III KK 331/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
Dnia 16 lipca 2025 r.
w sprawie D.K.
oskarżonego za popełnienie czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z
art. 64 § 2 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3
k.p.k.),
w dniu 16 lipca 2025 r.,
kasacji obrońcy
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II AKa 171/24
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 29 marca 2024 r., sygn. akt III K 119/20
p o s t a n o w i ł:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć D.K. kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.
[WB]
UZASADNIENIE
D. K. stanął pod zarzutem popełnienia trzech czynów zabronionych: udziału
w zorganizowanej grupie przestępczej (art. 258 § 1 k.k.), usiłowania kradzieży z
włamaniem popełnionego w warunkach powrotu do przestępstwa i paserstwa
akcyzowego (art. 65 § 1 k.k.s.).
III KK 331/25
2
Sąd Okręgowy w Szczecinie, wyrokiem z 29 marca 2024 r., uniewinnił D. K.
od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., w ramach przypisanego
skazanemu sprawstwa zakwalifikowanego w akcie oskarżenia jako paserstwo
akcyzowe dokonał korekty kwalifikacji prawnej tego czynu przyjmując, że D. K.
wypełnił znamiona występku dokonywania czynności poza składem podatkowym
(art. 69a § 1 k.k.s.) i za to wymierzył mu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności z
obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne i
uznał go za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1
k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia
wolności i grzywnę, a na podstawie art. 8 § 2 k.k.s. orzekł, że wykonaniu podlega
wyłącznie kara pozbawienia wolności.
Po rozpoznaniu apelacji oskarżyciela publicznego i obrońcy Sąd Apelacyjny
w Szczecinie, wyrokiem z 16 stycznia 2025 r., uchylił do ponownego rozpoznania w
postępowaniu pierwszoinstancyjnym rozstrzygnięcie uniewinniające D. K. od
zarzutu popełnienia udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, uniewinnił go od
zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 69a § 1 k.k.s. i utrzymał w mocy skazanie z
art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca. Podniósł w niej
rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i
art. 457 § 3 k.p.k. polegające na wybiórczej kontroli instancyjnej.
W odpowiedzi na kasację Naczelnik […] Wydziału Zamiejscowego
Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury
Krajowej w S. wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Sporządzony przez obrońcę nadzwyczajny środek zaskarżenia nie do końca
odpowiadał standardom wynikającym z przepisów statuujących fundamentalne
zasady wnoszenia kasacji (art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k.), albowiem skarżący
pod pozorem zgłaszania uchybień niedostatecznej kontroli instancyjnej w gruncie
rzeczy podniósł w nim niedozwolony na tym etapie postępowania zarzut, o którym
mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k. Świadectwem tego było przeniesienie na grunt kasacji
własnego poglądu odnośnie oceny materiału dowodowego, wyartykułowanego
III KK 331/25
3
wcześniej w sposób tożsamy w apelacji, a – co trzeba z całą mocą podkreślić - Sąd
odwoławczy, który odnośnie skazania za usiłowanie kradzieży z włamaniem do
magazynu, zaaprobował w całości ustalenia Sądu meriti, odniósł się do wszystkich
zarzutów zwykłego środka odwoławczego i uczynił to w sposób wszechstronny oraz
wyczerpujący. Sama zbieżność wskazanych uchybień nie stanowiłaby rzecz jasna
wystarczającej podstawy dyskwalifikującej kasację, gdyby tylko skarżący potrafił
wykazać, że Sąd odwoławczy zaniechał rozważenia zarzutów podniesionych w
apelacji. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca: Sąd Apelacyjny w Szczecinie
wywiązał się wręcz w sposób wzorcowy z ciążących na nim powinności, o których
mowa w art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Żadna z tez sformułowanych w
środku odwoławczym nie uszła jego uwagi, każda doczekała się krytycznego i
przekonywającego komentarza. W szczególnie wnikliwy sposób Sąd ad quem
odniósł się do zarzutu zwykłego środka odwoławczego kwestionującego swobodną
ocenę dowodów Sądu pierwszej instancji i jeszcze raz omówił materiał dowodowy
wskazujący na sprawstwo D. K. . Nie ma żadnych wątpliwości, że skazany przybył
23 stycznia 2017 r. do T., aby dokonać włamania do hali produkcyjno -
magazynowej z wyrobami tytoniowymi, co jednak nie udało się z powodu podjętej
interwencji Policji, którzy obserwowali całe przestępcze zajście, aby złapać
sprawców na gorącym uczynku. Pomimo tego, że D. K. uciekł wtedy z miejsca
zdarzenia, to szereg okoliczności pozwolił na stwierdzenie, że dopuścił się
zarzucanego mu czynu. Przede wszystkim telefon skazanego, który przyjechał ze
S. do T. razem z pozostałymi sprawcami i zameldował się wraz z jednym z nich w
hotelu w S., logował się w tych samych miejscach, także w czasie kradzieży, co
pozostałych współoskarżonych, a nieprawdziwą informacją przekazaną hotelowi, że
miał wypadek i nie pojawi się po niedokonanym włamaniu po swoje rzeczy,
skazany, który w rzeczywistości obawiał się obławy policyjnej, pogrążył się
całkowicie. Zasadność postawionego D. K. zarzutu potwierdziły też wyjaśnienia
współoskarżonego A. S., którego Policjanci ujęli w miejscu przestępstwa oraz
okoliczności towarzyszące zatrzymaniu K. L. i P. S..
W tym stanie rzeczy Sądowi Najwyższemu nie pozostawało nic innego, jak
tylko oddalić kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach
III KK 331/25
4
sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
z art. 637a k.p.k.
[J.J.]
[r.g.]
