V KZ 30/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 3 września 2025 r.
SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)
SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)
SSN Kazimierz Klugiewicz
w sprawie D. B.
skazanego za czyny z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 162 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2
k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i inne
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 września 2025 r.
zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 29 maja 2025 r., w sprawie V KO 44/25,
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania
z powodu jego oczywistej bezzasadności
postanowił:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo skazanego D. B. , w którym wniósł
on o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 25 września 2023 r., sygn. II AKa 163/21,
zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 30 października 2020 r.,
sygn. akt IV K 46/18 w którym m.in. połączono orzeczone wobec oskarżonego D. B.
V KZ 30/25
2
kary jednostkowe za przypisane mu czyny i jako karę łączną orzeczono wobec
niego karę 8 lat pozbawienia wolności.
W dniu 29 maja 2025 r., w sprawie V KO 44/25, Sąd Najwyższy na
podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie
postępowania złożonego przez skazanego z powodu jego oczywistej
bezzasadności.
Skazany złożył zażalenie na to postanowienie, w którym zaskarżył je w
całości i zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na
jego treść, a mianowicie:
1. Nieuzasadnione zastosowanie art. 545 § 3 k.p.k. polegające na
bezzasadnym uznaniu, iż wniosek o wznowienie postępowania jest oczywiście
bezzasadny, podczas gdy z treści tego wniosku wynikały konkretne zarzuty
mogące stanowić podstawy wznowienia określone w art. 540 § 1 k.p.k., co
wymagało ich merytorycznego zbadania przez Sąd Najwyższy;
1. Naruszenie art. 92 k.p.k. przez sporządzenie uzasadnienia w postanowieniu
w sposób ogólnikowy, nieodnoszący się do podniesionych zarzutów - co ma wpływ
na prawa skazanego do rzetelnego procesu;
1. Naruszenie art. 2 § 1 k.p.k. i art. 6 ust. 1 EKPC, poprzez zaniechanie
wnikliwej analizy przedstawionych przez D. B. dowodów dotyczących fałszerstw
oraz innych nieprawidłowości w zakończonym postępowaniu karnym.
Skazany wniósł o przyjęcie wniosku do rozpoznania, jego uwzględnienie i uchylenie
zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Najwyższy w sposób staranny odniósł
się do okoliczności podniesionych we wniosku i wykazał, dlaczego złożony przez
skazanego wniosek jest oczywiście bezzasadny.
Odnośnie roli biegłego, który miał jednocześnie pełnić – według skazanego -
funkcję świadka, to słusznie Sąd Najwyższy odwołał się do treści uzasadnień
wyroków Sądów obu instancji. Skoro z tych dokumentów procesowych wynika, że
biegły R.P. nie został potraktowany jako świadek, to skazany obecnie nie ma
V KZ 30/25
3
podstaw do przeciwnego twierdzenia. Tym bardziej w sytuacji w której kwestia ta
nie była w ogóle podnoszona w apelacji jego obrońcy. W uzasadnieniu
zaskarżonego postanowienia znalazło się również odniesienie do zawartych w
przedmiotowym wniosku twierdzeń skazanego dotyczących protokołu z oględzin
garażu, słusznie zauważając, że było to już przedmiotem oceny Sądu
odwoławczego. Sąd Najwyższy omówił także znaczenie twierdzeń skazanego
związanych ze stanem jego zdrowia. Zauważył, że w sprawie dopuszczono dowód
z opinii biegłych psychiatrów i w oparciu o ten dowód oceniano poczytalność
skazanego w chwili popełniania przez niego przypisanych mu czynów, jak też jego
zdolność do samodzielnej obrony. Jeśli chodzi natomiast o formułowane przez
skazanego podejrzenia popełnienia przestępstw przeciwko wymiarowi
sprawiedliwości, to zasadnie Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że nie dysponuje on
wyrokiem skazującym za popełnienie tych przestępstw.
Dodać należy, że żadna z podniesionych przez skazanego okoliczności nie
uzasadnia wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania stanowi
nadzwyczajny środek zaskarżenia, który nie może być traktowany jako kolejny
środek odwoławczy. Tymczasem, niektóre z podniesionych przez skazanego
okoliczności świadczą o takim potraktowaniu wniosku o wznowienie postępowania.
Do takich okoliczności należą kwestionowana przez skazanego ocena opinii
biegłego, zeznań świadków, czy protokołu z oględzin garażu. Skazany nie podał
również żadnych nowych faktów lub dowodów, które mogłyby uzasadnić
wznowienie postępowania. Przewidzianych w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. warunków nie
spełnia również formułowane przez skazanego podejrzenie popełnienia
przestępstwa w związku z postępowaniem, które miałoby wpływ na treść
orzeczenia. Jeszcze raz przypomnieć należy, że zgodnie z art. 541 § 1 k.p.k. taki
czyn musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie
takie nie może zapaść z powodu braku jednej z przesłanek postępowania, innej niż
stwierdzenie, że zarzucanego czynu nie popełniono, brak danych dostatecznie
uzasadniających jego popełnienie, czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego
albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa.
V KZ 30/25
4
Mając powyższe na uwadze Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia
wniosku o wznowienie z powodu jego oczywistej bezzasadności była zasadna.
[J.J.]
[a.ł]
Małgorzata Gierszon
Dariusz Świecki
Kazimierz Klugiewicz
