IV KK 62/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 9 kwietnia 2025 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz
w sprawie F. B.,
skazanego z art. 197 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w dniu 9 kwietnia 2025 r.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Łomży
z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II Ka 151/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Grajewie
z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt II K 29/22,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążyć
skazanego;
3. zasądzić od skazanego na rzecz oskarżycielki posiłkowej H. C.
kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uzasadnionych
wydatków strony w związku z czynnościami pełnomocnika z
wyboru w postępowaniu kasacyjnym.
[J.J.]
UZASADNIENIE
IV KK 62/25
2
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Grajewie z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt
II K 29/22, F. B. został uznany za winnego tego, że w dniu 21 lipca 2021 r. w
miejscowości C., gm. […], woj. […], po uprzednim szarpaniu za odzież oraz
zadawaniu uderzeń rękoma w brzuch, nogi, wykręcaniu rąk i przytrzymywaniu za
kark, pozostającej we wspólnym związku i zamieszkałej wspólnie H. C.,
spowodował u niej obrażenia ciała w postaci: rumienia skóry przedramienia i
bocznych powierzchni stawu łokciowego lewego i prawego, masywnego
nieregularnego wylewu krwawego bocznej powierzchni biodra i uda lewego, o
wymiarach 32 cm x 17 cm, wylewu krwawego przyśrodkowej powierzchni uda
prawego, i innych otarć oraz drobnych podbiegnięć krwawych, które to obrażenia
naruszają prawidłowe funkcjonowanie organizmu na okres czasu poniżej siedmiu
dni, a następnie doprowadził konkubinę H. C. do obcowania płciowego, w trakcie
którego uprzednio stosując przemoc fizyczną polegającą na przewróceniu
pokrzywdzonej na łóżko i zdjęciu z niej ubrania oraz uciskaniu za szyję, ręce i nogi
pokrzywdzonej, dotykaniu jej narządów płciowych językiem i palcami, doprowadził
ją do odbycia stosunku płciowego,
tj. przestępstwa z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 i 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
w zw. z art. 4 § 1 k.k., za które – na podstawie 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w
zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzono mu karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności,
zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia go wolności w sprawie.
Ponadto, na podstawie art. 46 § 1 k.k., zasądzono od oskarżonego na rzecz
oskarżycielki posiłkowej H. C. tytułem częściowego zadośćuczynienia kwotę 50000
zł, zaś na podstawie art. 41 a § 1 i 4 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., art. 43 § 1 k.k.
orzeczono wobec F. B. tytułem środków karnych: zakaz zbliżania się do
pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów oraz zakaz kontaktowania się
z nią – przez okres 5 lat.
Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który – podnosząc
zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia,
mającego wpływ na treść wyroku oraz obrazy przepisów postępowania, która miała
wpływ na treść orzeczenia (art. 5 § 2 k.p.k.; art. 7 k.p.k. i 4 k.p.k.) – wniósł o zmianę
IV KK 62/25
3
zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu,
ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi I Instancji.
Sąd Okręgowy w Łomży wyrokiem z 23 października 2024 r., sygn. akt II Ka
151/24, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca skazanego,
podnosząc następujące zarzuty obrazy prawa procesowego mogące mieć istotny
wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia:
1) obrazę art. 193 § 1 k.p.k., polegającą na zaniechaniu przeprowadzenia
dowodu z uzupełniającej opinii biegłej z zakresu medycyny sądowej M. R. na
okoliczność ustalenia, czy pokrzywdzona wpływała na treść opinii tej biegłej oraz
jakie były przyczyny rozbieżności w wydanych przez biegłą opiniach, co
spowodowało zmianę opinii i skąd wynikają ustalenia w sprawie, w sytuacji gdy w
przedmiotowej sprawie zostało wydanych pięć sprzecznych i rozbieżnych opinii,
zaś stwierdzenie kluczowych dla odpowiedzialności karnej skazanego okoliczności
wymagało wiadomości specjalnych;
2) naruszenie zasady bezstronności organu procesowego (art. 4 k.p.k.),
zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.), jak również zasad prawidłowego
rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.) przez
przyjęcie, że skazany zgwałcił pokrzywdzoną – wbrew opinii biegłej psycholog B. P.
(k. 128-130, k. 166-167), zeznań lekarza J. S. (k. 58-59), który jako jedyny dokonał
oględzin sądowo-lekarskich pokrzywdzonej i nie stwierdził obrażeń mogących
świadczyć o jej zgwałceniu (opinia k. 35-40) oraz zeznań policjanta M. G. (k. 502).
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów autor kasacji wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Okręgowemu w Łomży.
Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
IV KK 62/25
4
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Odnosząc się do pierwszego zarzutu należy zauważyć, że wskazywanie w
nim na obrazę art. 193 k.p.k. jest oczywiście chybione w świetle treści
podniesionego zarzutu. Jeżeli bowiem intencją obrońcy skazanego było
zakwestionowanie jakości opiniowania biegłej, to właściwym zarzutem powinien być
zarzut naruszenia art. 201 k.p.k. Jednakże miałby on rację bytu tylko w sytuacji, w
której Sąd odwoławczy byłby zobowiązany rozważyć dane zagadnienie związane z
opiniowaniem biegłego w ramach rozpoznawanego środka odwoławczego. Jeżeli
jednak – tak jak w niniejszej sprawie – uchybienie tego rodzaju nie było
podnoszone w apelacji, ani też obrońca skazanego nie składał wniosków o wydanie
przez biegłą M. R. uzupełniającej opinii ani o wydanie opinii przez innego biegłego,
to kontestowanie rzetelności wcześniejszego opiniowania przez ww. biegłą nie
może przynieść oczekiwanego przez autora kasacji rezultatu. Ma ono bowiem
charakter polemiczny względem oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd I
instancji, co potwierdza uzasadnienie tej części kasacji. Za czysto spekulacyjne
należy uznać wyrażone przez autora kasacji przypuszczenie, że biegłą M. R. mogła
odwiedzić w ramach prywatnej wizyty pokrzywdzona, albowiem podjęła ona tego
rodzaju kontakt z inną biegłą – B. P.
Oczywiście bezzasadny jest również drugi zarzut, który cechuje się
elementarną wadliwością konstrukcyjną. Kwestią, która powinna być znana
autorowi kasacji wykonującemu zawód adwokata, jest sprzeczność we
wskazywaniu w tym samym zarzucie, jedocześnie na obrazę art. 7 k.p.k. oraz na
naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. Oczywiste jest bowiem to, że zarzut naruszenia zasady
in dubio pro reo możliwy jest jedynie w sytuacji, w której nie jest kwestionowana
ocena dowodów. W przeciwnym przypadku tj. kiedy np. nie zostały wyczerpane
możliwości dowodowe w sprawie albo doszło do wadliwej oceny dowodów zarzut
taki jest co najmniej przedwczesny. Niezależnie od tego uchybienia należy
stwierdzić, że rozpoznawany zarzut stanowi polemikę z oceną dowodów i
ustaleniami Sądu meriti, nie wskazuje na uchybienia Sądu odwoławczego, którego
to przecież orzeczenie zostało zaskarżone w trybie kasacji. Trzeba też zauważyć,
IV KK 62/25
5
że w kasacji wykorzystano literalnie obszerny fragment apelacji, co również
świadczy o bezzasadności rozpoznawanego nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w
postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami
procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążając skazanego, a na podstawie § 11
ust. 2 pkt 6 w zw. z § 11 ust. 7 w zw. z § 12 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 22
października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j.
Dz.U.2023.1964), zasądzając od skazanego na rzecz oskarżycielki posiłkowej
kwotę 300 złotych tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków strony w związku z
czynnościami pełnomocnika z wyboru w postępowaniu kasacyjnym.
[PŁ]
[r.g.]
