V KK 19/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 8 sierpnia 2025 r.
SSN Tomasz Artymiuk
w sprawie M. O. (O.)
skazanego z art. 279 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 8 sierpnia 2025 r.
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 6 września 2024 r., sygn. akt V Ka 65/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Mławie
z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt II K 182/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego M. O. kosztami
kasacyjnego.
[J.J.]
postępowania
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Mławie z dnia 25 października 2023 r., sygn.
II K 182/23, oskarżony M. O. został skazany między innymi za popełnienie czynu
wypełniającego dyspozycję przepisu art. art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w
zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 279 § 1 k.k. w
V KK 19/25
2
zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., wymierzono mu karę 2 lat i 8 miesięcy
pozbawienia wolności.
Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę M. O. Sąd Okręgowy w
Płocku wyrokiem z dnia 6 września 2024 r., sygn. V Ka 65/24, utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Mławie.
Kasację od wyroku Sądu drugiej instancji wniósł obrońca skazanego M. O..
Zaskarżył wyrok Sądu odwoławczego w zakresie utrzymania w mocy skazania za
czyn z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art.
64 § 1 k.k. (punkt 6 aktu oskarżenia), dotyczącego kradzieży z włamaniem
samochodu marki B. nr rej. [...] w dniu 23 maja 2020 r. na szkodę J. W., podnosząc
rażące naruszenie prawa procesowego, to jest art. 433 § 2 k.p.k. polegające na
jego niewłaściwym zastosowaniu i niedostatecznym rozważeniu zarzutów
apelacyjnych w sytuacji, gdy w sprawie obiektywnie istniały wątpliwości co do
sprawcy przestępstwa zwłaszcza, że zarzut i samo skazanie opierało się wyłącznie
na opinii biegłego J. B., która – ze względu na oczywiste nieścisłości i
nielogiczności – nie pozwalała na skazanie M. O., zawierając błędy, które mogłaby
usunąć jedynie opinia antropologiczna, przez co faktycznie nie doszło do
rozpoznania zarzutów apelacyjnych, co miało istotny wpływ na treść wyroku.
Formułując przytoczony zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Płocku.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną należało oddalić
na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie należy przypomnieć autorowi nadzwyczajnego środka
zaskarżenia w niniejszej sprawie, że postępowanie kasacyjne w sprawach karnych
nie służy weryfikowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sądach, które
merytorycznie rozpoznawały sprawę, co – jak trafnie zwrócił uwagę prokurator w
odpowiedzi na kasację – ma miejsce na gruncie analizowanej sprawy. Obrońca
bowiem ograniczył się w zredagowanej przez siebie kasacji wyłącznie do
formalnego powołania w zarzucie kasacji przepisu art. 433 § 2 k.p.k. tworząc przez
V KK 19/25
3
taki zabieg pozory nieprawidłowej kontroli odwoławczej. Z istoty zarzutu
jednoznacznie wynika jednak, że skarżący domaga się wyłącznie przeprowadzenia
przez Sąd Najwyższy kolejnej, dublującej kontrolę apelacyjną, weryfikacji
prawidłowości orzeczenia Sądu pierwszej instancji, forsując subiektywną
interpretację wyników postępowania dowodowego w zakresie dowodu z opinii
biegłego z zakresu antroposkopii i profilowania kryminalnego.
Lektura uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego w Płocku nie pozwala
jednak podzielić stanowiska skarżącego. Sąd drugiej instancji odniósł się bowiem
do zarzutów próbujących podważyć opinię wydaną przez biegłego w niniejszej
sprawie, sformułowanych w apelacji obrońcy, czyniąc to w sposób rzeczowy i
wyczerpujący. Sąd odwoławczy nie zbagatelizował zarzutów zwyczajnego środka
zaskarżenia, ale przytoczył w swym uzasadnieniu argumenty, które jasno dowodzą
słuszności rozstrzygnięcia sądu meriti w zakresie takiej a nie innej oceny tego
dowodu i braku zasadności postawionych w apelacji zarzutów go kwestionujących.
Zgodzić się przy tym trzeba ze stanowiskiem wyrażonym przez prokuratora w
pisemnej odpowiedzi na kasację, że zarówno zarzut kasacji jak i argumentacja
przedstawiona na jego poparcie stanowią w rzeczywistości jedynie polemikę z
ustaleniami Sądu pierwszej instancji, która to polemika nie wykazała wykroczenia
przez ten Sąd poza granice dyskrecjonalnej władzy sądu zakreślone przez art. 7
k.p.k.
Jednocześnie Sąd drugiej instancji właściwie wykazał, że niezasadny był
także sformułowany przez obrońcę w apelacji zarzut dotyczący obrazy art. 170 § 1
pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i art. 201 k.p.k., polegający na
nieprawidłowym zastosowaniu i oddaleniu wniosku dowodowego o powołanie opinii
biegłego z dziedziny antropologii, kiedy w świetle budzącej poważnie – jego
zdaniem – wątpliwości opinii J. B., przeprowadzenie takiej opinii było konieczne, co
miało wpływ na treść wyroku. Sąd odwoławczy wbrew twierdzeniom autora kasacji
wnikliwie odniósł się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia do tej kwestii.
Zasadnie zwraca w tym względzie uwagę prokurator w odpowiedzi na kasację, że
Sąd Okręgowy w Płocku nie stwierdził wbrew argumentom obrońcy, że posiadanie
anomalii skóry przez skazanego jest bez znaczenia dla odpowiedzialności karnej.
Jednoznacznie wskazał natomiast, że bez znaczenia dla przypisania
V KK 19/25
4
odpowiedzialności karnej M. O. jest fakt, czy taką anomalię posiada skazany
obecnie, ponieważ jak stwierdził Sąd odwoławczy, ważne jest to czy ww. anomalia
istniała w czasie inkryminowanego zdarzenia. Kwestia za została natomiast
szczegółowo omówiona przez biegłego na rozprawie. Wskazał on bowiem
wówczas, że przebarwienie było doskonale widoczne tak na nagraniu z monitoringu
miejsca kradzieży, jak i na starych zdjęciach sygnalitycznych oskarżonego.
Konkludując należy zatem stwierdzić, że obrońca z jednej strony wyraża swe
niezadowolenie z oceny dowodów i ustaleń faktycznych poczynionych na ich
podstawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, z drugiej zaś nie może pogodzić
się z brakiem akceptacji przez Sąd odwoławczy argumentacji zawartej w apelacji.
Wszystko to jednak, wobec przedstawionego wyżej przez Sąd Najwyższy
stanowiska, nie mogło jednak wzruszyć prawidłowego rozstrzygnięcia Sądu drugiej
instancji.
W tym stanie rzeczy nie można w ogóle mówić o naruszeniu art. 433 § 2
k.p.k., który to zarzut mógłby zostać postawiony wyłącznie w wypadku
nierozpoznania zarzutu lub zarzutów apelacyjnych przez sąd ad quem, a skarżący
nie powiązał tego swojego zarzutu kasacyjnego i nie wskazał na naruszenie art.
457 § 3 k.p.k., bowiem to dopiero związek tych dwóch przepisów mógłby
uzasadniać dokonanie nierzetelnej kontroli odwoławczej, z czym zresztą w
niniejszej sprawie – co już wyżej omówiono – i tak nie miało miejsca, bowiem
kontrola apelacyjna dokonana przez Sąd Okręgowy w Płocku była kompleksowa i
kompletna.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł zaś
na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., obciążając nimi
skazanego.
Mając na uwadze wszystkie wskazane okoliczności, Sąd Najwyższy orzekł
jak w postanowieniu.
[J.J.]
[r.g.]
SSN (Tomasz Artymiuk)
V KK 19/25
5
