III KO 147/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 5 listopada 2025 r.
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
w sprawie P. M.,
skazanego za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. i in.,
na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2025 r.,
w przedmiocie rozważenia dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania,
w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z
dnia 29 grudnia 2021 r., II AKa 210/21, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w
Krakowie z dnia 24 marca 2021 r., III K 223/19,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł
odmówić przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie
postępowania z uwagi na jego oczywistą bezzasadność.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 24 marca 2021 r., III K
223/19, P. M. został uznany za winnego czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2
pkt 2 k.k. i art. 280 § 1 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 275 k.k. i art. 276 k.k. w zw.
z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 14 lat
pozbawienia wolności, a w związku ze skazaniem ponadto za siedem innych
przestępstw jako karę łączną wymierzono P. M. karę 15 lat pozbawienia wolności.
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Sąd Apelacyjny w
Krakowie wyrokiem z dnia 29 grudnia 2021 r., II AKa 210/21, zmienił zaskarżony
III KO 147/25
2
wyrok Sądu I instancji wyłącznie w zakresie kosztów procesu, w pozostałym
zakresie utrzymując go w mocy.
Pismem z dnia 19 sierpnia 2025 r. skazany zwrócił się do Sądu
Apelacyjnego w Krakowie z osobistym wnioskiem o wznowienie postępowania.
Wniosek ten został zgodnie z właściwością przekazany do Sądu Najwyższego.
Jako podstawę wniosku skazany wskazał art. 540 § 1 pkt 2 ppkt b k.p.k., tj. „nowe
fakty i dowody”. W uzasadnieniu żądania wznowienia postępowania P. M. podał, że
skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą, a jego zachowanie nie
powinno być kwalifikowane jako usiłowanie zabójstwa, lecz co najwyżej rozbój lub
spowodowanie uszczerbku na zdrowiu. Wskazał, że ustalenia faktyczne
poczynione w sprawie są całkowicie sprzeczne z zabranym materiałem
dowodowym. Podkreślił, że nie było tak, aby zacierał ślady swojego zachowania, co
dawało szansę pokrzywdzonemu na udzielenie mu pomocy oraz że pokrzywdzony
był w posiadaniu działającego telefonu, którym mógł wezwać pomoc. Wskazywał,
że nie miał świadomości co do rzeczywistego stanu zdrowia pokrzywdzonego i w
jego oczach pokrzywdzony nie był w stanie zagrożenia życia. Skazany podniósł, że
to on pozostawił pokrzywdzonemu sprawny telefon i kazał współskazanemu
poluzować więzy, którymi pokrzywdzony był spętany. Wskazał, że gdyby działał z
zamiarem zabójstwa pokrzywdzonego, zachowałby się inaczej i pozostawiłby
miejsce zdarzenia w innym stanie, niż miało to miejsce w tej sprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek skazanego P. M. okazał się oczywiście bezzasadny, dlatego też
Sąd Najwyższy odmówił jego przyjęcia w trybie art. 545 § 3 k.p.k.
Stosownie do art. 545 § 3 k.p.k. osobisty wniosek strony o wznowienie
postępowania podlega w sposób formalny wstępnej kontroli w zakresie jego treści.
W wypadku stwierdzenia, że świadczy ona o jego oczywistej bezzasadności, sąd
odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od profesjonalnego pełnomocnika.
Przepis art. 545 § 3 k.p.k. można zastosować w szczególności wówczas, gdy
oczywista bezzasadność wniosku jest widoczna na pierwszy rzut oka, niewątpliwa i
wniosek ten obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2023 r., IV KO 85/23).
III KO 147/25
3
Wniosek o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia dotyczącym prawomocnych i podlegających wykonaniu orzeczeń. W
tej procedurze Sąd Najwyższy bada istnienie ściśle określonych podstaw
wznowieniowych, zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k. i art.
542 § 3 k.p.k. Spośród tych podstaw wznowienia postępowania skazany odwołał
się do „nowych faktów i dowodów” z art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., które miałyby
wskazywać, że został skazany za przestępstwo zagrożone karą surowszą, przy
zastosowaniu zbyt surowej kwalifikacji prawnej.
Jednakże, aby można było wznowić postępowanie karne na podstawie
„nowych faktów i dowodów”, ujawnić się musi dowód lub okoliczność nieznane
sądowi orzekającemu w chwili wyrokowania, a jednocześnie w wysokim stopniu
uprawdopodobniające wadliwość wydanego orzeczenia i w takim samym stopniu
wskazujące, że po wznowieniu postępowania zapadnie orzeczenie zasadniczo
odmienne od orzeczenia poprzedniego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z
dni: 26 kwietnia 2021 r., V KO 3/21; 22 grudnia 2021 r., V KZ 63/21). Tymczasem
skazany powołał się na okoliczności i dowody, które były znane Sądom
orzekającym w sprawie. Wskazał bowiem na poczynienie błędnych ustaleń
faktycznych co do strony podmiotowej przestępstwa, jak również z tego powodu
negował kwalifikację prawną czynu. Odwołał się w tym zakresie wyłącznie do
okoliczności, które legły u podstaw wydania wyroku skazującego i były oceniane
przez Sądy obu instancji. Skazany nie wskazał na żadną okoliczność ani na żaden
dowód, który powstałby lub stał się mu znany dopiero po zakończeniu
postępowania w toku instancji. Okoliczności, na które powołał się skazany w swoim
piśmie były już przedmiotem zarzutu apelacji jego obrońcy i Sąd Apelacyjny się do
nich odniósł, jednoznacznie twierdząc, że przypisanie przez Sąd Okręgowy
skazanemu zamiaru ewentualnego zabójstwa było prawidłowe. Skazany bazuje
więc na dowodach i okolicznościach pozbawionych elementu „nowości” w
rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.
Sąd Najwyższy dostrzega, że to już kolejna próba skazanego, aby wzruszyć
wydany w jego sprawie wyrok skazujący. W ramach podejmowanych prób
wznowienia postępowania wydano następujące decyzje procesowe: zarządzenie z
dnia 31 lipca 2024 r., III KO 68/24, o braku podstaw do wszczęcia przez Sąd
III KO 147/25
4
Najwyższy postępowania o wznowienie postępowania z urzędu; postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2025 r., III KO 43/25, o odmowie przyjęcia
wniosku z uwagi na jego oczywistą bezzasadność (wniosek koncentrował się na
tworzeniu przeciwko skazanemu fałszywych dowodów). Obecny wniosek
skazanego nie wskazuje na żadne nowe fakty lub dowody w rozumieniu art. 540 §
1 pkt 2 k.p.k.
Mając na uwadze przedstawioną argumentację należało odmówić przyjęcia
wniosku skazanego jako oczywiście bezzasadnego w trybie art. 545 § 3 k.p.k., bez
wzywania do uzupełnienia jego braków formalnych.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej
postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]
