III KK 230/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 czerwca 2026 r.
SSN Eugeniusz Wildowicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2026 r.
sprawy J.W.
skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 1 grudnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 253/23,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód
w Szczecinie
z dnia 22 lipca 2022 r., sygn. akt IV K 631/20,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
[WB]
UZASADNIENIE
J.W. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i
Zachód w Szczecinie z dnia 22 lipca 2022 r., sygn. akt IV K 631/20, na karę 4 lat
pozbawienia wolności za ciąg przestępstw, polegających na tym, że:
III KK 230/26
2
- w dniu 29 stycznia 2020 r. w S., przy ul. […], po uprzednim otwarciu drzwi do
samochodu nieustalonym narzędziem, działając wspólnie i w porozumieniu z M.R. i
R.M. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego marki M. o nr
rejestracyjnym […] o wartości 50 000 zł wraz z dwoma fotelikami dziecięcymi B. o
łącznej wartośc1.637,95 zł, czym działał na szkodę R.P. i S. Sp. z o.o. – czyn
kwalifikowany z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,
- w tym samym dniu, w S., przy ul. […], po uprzednim otwarciu drzwi do samochodu
nieustalonym narzędziem dokonał wspólnie i w porozumieniu z M.R. i R.M. zaboru
w celu przywłaszczenia samochodu osobowego marki M. o nr rejestracyjnym […]) o
wartości 80.000 zł wraz z dowodem rejestracyjnym od ww. pojazdu o nr (..), czym
działał na szkodę A.K. i S. Sp. z o.o. – czyn kwalifikowany z art. 279 § 1 k.k. w zb. z
art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,
przy czym obu przestępstw dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem
Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K 1008/16,
za czyn z art. 279 § 1 k.k. na karę roku pozbawienia wolności, którą odbywał w
okresie od dnia 27 października 2016 r. oraz od dnia 6 grudnia 2017 r. do dnia 5
grudnia 2018 r.
W pkt IV wyroku J.W. został na podstawie art. 46 § 1 k.k. obciążony wraz ze
współoskarżonymi obowiązkiem naprawienia szkody wyrządzonej wyżej
wymienionymi przestępstwami, poprzez zapłatę na rzecz R.P. kwoty 1.637,95 zł i
kwot 50000 zł oraz 80000 zł na rzecz S. Sp. z o.o.
Sąd Okręgowy w Szczecinie, po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez
obrońców oskarżonych, wyrokiem z dnia 1 grudnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 253/23,
zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że - w opisie obu przypisanych
oskarżonemu J.W. czynów ustalił, iż konstruującą recydywę karę roku pozbawienia
wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 25.04.2017 r.
sygn. akt II K 1008/16 odbywał on w dniu 27.10.2016 r. oraz w okresach od
06.12.2017 r. do 30.01.2018 r. i od 04.02.2018 r. do 10.12.2018 r., w pozostałym
zaś zakresie utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
III KK 230/26
3
Obrońca J.W. wniósł kasację od wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżając
go w części, w jakiej utrzymano w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji i zarzucił
rażące naruszenie:
„1) przepisów postępowania - art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., poprzez
nieodniesienie się do zarzutów apelacji lub odniesienie się ogólnikowe, lakoniczne i
stanowiące jedynie powtórzenie argumentacji Sądu I instancji do pozostałych
zarzutów;
2) przepisów postępowania art. 7 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść
zapadłego w sprawie orzeczenia, tj. poprzez przekroczenie granic swobodnej
oceny dowodów i tym samym dowolne przyjęcie, bez uwzględnienia wyjaśnień
oskarżonego, który nie popełnił zarzucanych mu czynów i oparcie jego skazania na
tym, że telefon o numerze […] zarejestrowany na skazanego J.W. logował się w
miejscu i czasie zbliżonym do dokonania kradzieży objętej niniejszym
postępowaniem w S. przy ul. […], telefony użytkowane przez wszystkich 3 [trzech]
oskarżonych, w tym i J.W. logowały się w zbliżonym do siebie czasie i miejscu, a
karty SIM telefonów wszystkich oskarżonych wyruszyły jednocześnie z
miejscowości L. i przemieszczały się razem do S. i z powrotem ze S. do K. dokąd
było miejsce docelowe telefonu skazanego J.W. i zbliżonego K. miejscowości R. –
M.R. i Z.- R.M., w sytuacji gdy udziału skazanego J.W. nie potwierdzają:
• współoskarżeni R.M. i M.R.
• nagrania monitoringu”.
Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu
Okręgowego w Szczecinie w zaskarżonym zakresie i uniewinnienie skazanego,
względnie przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w
postępowaniu odwoławczym.
W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy prokurator wniósł o jej oddalenie
jako bezzasadnej w stopniu oczywistym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, dlatego podlega rozpoznaniu i
oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Sąd Okręgowy w Szczecinie prawidłowo rozpoznał zarzut naruszenia art. 7
k.p.k. podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego, a następnie wyczerpująco – na
III KK 230/26
4
stronach 3-6 uzasadnienia - przedstawił motywy swojego rozstrzygnięcia. Autor
kasacji nie precyzuje w opisie pierwszego zarzutu kasacji, na jakiej podstawie
wnioskuje odmiennie. Poprzestaje na tym, że zarzuca Sądowi ad quem
„nieodniesienie się do zarzutów apelacji lub odniesienie się ogólnikowe, lakoniczne
i stanowiące jedynie powtórzenie argumentacji Sądu I instancji do pozostałych
zarzutów”.
Już samo cytowane stwierdzenie jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż nie
można jednocześnie nie odnieść się do zarzutu i uczynić to - w sposób zdawkowy,
ale jednak. Nie ma zatem pewności, co dokładnie skarżący zarzuca Sądowi
odwoławczemu. Obrońca skazanego nie precyzuje w dodatku, na czym opiera
swoją krytyczną ocenę zaskarżonego wyroku i co jego zdaniem świadczy o mało
rzetelnym rozpoznaniu apelacji (nawiasem mówiąc, podniesiono w niej tylko jeden
zarzut, a nie więcej, jak sugeruje się w kasacji). Sąd Najwyższy wielokrotnie już
zwracał uwagę, że wykazanie wadliwości przeprowadzonej w sprawie kontroli
apelacyjnej poprzez zakwalifikowanie uchybień jako mających naruszać dyspozycje
art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. nie może ograniczać się wyłącznie do
formalnego powołania tych przepisów w zarzucie kasacji. Wymaga wykazania, iż
przy dokonywaniu kontroli odwoławczej sygnalizowane uchybienie rzeczywiście
zaistniało, a ponadto miało charakter rażący i można je przyrównywać w
konsekwencjach do uchybienia rangi bezwzględnego powodu odwoławczego z art.
439 k.p.k. Obrońca nie podołał temu zadaniu, poprzestając na ogólnej krytyce
rezultatu postępowania odwoławczego, stąd pierwszy zarzut kasacji nie jest
zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.
Podniesiony w punkcie drugim kasacji zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. nie ma
charakteru kasacyjnego. Sąd drugiej instancji w zasadniczej mierze utrzymał w
mocy wyrok Sądu Rejonowego – dokonując w wyroku tego Sądu zaledwie
modyfikacji okresów wykonania kary, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w
Bolesławcu. Kwestia uprzedniej karalności oskarżonego za umyślne przestępstwo
podobne miała znaczenie dla kwalifikacji prawnej czynu, a dokładniej dla
możliwości przypisania oskarżonemu działania w warunkach powrotności do
przestępstwa, nie należała jednak do okoliczności żadnego z czynów przypisanych
J.W. w przedmiotowym postępowaniu. Sąd Okręgowy w Szczecinie nie czynił więc
III KK 230/26
5
co do tych przestępstw żadnych samodzielnych ustaleń faktycznych, a jedynie
kontrolował, czy ocena dowodów została przeprowadzona przez Sąd meriti z
poszanowaniem zasad opisanych w art. 7 k.p.k. Rozważany zarzut kasacji
adresowany jest zatem de facto do orzeczenia Sądu pierwszej instancji, które nie
podlega zaskarżeniu w niniejszym postępowaniu, jako że zgodnie z art. 519 k.p.k.
kasacja przysługuje stronie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego
kończącego postępowanie.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 7
k.p.k. ma w kasacji rację bytu wyłącznie wtedy, gdy sąd odwoławczy prowadził
postępowanie dowodowe (a w związku z tym musiał przeprowadzić ocenę nowo
pozyskanych dowodów) albo gdy, wydając wyrok reformatoryjny, odmiennie ocenił
przeprowadzone przez ten sąd dowody. Tylko wtedy bowiem sąd ad quem stosuje
samodzielnie art. 7 k.p.k. W pozostałych wypadkach jego rola ogranicza się do
kontrolowania prawidłowości zastosowania wskazanej normy prawnej na etapie
pierwszoinstancyjnym, co wyklucza możliwość jej bezpośredniego naruszenia.
Ponieważ oba podniesione w kasacji zarzuty cechują się oczywistą
bezzasadnością, należało rozstrzygnąć jak w postanowieniu, o kosztach sądowych
postępowania kasacyjnego orzekając w myśl art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
