, że zaskarżony wyrok łączny Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 4 czerwca 2018 r, sygn. akt II K (…), nie zawiera wszystkich elementów wyroku łącznego wyszczególnionych w treści art. 413 k.p.k., a niewątpliwie prawidłowe skonstruowanie części wstępnej wyroku łącznego pozwoliłoby uniknąć błędu polegającego na bezpodstawnym objęciu węzłem kary łącznej m.in. kary pozbawienia wolności orzeczonej na mocy wyroku z dnia 28 marca 2017r., sygn. akt II K (…).

W tych warunkach Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.