I KS 24/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 20 listopada 2025 r.
SSN Małgorzata Bednarek
sprawie plut. M.G. oraz plut. Ł.P.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 20 listopada 2025 r.
skargi obrońcy oskarżonych
na wyrok Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z 24 lutego 2025 r.,
sygn.SA 2/25, uchylający wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie z
8 października 2024 r., sygn. akt Sg. 33/23 i przekazujący sprawę do ponownego
rozpoznania
na podstawie art. 539 e § 2 k.p.k.
postanowił
1. oddalić skargę;
2. obciążyć oskarżonych kosztami postępowania skargowego, w
częściach na nich przypadających.
UZASADNIENIE
Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie wyrokiem z 8 października 2024
r., sygn. akt Sg. 33/23 uniewinnił plut. M.G. od popełnienia czynu zarzucanego mu
aktem oskarżenia tj. przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273
k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz plut. Ł.P. od popełnienia czynu zarzucanego mu
aktem oskarżenia tj. przestępstwa określonego w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 §
1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
I KS 24/25
2
Na skutek apelacji prokuratora, Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie
wyrokiem z 24 lutego 2025 r., sygn. SA 2/25, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę
przekazał do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w
Warszawie.
Skargę na wyrok sądu odwoławczego wniósł obrońca oskarżonych i zarzucił
rozstrzygnięciu:
1. naruszenie art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. w zw. z art. 454 §1 k.p.k. poprzez
przedwczesne uchylenie wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania, podczas gdy zaistniały okoliczności wskazane w treści
skargi;
2. art. 167 k.p.k. poprzez błędne uznanie, że sąd I instancji nie podjął się
inicjatywy dowodowej z urzędu poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z
odtworzenia płyty CD z kontroli operacyjnej w całości czy też w części z uwagi na
konieczność wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie zdaniem sądu II
instancji oraz oskarżyciela publicznego dla rozstrzygnięcia sprawy;
3. art. 167 k.p.k. poprzez brak podjęcia się przez sąd II instancji inicjatywy
dowodowej z urzędu poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z
odtworzenia płyty CD z kontroli operacyjnej w całości czy też w części z uwagi na
konieczność wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla
rozstrzygnięcia sprawy, a które to wątpliwości sądu II instancji powziął na skutek
apelacji,
4. art. 405 k.p.k. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że art. 405 § 2 i 3
k.p.k. nie uprawnia sądu do uznawania za ujawniony „całego zebranego w sprawie
materiału dowodowego”, a jedynie odnosi się do tych protokołów i dokumentów co
do których spełnione zostały wcześniej warunki z art. 405 § 2 i 3 k.p.k., gdzie tym
czasem art. 405 § 4 k.p.k. stanowi, że o ujawnieniu bez odczytywania protokołów i
dokumentów zamieszcza się wzmiankę w protokole rozprawy, zaś wskazywanie
poszczególnych protokołów i dokumentów nie jest konieczne.
I KS 24/25
3
Autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i
przekazanie sprawy właściwemu sądowi odwoławczemu do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wywiedziona przez obrońcę skarga nie zawierała argumentacji mogącej
skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do
ponownego rozpoznania.
Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego
uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji przekazującego sprawę do
ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art.
437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k. Wynikający art.
539a § 3 k.p.k. nadzór Sądu Najwyższego nad przestrzeganiem normy określonej
w art. 437 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym sprowadzać się może jedynie do
oceny zasadności podjęcia decyzji kasatoryjnej przez sąd odwoławczy, a nie
zasadności samego środka odwoławczego (apelacji). Skarga na wyrok sądu
odwoławczego nie ma też charakteru sui genesis "superapelacji", która
nakazywałaby Sądowi Najwyższemu przejmować rolę sądu odwoławczego i
ponownie oceniać zarzuty apelacyjne.
W przedmiotowej sprawie, sąd odwoławczy jako podstawę wydania wyroku
kasatoryjnego wskazał na treść 454 § 1 k.p.k., zaś powyższe rozstrzygniecie nie
było przedwczesne. Analiza treści skargi prowadzi jednak do wniosku, że obrońca
wyraźnie pomija argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku sądu
odwoławczego, z której wprost wynika, jaka była faktyczna przyczyna i podstawa
uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania
W treści z kolei uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że sąd ad
quem wskazał na liczne sprzeczności, przemilczenia i brak staranności w
prowadzonym przez instancji postępowaniu dowodowym. Powyższe z kolei
doprowadziło do przekonania, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy,
w szczególności zeznania K.P., S.M. i K.P., stenogramy rozmów utrwalonych w
toku kontroli operacyjnej nie został poddany przez sąd I instancji logicznej i
wnikliwej ocenie. W szczególności sąd I instancji, mimo, iż uznał za wiarygodne
I KS 24/25
4
dowody w postaci dokumentów kontroli operacyjnej, pominął, że z treści tych
dowodów wynika, że 28 sierpnia 2021 r. telefon komórkowy K.P. logował się
jedynie w K..
Wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu
Najwyższego przeprowadzenie przewodu na nowo w całości jest konieczne
wówczas, gdy sposób przeprowadzenia dowodów przez sąd a quo dotknięty jest
tego typu wadliwościami, że samo częściowe tylko uzupełnienie postępowania
dowodowego przez dodatkowe przeprowadzenie dowodów przez instancję
odwoławczą byłoby niewystraczające, a to właśnie z powodu uchybień w zakresie
sposobu przeprowadzenia całego postępowania dowodowego przed sądem
pierwszej instancji (tak: wyrok SN z 22.11.2023 r., II KS 47/23, LEX nr 3631002).
Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, co wynika z treści
uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów z treści skargi (pkt. 2-4), dotyczących
prawidłowości w zakresie podjętych przez sąd II instancji decyzji procesowych z
zakresu postępowania dowodowego, to uznać należy te zarzuty za nieuprawnione.
Przeprowadzenie przez Sąd Najwyższy tego rodzaju kontroli - z uwagi na
ograniczony charakter skargi wobec brzmienia art. 539a § 3 k.p.k. - w niniejszym
postępowaniu nie jest dopuszczalne. Przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy w
postępowaniu skargowym, nie jest uprawniony do kontroli przeprowadzonej w
wyroku sądu odwoławczego oceny poszczególnych dowodów w aspekcie
odpowiedzialności oskarżonych, zaś skarga na wyrok sądu odwoławczego
uchylający wyrok sądu I instancji nie jest środkiem służącym weryfikacji oceny
dowodów dokonanej w II instancji.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 539e § 2 k.p.k.
postanowiono jak w części wstępnej postanowienia. Rozstrzygnięcie co do kosztów
postępowania skargowego znajduje uzasadnienie w treści art. 539f k.p.k. w zw.
z art. 527 § 2 k.p.k.
[WB]
[a.ł]
I KS 24/25
5
