III KK 451/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 września 2025 r.
SSN Piotr Mirek (przewodniczący)
SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)
SSN Andrzej Tomczyk
w sprawie D. Ż.
skazanego za czyn z art. 190 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
na posiedzeniu w dniu 16 września 2025 r.
kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na korzyść skazanego
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Busku - Zdroju
z dnia 26 maja 2025 r., sygn. akt II K 198/25
uchyla zaskarżony wyrok nakazowy w części zawierającej
orzeczenie o karze łącznej (pkt III wyroku) i w tym zakresie
przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi
Rejonowemu w Busku - Zdroju.
Zbigniew Puszkarski Piotr Mirek Andrzej Tomczyk
UZASADNIENIE
D. Ż. został oskarżony o to, że:
III KK 451/25
2
I. w dniu 19 kwietnia 2025 r. w B. w woj. [...], używając słów powszechnie uważnych
za obelżywe znieważył funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w B. sierż. M. P.
oraz st. post. D. K. podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków
służbowych, tj. o czyn z art. 226 § 1 k.k.;
II. w dniu 19 kwietnia 2025 r. w B. w woj. [...] groził pozbawieniem życia
funkcjonariuszom Komendy Powiatowej Policji w B. sierż. M. P. oraz st. post. D. K. ,
a groźba ta, z uwagi na okoliczność wypowiadania wzbudziła w zagrożonych
uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Busku - Zdroju wyrokiem nakazowym z dnia 26 maja 2025 r., sygn.
akt II K 198/25, uznał oskarżonego D. Ż. za winnego popełnienia zarzucanych mu
czynów i wymierzył mu:
- za czyn z pkt I na podstawie art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z
art. 35 k.k. karę 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania
nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w
stosunku miesięcznym,
- za czyn z pkt II na podstawie art. 190 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. w
zw. z art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35 k.k. karę roku ograniczenia wolności z
obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w
wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę łączną
roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej,
kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku
miesięcznym, na jej poczet zaliczając oskarżonemu okres zatrzymania w spawie od
dnia 19 kwietnia 2025 r. godz. 0:00 do dnia 19 kwietnia 2025 r. godz. 10:53. Na
podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonych M. P. i D.
K. nawiązki po 500 zł, nadto rozstrzygnął o kosztach sądowych.
Kasację od tego wyroku, który uprawomocnił się w dniu 17 czerwca 2025 r. bez
postępowania odwoławczego, wniósł Prokurator Generalny. Na podstawie art. 521 §
1 k.p.k. zaskarżył wyrok w części zawierającej orzeczenie o karze łącznej – na
korzyść skazanego D. Ż.. Zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku
naruszenie przepisu prawa karnego materialnego – art. 86 § 1 k.k., polegające na
orzeczeniu kary łącznej ograniczenia wolności w wysokości powyżej granicy wymiaru
III KK 451/25
3
kary łącznej, przewidzianej w powyższym przepisie” – i wniósł o uchylenie wyroku w
zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.
Sądowi Rejonowemu w Busku – Zdroju.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, co przy zastosowaniu art. 535 § 5 k.p.k. pozwoliło
uwzględnić ją w całości na posiedzeniu bez udziału stron. Zastosowany przez Sąd
Rejonowy w Busku - Zdroju przepis art. 86 § 1 k.k. stanowi m.in., że sąd wymierza
karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne
przestępstwa do ich sumy. Zatem skoro Sąd łączył wymierzone D. Ż. kary
jednostkowe ograniczenia wolności, z których jedna wynosiła 3 miesiące, a druga
rok, to mógł orzec karę łączną ograniczenia wolności mieszczącą się w przedziale
od roku i 1 miesiąca (zob. art. 34 § 1 k.k.) do roku i 3 miesięcy. Tym samym
wymierzając oskarżonemu karę łączną roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności,
rażąco naruszył wspomniany przepis prawa materialnego, co miało istotny wpływ na
treść wyroku. Jest bowiem oczywiste, że przy prawidłowym stosowaniu art. 86 § 1
k.k. wymiar kary łącznej ograniczenia wolności byłby niższy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy - zgodnie z wnioskiem kasacji - uchylił
wyrok w zaskarżonej części, tj. zawarte w jego pkt III orzeczenie o karze łącznej i w
tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w
Busku – Zdroju, który wymierzy D. Ż. prawidłową karę łączną ograniczenia wolności.
[J.J.]
[r.g.]
Zbigniew Puszkarski Piotr Mirek Andrzej Tomczyk
