III KK 483/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 15 października 2025 r.
SSN Waldemar Płóciennik
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 października 2025 r.,
sprawy D. P.
skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii i in.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt IV Ka 146/24,
utrzymującego w mocy, w odniesieniu do skazanego,
wyrok Sądu Rejonowego w Gryfinie
z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt II K 39/23,
p o s t a n o w i ł
oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć
skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
III KK 483/25
2
D. P. został oskarżony o to, że:
„1. w okresie pomiędzy styczniem 2019 r. a 19 listopada 2019 r. w G. i w G. 1.
wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, brał udział
w obrocie znacznymi ilościami substancjami psychotropowymi w postaci
amfetaminy i środkami odurzającymi w postaci marihuany, w ten sposób, że przyjął
od innej osoby nie mniej niż 2 kilogramy amfetaminy i nieustaloną ilość marihuany,
w celu ich dalszej odsprzedaży, z czego następnie przekazał dla P. O. nie mniej niż
200 gram amfetaminy za kwotę łączną 3.000 zł, oraz dla G. J. nie mniej niż 200
gram amfetaminy i 50 gram marihuany za nieustaloną kwotę, celem ich dalszej
dystrybucji dla osób zażywających te substancje i środki, tj. o czyn z art. 56 ust. 3
ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
2. w miesiącu listopadzie 2019 r. w G., wbrew przepisom ustawy, nakłaniał P. O., do
udzielania w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, środków odurzających i
substancji psychotropowym innym osobom, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art.
59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii”.
Sąd Rejonowy w Gryfinie wyrokiem z dnia 17 października 2023 r., sygn. II K
39/23:
I. na podstawie art. 4 § 1 k.k., przyjmując za podstawę orzekania kodeks karny w
brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r., D. P. uznał za winnego
popełnienia czynu opisanego w pkt 1, z tym że ustalił, iż został on popełniony w
okresie pomiędzy marcem 2019 r. a kwietniem 2019 r. i za ten czyn na podstawie
art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w
wysokości 200 stawek dziennych po 20 zł każda, a na podstawie art. 45 § 1 k.k.
orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej uzyskanej z
przestępstwa w kwocie 3.000 zł,
II. uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu z pkt 2 i za ten czyn na
podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.
III KK 483/25
3
Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd orzeczone wobec D. P. kary
pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 3 lat i 8 miesięcy
pozbawienia wolności (pkt V wyroku).
Opisane orzeczenie zawiera także rozstrzygnięcia o kosztach.
We wniesionej apelacji, zaskarżając wyrok w całości, obrońca oskarżonego,
na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k. zarzucił:
„1. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania,
a mianowicie art. 7 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1, § 2 i art. 4 k.p.k. poprzez dowolną, a nie
swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego
rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez uznanie za
niewiarygodnych wyjaśnień oskarżonych D. P. oraz W. N. oraz zeznań świadków G.
J. i P. O. (z postępowania sądowego) oraz uznania za wiarygodne zeznania
świadka P. O. (z postępowania przygotowawczego) podczas gdy brak jest
obiektywnych przesłanek przemawiających za taką oceną,
2. mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego
podstawę poprzez uznanie, że oskarżony dokonał zarzucanych mu czynów
podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie
wynika aby oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów”.
W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego D. P. od zarzucanych mu
czynów.
Po przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy w
Szczecinie, wyrokiem z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt IV Ka 146/24, utrzymał, w
odniesieniu do oskarżonego D. P. , zaskarżone orzeczenie w mocy.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego.
Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił „rażące naruszenie przepisów prawa
procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj. przepisów art. 2 § 1 pkt
1 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 1 i § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez
wydanie orzeczenia skazującego bez dowodów uprawdopodobniających fakt
zawinienia oraz poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych
określających regułę dowodzenia winy i zastąpienie ich przez domniemanie winy
oskarżonego z uwagi na uznanie za niewiarygodnych wyjaśnień oskarżonych D. P.
oraz W. N. oraz zeznań świadków G. J. i P. O. złożonych na etapie postępowania
III KK 483/25
4
sądowego oraz uznania za wiarygodne zeznania świadka P. O. złożonych na
etapie postępowania przygotowawczego, podczas gdy brak jest obiektywnych
przesłanek przemawiających za taką oceną”. Skarżący wniósł o uniewinnienie
skazanego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego
wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w
postępowaniu odwoławczym.
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja jest oczywiście bezzasadna,
stąd też możliwe było jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Podniesiony przez skarżącego zarzut jest de facto powtórzeniem zarzutu
apelacyjnego, a uważna lektura uzasadnienia pozwala na stwierdzenie, że
głównym celem kasacji jest dążenie do podważenia ustaleń faktycznych
dokonanych przez Sąd Rejonowy, a w pełni zaaprobowanych przez Sąd Okręgowy
(zdaniem obrońcy, Sąd odwoławczy błędne ocenił dowody i poczynił błędne
ustalenia faktyczne, w tym dokonał błędnej oceny wyjaśnień skazanego oraz
współoskarżonego w sprawie W. N. czy zeznania świadków P. O. i G. J., skutkujące
ustaleniem winy i sprawstwa skazanego). Istotą postępowania kasacyjnego nie jest
jednak powtórna kontrola odwoławcza, dlatego też w toku tego postępowania z
założenia nie dokonuje się m.in. kontroli poprawności oceny poszczególnych
dowodów, czy nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych.
Sąd Okręgowy w Szczecinie dokonał rzetelnej i trafnej kontroli odwoławczej
aprobując dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne, oparte na podstawie
wszystkich przeprowadzonych dowodów, nie naruszając reguł odnoszących się do
uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego wskazanych w art. 457 § 3 k.p.k.
Zgodnie z wymogami art. 433 § 2 k.p.k. w sposób wyczerpujący i prawidłowy
rozpoznał wszystkie stawiane w apelacji zarzuty, które omówił i ocenił w części 3.12
formularza uzasadnienia, czyniąc tym samym zadość obowiązującym przepisom.
Sąd w szczególności zaakceptował oceny relacji P. O. - zarówno z postępowania
przygotowawczego - jak również tych, składanych w postępowaniu sądowym, uznał
za właściwą ocenę zeznań świadka G. J., czy wreszcie wyjaśnień D. P..
III KK 483/25
5
Wbrew stanowisku obrońcy, Sąd odwoławczy nie dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k., a
skoro tak, to zbudowany na podstawie tak ocenionych dowodów – w tym wyjaśnień
skazanego i współoskarżonego w sprawie oraz zeznań wymienionych imiennie w
kasacji świadków - stan faktyczny pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu.
Sąd Okręgowy podkreślił, iż nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania
dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów, jak i poczynionych w oparciu o
nią ustaleń faktycznych. Podkreślił, iż nie miał żadnych wątpliwości, że ocena ta
została dokonana w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności.
Brak również podstaw do uznania, aby Sąd odwoławczy dopuścił się obrazy art. 5 §
2 k.p.k. Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska obrońcy i nie uniewinnił skazanego
uznając, iż brak podstaw ku temu, albowiem dokonane ustalenia faktyczne są
rezultatem prawidłowej oceny kompletnie zebranego materiału dowodowego, który
nie wykazuje błędów. Przypomnieć należy, że przepis art. 5 § 2 k.p.k. adresowany
jest do organu procesowego i dotyczy wątpliwości, które powziął ten organ. O
naruszenia tego przepisu można mówić zatem wówczas, gdy sąd ustalając, że
zachodzą niedające się usunąć wątpliwości, nie rozstrzygnie ich na korzyść
skazanego, co w tej sprawie nie miało miejsca.
Za całkowicie chybione uznać należy podnoszenie w kasacji zarzutów
naruszenia art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 5 § 1 k.p.k. Przepisy te mające
charakter ogólny, wskazują na cele postępowania karnego i podstawowe zasady
procesu. Do ich naruszenia może dojść poprzez obrazę konkretnych przepisów
postępowania, gwarantujących przestrzeganie tych zasad, co rozważanej sprawie
nie zostało zarzucone i w rzeczywistości nie zaistniało.
Mając powyższe na uwadze, kasację obrońcy skazanego D. P. uznać
należało za oczywiście bezzasadną i oddalić ją na posiedzeniu w trybie przepisu
art. 535 § 3 k.p.k.
[J.J.]
[r.g.]
III KK 483/25
6
