II KK 157/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
Dnia 27 maja 2026 r.
w sprawie M. M.,
skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w dniu 27 maja 2026 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 16 września 2025 r., sygn. akt II AKa 169/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie
z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt V K 4/25,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca
2025 r., sygn. akt V K 4/25, uznał M.M. za winnego tego, że:
1. w dniu 12 września 2023 r. w W. przy ul. [...], działając z zamiarem
bezpośrednim, spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu S.Ś. w ten sposób, że
II KK 157/26
2
zadał mu uderzenie nożem w twarz, czym spowodował obrażenia ciała w postaci
rany ciętej policzka prawego i okolicy skroniowo - żuchwowej prawej, obejmującej
pełną grubość skóry, tkankę podskórną i mięśnie z uszkodzeniem drobnych naczyń
tętniczych i żylnych tej okolicy, co skutkowało trwałym, istotnym zeszpeceniem ciała
wynikającym z powstania blizny łącznotkankowej prawej części twarzy, tj.
przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia
30.09.2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę 4 lat i 6 miesięcy
pozbawienia wolności;
2. w dniu 12 września 2025r. w W. przy ul. [...], działając z zamiarem
bezpośrednim uszkodzenia ciała S.Ś. zadał jej uderzenie nożem w okolice szyi,
czym spowodował obrażenia ciała w postaci rany ciętej szyi o długości 7 cm i
głębokości około 2 cm, obejmującej skórę, tkankę podskórną i mięsień co
skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała pokrzywdzonej na czas powyżej
7 (siedmiu) dni tj. przestępstwa z art. 157 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę 2
lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd I instancji, na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k., w brzmieniu
obowiązującym do dnia 30.09.2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., połączył orzeczone
kary i wymierzył oskarżonemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, na
podstawie art. 62 k.k. orzekając system terapeutyczny wykonania orzeczonej kary i
zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w
sprawie.
Ponadto, na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego
zadośćuczynienie za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego
S.Ś. kwoty 20000 złotych, w związku ze skazaniem za czyn opisany w pkt 1 oraz
zadośćuczynienie za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz S.Ś. kwoty 10000
złotych, w związku ze skazaniem za czyn opisany w pkt 2. Na podstawie art. 41 a §
1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych S.Ś. i S.Ś.
na odległość nie mniejszą niż 200 metrów przez okres 5 lat.
Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który – podnosząc
zarzuty obrazy prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść
II KK 157/26
3
rozstrzygnięcia (art. 2 § 1 punkt 1 i § 2 k.p.k.; art. 4 k.p.k.; art. 5 § 2 k.p.k.), a w
konsekwencji, na skutek powyższych uchybień proceduralnych błąd w ustaleniach
faktycznych – wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez przypisanie,
iż oba czyny oskarżonego zostały popełnione w zamiarze ewentualnym i
wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych za tak przypisane czyny oraz kary
łącznej na zasadzie absorpcji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w
całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2025 r., sygn. akt
II AKa 169/25, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Od orzeczenia Sądu II instancji kasację wniósł obrońca skazanego,
podnosząc zarzuty rażącej obrazy prawa procesowego, która mogła mieć istotny
wpływ na treść rozstrzygnięcia, to znaczy art. 433 § 2 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k.,
art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w związku z art. 2 § 2, art. 4, art. 5 § 2
k.p.k., art. 7 oraz art. 410 k.p.k. polegającej na nietrafnej kontroli instancyjnej
wyroku Sądu Okręgowego, przejawiającej się w:
- niewłaściwym uznaniu, iż Sąd Okręgowy oparł się na całokształcie materiału
dowodowego sprawy, zebrał oraz ocenił go w sposób zgodny z przepisami prawa
procesowego, zaś zebrany w sprawie materiał dowodowy wykluczał inne
rozstrzygnięcie niż Sądu meriti, w szczególności zasadnie oddalił liczne wnioski
dowodowe obrońców;
- niezasadnym przyjęciu, iż Sąd Okręgowy nie obraził zasady obiektywizmu,
zasady in dubio pro reo oraz zasady swobodnej oceny dowodów przypisując
skazanemu sprawstwo obu czynów.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi
Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w postępowaniu
odwoławczym, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w
Warszawie oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego Warszawa Praga i
przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w I instancji.
II KK 157/26
4
Prokurator w odpowiedzi na kasację obrońcy wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie należy przypomnieć, że „kasacja nie stanowi trzeciej instancji
rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a
zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że
postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego
naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w
której kasacja została wniesiona” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22
października 2025 r., III KK 436/25, LEX nr 3931918).
Wbrew temu, co wskazuje autor kasacji Sąd odwoławczy odniósł się
rzetelnie do kwestii weryfikacji ustalenia strony podmiotowej przypisanych
skazanemu przestępstw, o czym świadczy obszerność i wszechstronność
zaprezentowanych rozważań w pisemnych motywach wyroku (zob. s. 5-7). Trzeba
podkreślić, że to tę kwestię, nie zaś naruszenie zasad procesu (wskazanych
ogólnie w petitum kasacji i gołosłownie w jej uzasadnieniu), uczynił obrońca
skazanego przedmiotem argumentacji w uzasadnieniu kasacji, a zatem w tym
zakresie należy poczynić szczegółowe uwagi.
Nie jest tak, że Sąd odwoławczy skoncentrował się jedynie na
okolicznościach przedmiotowych a pominął okoliczności podmiotowe, czego
zresztą autor kasacji nie rozwinął (zob. s. 4 kasacji). Oczywiste jest natomiast to, że
uwadze orzekających Sądów nie umknął stan psychiczny skazanego związany z
uzależnieniem od substancji psychoaktywnych, a kwestię jego poczytalności w
chwili zdarzenia potwierdzili biegli psychiatrzy.
Nietrafne jest także powołanie się na poglądy wyrażone w uzasadnieniu
wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2023 r., I KK 92/22 oraz w wyroku
II KK 157/26
5
Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2021 r., V KK 255/20, które nie mają
znaczenia w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z ustaleń poczynionych przez
Sąd orzekający i co podkreślił Sąd odwoławczy (s. 6 uzasadnienia wyroku Sądu ad
quem), M.M. posądził pokrzywdzonych o kradzież jego portfela, zagroził, że ich
„potnie”, a następnie zaatakował ich nożem, powodując rozległe rany szyi i twarzy,
przecinając powłoki skórne i mięśni, co niewątpliwie dawało podstawy do
zaakceptowania ustalenia, że skazany chciał spowodować u pokrzywdzonych
określone w opisie czynów i wynikające z kwalifikacji prawnej uszczerbki na
zdrowiu, a zatem działał w zamiarze bezpośrednim.
W kontekście przytoczonych w kasacji poglądów judykatury wolno na
marginesie zauważyć, że o ile konieczność realizacji kompletu znamion czynu
zabronionego w wyniku zachowania sprawcy co do zasady przesądza o
występowaniu po stronie sprawcy zamiaru bezpośredniego, to jednak w przypadku,
w którym występuje jedyne uświadomiona przez sprawcę możliwość popełnienia
czynu zabronionego tj. określony stopień prawdopodobieństwa zrealizowania
zespołu znamion (na tyle wysoki, że powoduje podjęcie przez sprawcę zachowania
przestępnego), również mogą zachodzić przesłanki do przypisania zamiaru
bezpośredniego. Innymi słowy, warstwa woluntatywna nie jest bezwzględnie
determinowana przez warstwę intelektualną strony podmiotowej. Praktyka
orzecznicza pokazuje zresztą, że większość czynów umyślnych jest popełnianych
w zamiarze bezpośrednim bez pewności zrealizowania kompletu znamion, w tym
znamienia skutkowego przy przestępstwach materialnych.
Poza zakresem rozważań pozostawiono wywód obrońcy skazanego
dotyczący orzeczonych kar (s. 5 kasacji), których samoistne kwestionowanie przez
stronę postpowania jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym (zob. art.
523 § 1 zd. II k.p.k.).
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w
postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.
[WB]
II KK 157/26
6
[r.g.]
