Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Aktualizacja: 19 sierpnia 2026
§ 1.Skargę wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Przepisy art. 524 § 1 zdanie drugie i trzecie stosuje się odpowiednio.
§ 2.Wniesienie skargi powoduje wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.
Art. 539b KPK reguluje dwie kwestie dotyczące skargi na wyrok sądu odwoławczego. Po pierwsze, w § 1 wprowadza termin na wniesienie tego środka zaskarżenia: skargę wnosi się w ciągu 7 dni od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Przepis nakazuje jednocześnie odpowiednie stosowanie art. 524 § 1 zdanie drugie i trzecie KPK, czyli rozwiązań przewidzianych dla kasacji, dotyczących liczenia terminu wtedy, gdy o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem wnosi kilka uprawnionych podmiotów. Po drugie, § 2 określa skutek samego wniesienia skargi: powoduje ono wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Jest to skutek następujący z mocy ustawy, a nie efekt odrębnej decyzji sądu.
Przepis stosuje się wyłącznie do skargi na wyrok sądu odwoławczego, czyli szczególnego środka zaskarżenia przewidzianego w rozdziale, w którym art. 539b KPK się znajduje. Warunkiem uruchomienia terminu jest doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem - dopóki takie doręczenie nie nastąpi, siedmiodniowy termin nie zaczyna biec. Termin ma charakter zawity, co oznacza, że jego uchybienie powoduje bezskuteczność czynności, choć możliwe jest ubieganie się o przywrócenie terminu na zasadach ogólnych. Skutek w postaci wstrzymania wykonania wyroku występuje od chwili wniesienia skargi i nie wymaga odrębnego wniosku strony.
Sąd odwoławczy uchylił wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, a obrońca oskarżonego uznał, że nie było ku temu podstaw. Po złożeniu wniosku o uzasadnienie obrońca odebrał wyrok z uzasadnieniem 5 marca, więc siedmiodniowy termin z art. 539b § 1 KPK upływa 12 marca. Skarga złożona 10 marca jest wniesiona w terminie, a jej wniesienie z mocy art. 539b § 2 KPK wstrzymuje wykonanie zaskarżonego wyroku. Gdyby pismo zostało nadane dopiero 15 marca, byłoby spóźnione, chyba że skutecznie złożono by wniosek o przywrócenie terminu.
Najczęstszy błąd polega na liczeniu terminu od dnia ogłoszenia wyroku albo od dnia doręczenia samej sentencji - art. 539b § 1 KPK wiąże początek biegu terminu z doręczeniem wyroku wraz z uzasadnieniem. Drugim nieporozumieniem jest przekonanie, że wstrzymanie wykonania wyroku wymaga osobnego postanowienia sądu; przepis wiąże ten skutek już z samym wniesieniem skargi. Mylące bywa też traktowanie odesłania do art. 524 § 1 KPK jako podstawy do wydłużenia terminu według uznania - odesłanie dotyczy jedynie zasad liczenia terminu przy większej liczbie uprawnionych. Warto również pamiętać, że dochowanie terminu to tylko jeden z warunków formalnych, a skarga musi spełniać także pozostałe wymogi przewidziane dla tego środka. W indywidualnej sprawie, zwłaszcza przy ocenie biegu terminu i zasadności skargi, warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Zgodnie z art. 539b § 1 KPK termin wynosi 7 dni. Liczy się go od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem.
Od doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem, a nie od jego ogłoszenia. Dopóki doręczenie nie nastąpi, termin nie rozpoczyna biegu.
Tak. Art. 539b § 2 KPK stanowi, że wniesienie skargi powoduje wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.
Nie. Skutek ten następuje z mocy samego przepisu w chwili wniesienia skargi i nie wymaga odrębnej decyzji sądu.
Skarga wniesiona po terminie jest bezskuteczna. Można ubiegać się o przywrócenie terminu na zasadach ogólnych, ale wymaga to wykazania ustawowych przesłanek.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI