V KS 34/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 września 2025 r.
SSN Michał Laskowski
w sprawie A. N.
skazanego za popełnienie czynów z art. 216 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 539e § 1
k.p.k.),
w dniu 17 września 2025 r.,
skargi obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt V Ka 436/25,
uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Malborku
z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt II K 640/22,
i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania,
p o s t a n o w i ł:
I. oddalić skargę;
II. obciążyć A. N. kosztami postępowania
skargowego.
UZASADNIENIE
A. N. stanął pod zarzutem popełnienia dwóch występków z art. 216 § 1 k.k.
w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. na szkodę P.
S. i w ramach aktu oskarżenia wyrokiem Sądu Rejonowego w Malborku z 25 lipca
V KS 34/25
2
2024 r. został uznany po pierwsze za winnego znieważenia pokrzywdzonego przez
kierowanie do niego słów obelżywych telefonicznie i bezpośrednio oraz
umieszczeniu ich na ścianie sklepu tj. o czyn z art. 216 § 1 k.k. (pkt I wyroku SR) i
po drugie o pomówienie pokrzywdzonego na terenie sklepu tj. o czyn z art. 212 § 1
k.k. (pkt II wyroku SR) i za oba występki wymierzył skazanemu dwie jednostkowe
kary grzywny i orzekł karę łączną grzywny oraz nawiązkę z art. 212 § 3 k.k. w zw. z
art. 48 k.k. Po rozpoznaniu dwóch apelacji – obrońcy i skazanego – Sąd Okręgowy
w Gdańsku, wyrokiem z 28 kwietnia 2025 r., uchylił do ponownego rozpoznania
wyrok Sądu pierwszej instancji skazujący A. N. za popełnienie czynu zabronionego
z art. 216 § 1 k.k. i uniewinnił go od zarzutu popełnienia czynu zabronionego z art.
212 § 1 k.k. i uchylił rozstrzygnięcie dotyczące nawiązki.
Od orzeczenia Sądu odwoławczego skargę wniósł obrońca w trybie art. 539a
k.p.k. i art. 539b § 1 k.p.k. Podniósł w niej uchybienie przepisowi art. 437 § 2 k.p.k.
w przez jego błędne sytuacji gdy nie było konieczności przeprowadzania od
początku przewodu w całości. Przy tak sformułowanych zarzutach wniósł o
uchylenie zaskarżonego orzeczenia w pkt I i przekazanie sprawy Sądowi
Okręgowemu w Gdańsku jako sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wniósł o
oddalenie jej w całości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga okazała się niezasadna.
Jak wynika z treści art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. uchylenie orzeczenia i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w
wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest
konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Sąd Najwyższy,
przeprowadzając kontrolę skargową, ogranicza się do badania, czy w sprawie, na
etapie postępowania przed sądem pierwszej lub drugiej instancji, zachodzi
bezwzględna przyczyna odwoławcza (art. 439 § 1 k.p.k.) albo czy sąd odwoławczy
zasadnie uznał, że ma miejsce wypadek wskazany w art. 454 k.p.k. albo konieczne
jest przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
Skarżący w przedmiotowej sprawie wskazał na wadliwe procedowanie Sądu
odwoławczego na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. i kwestionował pogląd, że w sprawie
V KS 34/25
3
A. N. trzeba przeprowadzić przewód w całości od początku odnośnie czynu z art.
216 § 1 k.k. Wbrew twierdzeniom obrońcy Sąd Okręgowy wywiązał się ze swych
powinności ciążących na sądzie sprawującym kontrolę instancyjną w świetle art.
437 k.p.k. Mianowicie, po rozpoznaniu apelacji wniesionych na korzyść skazanego
Sąd ten uznał zarzuty zwykłego środka odwoławczego za zasadne i, powołując się
na art. 437 § 2 k.p.k., wydał wyrok kasatoryjny co do jednego z czynów
zarzucanych skazanemu. Zdaniem instancji odwoławczej Sąd Rejonowy
dysponował niekompletnym materiałem dowodowym, aby móc mówić o popełnieniu
przez A. N. występku znieważenia i wykazał, że choć nie ma żadnego dowodu na
to, że to A. N. dokonał obraźliwego, wulgarnego napisu na ścianie sklepu, to jednak
istnieją poszlaki w postaci konfliktu stron i w związku z tym konieczne byłoby
przeprowadzenie przewodu w całości od nowa w celu ponownego zbadania
materiału dowodowego z zachowaniem zasad swobodnej oceny dowodów.
Bezsporne jest, że Sąd Najwyższy w postępowaniu skargowym nie był
uprawniony do badania i merytorycznej oceny słuszności stanowiska Sądu
odwoławczego w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonych.
Z powyższych względów oddalono skargę obrońcy oskarżonego.
[J.J.]
[r.g.]
