III KK 68/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 8 kwietnia 2026 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w sprawie W.W.,
skazanego z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
o przeciwdziałaniu narkomanii i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 8 kwietnia 2026 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt II AKa 322/21,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt VI K 189/19,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
W sprawie złożonej podmiotowo i przedmiotowo Sąd Okręgowy w Krakowie
wyrokiem z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt VI K 189/19, uznał W.W. za winnego
tego, że:
III KK 68/26
2
- w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2016 roku do dnia 11 lipca 2016
rok w miejscowości Ł. woj. [...], działając wspólnie i w porozumieniu z K.L. i M.B., w
krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wytworzyli
znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w łącznej ilości co
najmniej 1 litra oraz mefedronu (4-MMC) w łącznej ilości co najmniej 600 ml, a
także w zamiarze popełnienia czynu zabronionego polegającego na wytworzeniu,
wbrew przepisom ustawy, dalszej, znacznej ilości substancji psychotropowej w
postaci amfetaminy, metaamfetaminy oraz mefedronu, czyniąc tym samym
przygotowania do wprowadzenia znacznej ilości wymienionych wyżej substancji
psychotropowych do obrotu, swoim zachowaniem polegającym na wytworzeniu nie
mniej niż 3 kg prekursora służącego do pozyskania wskazanych wyżej substancji
psychotropowych, dążył bezpośrednio do dokonania, jednakże zamierzonego celu
nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie przez Policję,
tj. zbrodni z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii (dalej: u.p.n.) i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 u.p.n. i art. 57 ust. 2
u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za którą – na mocy
art. 53 ust. 2 u.p.n. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. – wymierzył mu karę 3 lat
pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych przy
ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych;
- w dniu 11 lipca 2016 r. w miejscowości Ś., woj. [...], wbrew przepisom
ustawy, posiadał substancję psychotropową w postaci mefedronu (4-MMC) w ilości
ok. 40 ml,
tj. występku z art. 62 ust. 1 u.p.n., za który wymierzył mu karę 6 miesięcy
pozbawienia wolności;
Sąd a quo, na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k., w miejsce
wymierzonych oskarżonemu W. W. powyżej kar jednostkowych pozbawienia
wolności, wymierzył łączną karę 3 lat pozbawienia wolności. Ponadto, na mocy art.
70 § 4 u.p.n. zasądził od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia […] w K. nawiązkę
w kwocie po 3 000 złotych.
Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który – podnosząc
zarzuty obrazy przepisów postępowania (art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k.) – wniósł o zmianę
zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia
III KK 68/26
3
pierwszego z zarzucanych mu przestępstw, uchylenie orzeczenia o karze łącznej,
warunkowe zawieszenie wykonania kary 6 miesięcy pozbawienia wolności
wymierzonej za drugie z zarzucanych oskarżonemu przestępstw oraz obniżenie
kwoty nawiązki na rzecz Stowarzyszenia […] w K. do kwoty 500 zł.
Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt II AKa
322/21, zmienił zaskarżony wyrok w odniesieniu do W.W. w ten sposób, że w
ramach pierwszego z zarzucanych mu czynów uznał go za winnego tego, że w
okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2016 roku do dnia 11 lipca 2016 roku w
miejscowości Ł. woj. [...], działając wspólnie i w porozumieniu z M.B. i K.L., w
krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wytworzyli
znaczną ilość, to jest litr cieczy zawierającej mieszaninę amfetaminy i kofeiny, z
której można uzyskać około 1,2 kilograma siarczanu amfetaminy, to jest około 1200
porcji handlowych tzw. działek oraz cieczy w ilości 600 ml zawierającej mefedron o
nieustalonej ilości skrystalizowanej tej substancji psychoaktywnej,
tj. przestępstwa z art. 53 ust. 2 u.p.n. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1
k.k., za które wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w
wymiarze 300 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej
na kwotę 30 złotych. Następnie, na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z
art. 4 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności
wymierzył mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, a w pozostałej części
utrzymał zaskarżony wyrok w mocy codo W.W.
Wyrok Sądu II instancji został zaskarżony kasacją przez obrońcę skazanego,
który we wniesionej kasacji podniósł zarzut rażącej obrazy przepisów
postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez niewłaściwe,
nierzetelne, niezasadne rozważenie apelacji obrońcy skazanego w zakresie
dotyczącym zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz błędnych ustaleń
faktycznych będących konsekwencją tego naruszenia, opisanego w apelacji
obrońcy, która to obraza mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 9 maja
2025 r., sygn. akt II AKa 322/21, w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi II instancji.
III KK 68/26
4
Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie należy przypomnieć, że „kasacja nie stanowi trzeciej instancji
rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a
zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że
postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego
naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w
której kasacja została wniesiona” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22
października 2025 r., III KK 436/25, LEX nr 3931918).
Lektura uzasadnienia kasacji wskazuje tymczasem, że jej autor zmierza do
zakwestionowania oceny dowodów oraz wyprowadzonych z nich ustaleń
faktycznych co do sprawstwa czynu przypisanego skazanemu. Argumentacja w tym
zakresie ma charakter wyraźnie polemiczny, nie zaś problemowy. Sąd odwoławczy
dokonał tymczasem rzetelnej weryfikacji zgromadzonego w sprawie materiału
dowodowego i wyprowadzonych na ich podstawie przez Sąd I instancji ustaleń
faktycznych, czemu dał wyraz w rozbudowanej, szczegółowej części motywacyjnej
wyroku, zaś wynikiem tak przeprowadzonej kontroli instancyjnej była zmiana
zaskarżonego wyroku w zakresie opisu czynu przypisanego skazanym.
Odnosząc się do apelacji obrońcy W.W. Sąd ad quem wskazał nie tylko na
treść jego wyjaśnień, ale również na relacje współoskarżonych, z których ponad
wszelką wątpliwość wynikało, że był on zaangażowany w produkcję znacznej ilości
siarczanu amfetaminy oraz mefedronu (zob. s. 10-11 uzasadnienia). Trzeba
podkreślić, że przypisane skazanemu przestępstwo z art. 53 § 2 u.p.n. było
rozłożone w czasie i zostało dokonane wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi
skazanymi w sprawie. Ocena podstaw tego skazania wymagała zatem
całościowego podejścia do tego aspektu sprawy, z uwzględnieniem nie tylko
momentu zabezpieczenia substancji psychotropowych w dniu 11 lipca 2016 r. ale
również szeregu wcześniejszych czynności z udziałem W.W., na okoliczność
III KK 68/26
5
których wyjaśniał K.L. W tym kontekście brak obecności W.W. na miejscu zdarzenia
w dniu 11 lipca 2016 r. i faktu rozładunku substancji na posesji w Ł. ma charakter
drugorzędny dla sprawy i brak szerszych rozważań Sądu w tym zakresie nie może
być uznany za naruszenie standardów kontroli instancyjnej, prowadzących do
rażącej obrazy przepisu prawa (art. 433 § 2 k.p.k.). Tym bardziej nie można mówić
o tym, aby kwestia ta miała istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją
orzeczenia.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie
art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciążając skazanego.
[WB]
[r.g.]
