Art. 93.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 93 KPK określa podstawowe formy, w których mogą być podejmowane rozstrzygnięcia i inne czynności procesowe w postępowaniu karnym. Zgodnie z § 1, jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, sąd wydaje postanowienie. Oznacza to, że wyrok jest formą właściwą tylko wtedy, gdy wynika to z ustawy, a w pozostałych sprawach wymagających rozstrzygnięcia przez sąd stosuje się postanowienie. Paragraf 2 przewiduje zarządzenia w kwestiach, które nie wymagają wydania postanowienia. Zarządzenia mogą wydawać wskazane w tym przepisie osoby funkcyjne sądu, w tym prezes sądu, przewodniczący wydziału, przewodniczący składu orzekającego albo upoważniony sędzia.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 93 KPK ma zastosowanie przy ustalaniu właściwej formy działania organu w toku postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem należy najpierw ocenić, czy ustawa wymaga wydania wyroku, postanowienia czy też wystarczające jest zarządzenie. W postępowaniu przygotowawczym, zgodnie z § 3, postanowienia i zarządzenia wydaje prokurator albo inny uprawniony organ. Sąd może wydawać takie akty w postępowaniu przygotowawczym wyłącznie w wypadkach przewidzianych w ustawie. Paragraf 4 dotyczy natomiast sytuacji, w których ustawa pozwala sądowi lub prokuratorowi wydać polecenie Policji albo innemu organowi.

Przykład zastosowania

Przykładowo, w toku sprawy karnej sąd rozstrzyga kwestię, dla której ustawa nie wymaga wydania wyroku. Zgodnie z art. 93 § 1 KPK powinien wtedy wydać postanowienie, a nie wyrok. Gdy natomiast chodzi o kwestię niewymagającą postanowienia, właściwy podmiot wskazany w § 2 może wydać zarządzenie w granicach swoich kompetencji. Jeżeli dana czynność odbywa się w postępowaniu przygotowawczym, decyzję może wydać prokurator lub inny uprawniony organ, a udział sądu wymaga podstawy przewidzianej w ustawie.

Częste nieporozumienia lub błędy

Nie każda decyzja sądu w sprawie karnej ma formę wyroku, ponieważ art. 93 § 1 KPK wskazuje postanowienie jako formę właściwą, gdy ustawa nie wymaga wyroku. Błędem jest także utożsamianie zarządzenia z postanowieniem, gdyż przepis wyraźnie rozróżnia ich zastosowanie. Art. 93 KPK nie wskazuje samodzielnie wszystkich konkretnych sytuacji, w których sąd, prokurator lub inny organ mogą podjąć daną czynność, ponieważ w wielu przypadkach odsyła do regulacji ustawowych. Nie można również zakładać, że sąd zawsze działa w postępowaniu przygotowawczym, gdyż § 3 ogranicza jego udział do wypadków przewidzianych w ustawie. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.