V KK 178/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Mirek
Dnia 1 lipca 2026 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 1 lipca 2026 r.,
w sprawie A.K.
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii
kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt V Ka 371/25,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Żyrardowie
z dnia 3 lutego 2025 r., sygn. akt II K 711/24,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.
[WB]
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Żyrardowie, wyrokiem z dnia 3 lutego 2025 r., sygn. akt II K
711/24, uznał A.K. za winnego tego, że:
1. w dniu 19 października 2024 r. w Ż., woj. [...], w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej, wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
V KK 178/26
2
przeciwdziałaniu narkomanii usiłował uczestniczyć w obrocie znaczną ilością
substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze netto 498,33g w
ten sposób, że na parkingu sklepu L. przy ul. [...] spotkał się z S.D. celem
nabycia od niego do dalszej odsprzedaży wymienionej substancji
psychotropowej, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na
interwencję funkcjonariuszy policji, czym wyczerpał znamiona występku z
art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 u.p.n. i za ten czyn, na mocy art. 14 § 1
k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 u.p.n. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy
pozbawienia wolności oraz karę grzywny 200 stawek dziennych, określając
wysokość jednej stawki na kwotę 15 zł, a także, na mocy art. 70 ust. 4a
u.p.n., orzekł wobec niego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego
na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w
wysokości 2000 zł;
2. w okresie od nieustalonego dnia 2018 r. do dnia 19 października 2024 r. w
nieustalonym miejscu oraz w Ż., woj. [...], w mieszkaniu przy ul. [...] posiadał
bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu I., mod. [...], cal.
315 K. o numerze [...] produkcji niemieckiej, czym wyczerpał znamiona
występku z art. 263 § 2 k.k. i za ten czyn na mocy art. 263 § 2 k.k. wymierzył
mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, orzekając jednocześnie wobec
niego przepadek dowodu rzeczowego w postaci pistoletu I..
Na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k. i art. 86 § 1 k.k., w miejsce
orzeczonych jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzył oskarżonemu
karę łączną 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Powyższy wyrok został zaskarżony apelacjami prokuratora oraz obrońcy
oskarżonego.
Prokurator zaskarżył wyrok w części, to jest w zakresie braku rozstrzygnięcia
o środkach karnych, na niekorzyść oskarżonego A.K., zarzucając mu obrazę
przepisów prawa materialnego, a to art. 43a § 2 k.k., poprzez jego niezastosowanie
i nie orzeczenie obligatoryjnego świadczenia pieniężnego, wymienionego w art. 39
pkt 7 k.k., na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy
Postpenitencjarnej, w wysokości co najmniej 5.000 zł, w związku ze skazaniem
A.K. za przestępstwo określone w art. 263 § 2 k.k., wobec czego orzeczenie nie
V KK 178/26
3
odpowiada prawu.
Mając na względzie powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku
poprzez orzeczenie względem oskarżonego za czyn przypisany w punkcie 6.
wyroku, na podstawie art. 43a § 2 k.k., świadczenia pieniężnego na rzecz
Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie
5.000 złotych.
Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w zakresie czynu opisanego w pkt. II
części wstępnej wyroku, w całości oraz w części dotyczącej orzeczenia o karze w
zakresie czynu opisanego w pkt. III części wstępnej wyroku, wskazując na:
1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej
oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego A.K., sprzecznie z zasadami
prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia
życiowego, co skutkowało odmową przyznania im waloru wiarygodności w
zasadniczej ich części, w sytuacji gdy prawidłowa analiza tegoż dowodu,
prowadzi do wniosku, iż nie sposób jest wiarygodności tym wyjaśnieniom
odmówić;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia odnośnie
czynu z pkt. II części wstępnej wyroku, mający wpływ na jego treść, a
polegający na niesłusznym przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się popełnienia
zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału
dowodowego, w szczególności wyjaśnień oskarżonego prowadzi do
przeciwnego wniosku;
3. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego A.K. za czyn
opisany w pkt. III części wstępnej wyroku, wyrażającą się w wymierzeniu
oskarżonemu rażąco surowej kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, w
sytuacji gdy ocena okoliczności dotyczących tego czynu, tj. przedmiotu
przestępstwa, miejsca jego ujawnienia, przyznania się oskarżonego i
złożonych w tym zakresie wyjaśnień przemawia za wymierzeniem
oskarżonemu kary łagodniejszego rodzaju przy zastosowaniu art. 37a § 1
k.k.;
a także, ewentualnie, w razie nieuwzględnieniu zarzutów stawianych w pkt. 1 i 2
apelacji:
V KK 178/26
4
4. obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu
przypisanego oskarżonemu, tj. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 13 §
1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii, w sytuacji gdy ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd
Rejonowy w Żyrardowie przemawiają za zakwalifikowaniem czynu
zarzucanego oskarżonemu w pkt. II części wstępnej wyroku jako występku z
art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia
czynu zarzucanego w pkt. II części wstępnej wyroku;
2. zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu za czyn
zarzucany w pkt. III części wstępnej wyroku karę łagodniejszego rodzaju
przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k., ewentualnie, w razie nieuwzględnienia
zarzutów stawianych w pkt. 1 i 2 apelacji, o:
3. uznanie oskarżonego A.K. w ramach czynu opisanego w pkt. II części
wstępnej wyroku za winnego popełnienia występku z art. 57 ust. 2 ustawy z
dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie
oskarżonemu kary grzywny bądź ograniczenia wolności przy zastosowaniu
art. 37a § 1 k.k.;
4. wymierzenie oskarżonemu nowej kary łącznej grzywny lub ograniczenia
wolności.
Sąd Okręgowy w Płocku, wyrokiem z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. V Ka
371/25, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w związku ze skazaniem za
czyn z art. 263 § 2 k.k. orzekł wobec A.K., na podstawie art. 43a § 2 k.k.
świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy
Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 złotych, w pozostałym zakresie zaskarżony
wyrok utrzymał w mocy.
Kasację od powyższego orzeczenia złożył obrońca oskarżonego,
zaskarżając je w całości i zarzucając mu rażące naruszenie przepisów
postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a to:
1. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nienależytym
rozpoznaniu zarzutu apelacyjnego, poprzez błędne uznanie, że podniesiona
V KK 178/26
5
w apelacji skarżącego obraza prawa materialnego — polegająca na wadliwej
kwalifikacji prawnej czynu — stanowi w istocie zarzut błędu w ustaleniach
faktycznych, a następnie rozpoznanie tegoż zarzutu według reguł
właściwych dla kontroli ustaleń faktycznych, co doprowadziło do pominięcia
istoty zarzutu i zaniechania dokonania wymaganej prawem kontroli
prawidłowości subsumcji;
2. art. 170 § 1 pkt 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k., poprzez
bezzasadne oddalenie wniosku obrony o dopuszczenie dowodu z prywatnej
opinii z badania wariograficznego (badania poligraficznego), mimo że dowód
ten zmierzał do wykazania istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy,
a jego przeprowadzenie mogło mieć znaczenie dla oceny wiarygodności
wyjaśnień oskarżonego.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w
całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w
Płocku.
Odpowiedź na kasację złożył prokurator, wnosząc o jej oddalenie, jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy stwierdził co następuje.
Kasację należało uznać za oczywiście bezzasadną, a to pozwoliło oddalić ją
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., bez udziału stron.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów kasacji, dotyczącego rzekomo
wadliwego rozpoznania apelacji w zakresie zarzutu naruszenia prawa
materialnego, należy zwrócić uwagę na dwie kwestie.
Po pierwsze, zawarty w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego
dotyczący wywód braku możliwości łącznego stawiania zarzutu błędu w ustaleniach
faktycznych oraz naruszenia prawa materialnego nie ma w realiach niniejszej
sprawy znaczenia dla oceny prawidłowości rozpoznania samej apelacji. Podkreślić
jednak trzeba, że stanowisko Sądu odwoławczego, który w realiach rozpoznawanej
sprawy właściwe odczytał treść sformułowanego w pkt 4 apelacji zarzutu, jest
trafne. Apelujący, kwestionując prawidłowość zastosowania przez Sąd pierwszej
instancji prawa materialnego, nie czyni tego w odniesieniu do ustalonego przez ten
Sąd stanu faktycznego, lecz przyjętego w apelacji założenia, sprowadzającego
V KK 178/26
6
działanie oskarżonego do samego tylko „wejścia w porozumienie z drugą osobą”.
Rzecz jednak w tym, że założenie takie nie znajduje odzwierciedlenia w ustaleniach
stanowiących podstawę faktyczną odpowiedzialności oskarżonego, które inaczej
opisują jego zachowanie.
Po drugie, nie ma racji skarżący, gdy wskazuje, że Sąd odwoławczy zupełnie
pominął materialnoprawny aspekt zarzutu. W takim zakresie jak wymagało tego
odniesienie się do apelacji Sąd drugiej instancji wypowiedział się w tej kwestii. W
uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano wprost: „dokonana przez Sąd a quo,
subsumpcja ustalonego stanu faktycznego sprawy pod wskazany przepis ustawy
karnej jest właściwa i prawidłowa. W tym zakresie Sąd I instancji w sposób wnikliwy
i szczególny odniósł się na k. 554 (i 553), iż A.K. jako nie-konsument (z uwagi
choćby na ilość narkotyków) usiłował uczestniczy w obrocie przez zakup od S.D.
amfetaminy” (k. 805). Sąd odwoławczy zgodził się z argumentacją zaprezentowaną
przez Sąd pierwszej instancji, gdy ten, oceniając zachowanie oskarżonego w
powiązaniu z zachowaniem S.D. („Czyn został popełniony w formie usiłowania,
gdyż do dokonania nie doszło ze względu na interwencję funkcjonariuszy Policji,
ale swoim zachowaniem oskarżony bezpośrednio zmierzał do dokonania:
przygotował narkotyk do wydania, wsiadł do samochodu A.K. celem realizacji
umowy, wskazania ceny i przyjęcia gotówki” - k. 553), wskazał, że „nie ulega
wątpliwości, że A.K. jako nie-konsument (z uwagi choćby na ilość narkotyku)
usiłował uczestniczyć w obrocie przez zakup od S.D. amfetaminy” – k. 554).
Uzasadniając wyrok zaskarżony kasacją Sąd odwoławczy odwołał się do
właściwego fragmentu uzasadnienia pierwszoinstancyjnego i podzielił
sformułowane tam zapatrywania w zakresie kwalifikacji prawnej czynu. Nie sposób
twierdzić, by w takiej sytuacji Sąd odwoławczy zobligowany był do powtórzenia
bądź sparafrazowania tez uzasadnienia wyroku, poddawanego kontroli
instancyjnej.
W konsekwencji zarzut należało uznać za oczywiście bezzasadny.
Sąd Najwyższy podobnie ocenił zarzut naruszenia art. 170 § 1 i § 3 k.p.k. w
zw. z art. 6 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k., polegającego na rzekomo bezpodstawnym
oddaleniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z prywatnej opinii z zakresu badań
poligraficznych, przedłożonej przez obrońcę oskarżonego na etapie postępowania
V KK 178/26
7
odwoławczego (k. 691). Prawdą jest, że Sąd odwoławczy, oddalając wniosek
dowodowy obrońcy oskarżonego na rozprawie apelacyjnej, nie wskazał przepisu
stanowiącego podstawę kwestionowanego przez skarżącego rozstrzygnięcia.
Powyższego nie można oceniać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, które
mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Uzasadniając swoją decyzję Sąd
odwoławczy w sposób zrozumiały wskazał czym kierował się nie uwzględniając
wniosku dowodowego. Zgodnie z art. 452 § 1 pkt 2 k.p.k. Sąd odwoławczy oddala
wniosek dowodowy również wtedy, gdy dowód nie był powołany przed sądem
pierwszej instancji, pomimo że składający wniosek mógł go wówczas powołać, lub
okoliczność, która ma być udowodniona, dotyczy nowego faktu, niebędącego
przedmiotem postępowania przed sądem pierwszej instancji, a składający wniosek
mógł go wówczas wskazać. Na tę właśnie podstawę, która mogła stanowić jedyny i
wystarczający powód oddalenia wniosku powołał się Sąd odwoławczy, co wynika z
uzasadnienia postanowienia (k. 738). Oceny trafności tej decyzji nie zmienia to, że
zbyt dalekim uproszczeniem jest zawarte w jej motywach stwierdzenie, że prywatna
opinia nie stanowi w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa dowodu w
sprawie. Zgodnie z art. 393 § 3 k.p.k. „opinia prywatna” może być dowodem w
sprawie, choć na jej podstawie organ procesowy nie może czynić ustaleń
faktycznych w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych. Może ona jedynie
wskazywać na konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność
wniosków wynikających z tego prywatnego dokumentu. W świetle art. 194 k.p.k. i
art. 200 § 1 k.p.k., status opinii biegłego posiada bowiem jedynie opinia
sporządzona przez osobę powołaną do tego na podstawie odpowiedniej decyzji
sądu lub organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Przedłożona przez
obrońcę oskarżonego opinia prywatna nie spełniała tego kryterium. Co do potrzeby
powołania biegłego z zakresu badań wariograficznych stanowisko Sądu
odwoławczego, odwołujące się do orzecznictwa Sądu Najwyższego i literatury
przedmiotu, jest trafne, także z perspektywy określonej w art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.
podstawy oddalenia wniosku dowodowego.
Sąd Najwyższy w pełni podziela zapatrywania Sądu odwoławczego. Także w
tym zakresie nie doszło do naruszenia prawa.
Mając na względzie powyższe argumenty, kasację należało oddalić, jako
V KK 178/26
8
oczywiście bezzasadną.
[WB]
[r.g.]
