V KO 146/25
ZARZĄDZENIE
SSN Antoni Bojańczyk
Dnia 29 lipca 2026 r.
w przedmiocie wniosku skazanego P.W. o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 8
listopada 2024 r., sygn. akt II AKa 320/24, utrzymującym w mocy wyrok Sądu
Okręgowego w Gdańsku z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt IV K 264/23, zarządził:
odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie
sporządzonego osobiście przez skazanego P.W.
postępowania
UZASADNIENIE
W dniu 25 sierpnia 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo
przewodnie Zastępcy Przewodniczącej IV Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w
Gdańsku z dnia 21 sierpnia 2025 r. informujące o przesłaniu akt sprawy o sygn. IV
K 264/23 wraz z wnioskiem skazanego P.W. z dnia 24 lipca 2025 r. uzupełnionym
pismem z dnia 8 sierpnia 2025 r. o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem w ww. sprawie. W pismach tych skazany wskazał na
okoliczność niedokonania w toku procesu analizy zgromadzonych dowodów, w
szczególności potencjalnych zapisów („zawartości nagrań”) utrwalonych na
znalezionym przy pokrzywdzonym dyktafonie marki O., pomimo wiedzy o tym
dowodzie, w tym poddania go analizie kryminalistycznej pod kątem obecności
śladów DNA (k. 1-4 akt). Pisma te, potraktowane przez Przewodniczącego V-go
Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego jako wniosek o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 8
listopada 2024 r., sygn. akt II AKa 320/24, utrzymującym w mocy wyrok Sądu
Okręgowego w Gdańsku z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt IV K 264/23, zostały
V KO 146/25
2
zarejestrowane w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt V KO 146/25 w dniu 26
sierpnia 2025 r. (k. 1 i 5 akt).
W kolejnym piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2025 r. (przesłanym do
Sądu Najwyższego w dniu 9 grudnia 2025 r. wraz z zarządzeniem Przewodniczącej
II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2025 r.)
skazany wniósł o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu złożenia wniosku o
wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie o sygn. akt II AKa
320/24 (Sądu Okręgowego w Gdańsku IV K 264/23) „ze względu na nowe dowody
w sprawie, które nie zostały sprawdzone i zweryfikowane w postępowaniu
dowodowym”, powtarzając w istocie argumentację z pisma z dnia 24 lipca 2025 r.
uzupełnionego pismem z dnia 8 sierpnia 2025 r. (k. 18-21 akt).
Po dokonaniu niezbędnej weryfikacji aktualnego stanu majątkowego
skazanego (zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 18
lutego 2026 r., k. 25 akt) w Administracji Aresztu Śledczego w […] (k. 28 akt),
zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2026
r., na podstawie art. 78 § 1 k.p.k., art. 81 § 1 k.p.k. w zw. z art. 93 § 2 k.p.k.,
wyznaczono skazanemu P. W. obrońcę z urzędu w osobie adw. K.S. w celu
zbadania akt sprawy Sądu Apelacyjnego w Gdańsku o sygn. II AKa 320/24 pod
kątem ustalenia istnienia podstaw do ewentualnego sporządzenia i podpisania
wniosku o wznowienie postępowania lub poinformowania Sądu Najwyższego przez
obrońcę, że nie stwierdza się podstaw do złożenia takiego wniosku (k. 30 akt).
Pismem z dnia 24 kwietnia 2026 r., skierowanym do Sądu Najwyższego w
dniu 28 kwietnia 2026 r. (prezentata), obrońca z urzędu poinformował Sąd
Najwyższy o braku podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania,
przedstawiając stosowną argumentację w uzasadnieniu pisma/opinii, podnosząc m.
in., że cyt. „[s]am fakt istnienia dowodu rzeczowego w postaci dyktafonu był znany
zarówno stronom, jak i Sądowi orzekającemu już na etapie postępowania I instancji
– urządzenie zostało prawidłowo ujawnione na miejscu zdarzenia i ujęte w wykazie
dowodów. Brak własnej lub inspirowanej wnioskiem strony inicjatywy organów
procesowych w kierunku przeprowadzenia dowodu z zawartości audio (a nie
jedynie analizy DNA nośnika) mógłby ewentualnie stanowić podstawę zarzutów w
V KO 146/25
3
zwykłym toku kontroli instancyjnej (np. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. jako obraza
przepisów postępowania i wynikający z niej błąd w ustaleniach faktycznych)”. Próbę
przeniesienia tych zarzutów na grunt nadzwyczajnego środka zaskarżenia obrońca
skazanego z urzędu ocenił jako chybioną, nieuprawnioną i stanowiącą próbę
ponownej oceny prawidłowości zgromadzonego w toku procesu materiału
dowodowego (k. 39-43 akt).
Zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 2
czerwca 2026 r. wezwano skazanego P.W. do przedłożenia wniosku o wznowienie
postępowania sporządzonego i podpisanego przez adwokata lub radcę prawnego z
wyboru, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania oraz uiszczenia opłaty w
kwocie 150 zł, pod rygorem odmowy przyjęcia jego osobistego wniosku z
informacją, że Sąd Najwyższy nie ma obowiązku ponownego wyznaczania
adwokata lub radcy prawnego z urzędu w celu wymuszenia złożenia wniosku o
wznowienie postępowania (art. 84 § 3 k.p.k.); jednocześnie skazanemu przesłano
odpis opinii obrońcy z urzędu o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie
postępowania z dnia 24 kwietnia 2026 r. (k. 45 akt).
Powyższa korespondencja została skutecznie doręczona skazanemu do
aktualnego miejsca osadzenia – Zakładu Karnego w […] w dniu 30 czerwca 2026 r.
(zwrotne potwierdzenie odbioru pokwitowane osobistym podpisem skazanego k. 51
akt).
W zakreślonym we wskazanym powyżej zarządzeniu upoważnionego
sędziego Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2026 r. siedmiodniowym terminie,
wnioskodawca – skazany P.W. nie usunął braku formalnego w postaci przedłożenia
wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2024 r., sygn. akt II AKa 320/24,
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 7 maja 2024 r.,
sygn. akt IV K 264/23, sporządzonego i podpisanego przez adwokata lub radcę
prawnego z wyboru wraz z wymaganą opłatą. W tym miejscu przypomnieć należy,
że wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, winien
czynić zadość wymogowi przymusu adwokacko-radcowskiego, tj. winien być
sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego (art. 545 § 2 k.p.k.).
Skoro w terminie siedmiu dni od otrzymania zarządzenia upoważnionego sędziego
V KO 146/25
4
Sądu Najwyższego (tj. do dnia 7 lipca 2026 r.) wnioskodawca P.W. nie uzupełnił
braku formalnego (art. 120 k.p.k.) swojego pisma procesowego domagającego się
wznowienia postępowania, nie przedkładając w wyznaczonym przedziale
czasowym wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego i podpisanego
przez adwokata lub radcę prawnego oraz opłaty od wniosku w kwocie 150 zł, to w
tej sytuacji faktycznej nie pozostawało nic innego, jak tylko odmówić przyjęcia
wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego osobiście przez P.W. w
oparciu o treść przepisów art. 530 § 2 k.p.k. i art. 120 § 2 k.p.k., odpowiednio
stosowanych w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania (art. 545 §
1 k.p.k.). Na odmowę przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania karnego,
zgodnie z art. 545 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k., przysługuje środek
odwoławczy (zażalenie). Jednocześnie nadmienić należy, że zażalenie na
zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania nie jest
objęte przymusem adwokacko-radcowskim. Istniejące w tym zakresie ograniczenie
zostało zniesione z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. - o
zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. 2007 r. Nr 20, poz. 116), tj.
z dniem 16 lutego 2007 r. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2
października 2007 r., II KZ 28/07, LEX nr 567834; z dnia 12 czerwca 2007 r., V KZ
33/07, LEX nr 569381).
[WB]
[r.g.]
