V KK 562/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 29 stycznia 2026 r.
SSN Michał Laskowski
w sprawie K.T.
skazanego za popełnienie czynu z art. 56 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3
k.p.k.),
w dniu 29 stycznia 2026 r.,
kasacji obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. akt IV Ka 261/25
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt III K 47/23
postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie
kasacyjne.
[WB]
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, wyrokiem z 11 czerwca 2025 r., po
rozpoznaniu apelacji obrońcy, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 26
V KK 562/25
2
listopada 2024 r. i ostatecznie K.T. został uznany za winnego popełnienia w ramach
czynu ciągłego i w warunkach recydywy występku wprowadzania do obrotu
znacznej ilości substancji psychotropowych tj. czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to
wymierzono mu karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca. Podniósł w niej
rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa
procesowego art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. przez
przeprowadzenie nieprawidłowej kontroli odwoławczej i zaakceptowanie dowolnej
oceny dowodów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oraz prawa materialnego
art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez jego zastosowanie i
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi Okręgowemu.
W odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny wniósł o oddalenie jej jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Trzeba zacząć od wyjaśnienia, że nadzwyczajny środek zaskarżenia
sporządzony przez obrońcę jest nacechowany błędami, które czynią go wniesionym
na granicy dopuszczalności. Przede wszystkim na krytykę zasługiwała taktyka
zastosowana w kasacji polegająca, wbrew treści art. 519 k.p.k., na wysnuciu
zarzutów tożsamych z uchybieniami wskazanymi w apelacji i to w sytuacji gdy
zarzut nierzetelnej kontroli odwoławczej nie miał prawa bytu, gdyż Sąd Okręgowy w
Bydgoszczy odniósł się w sposób wyczerpujący do uchybień wskazanych w
apelacji: rozważył wszystkie zarzuty (art. 433 § 2 k.p.k.), a w uzasadnieniu podał
czym kierował się wydając wyrok i które wnioski apelacji uznał za niezasadne i
dlaczego (art. 457 § 3 k.p.k.). Taka strategia autora kasacji nie bez powodu została
odczytana jako próba sprowadzenia Sądu Najwyższego do roli ,,sądu
trzecioinstancyjnego” nieznanego wszak polskiej procedurze karnej i
sprowokowania go do badania sprawy pod kątem uchybienia z art. 438 pkt 3 k.p.k.,
co sprzeczne jest z przepisem art. 523 § 1 k.p.k. wykluczającym kontrolę ustaleń
faktycznych na tym etapie.
V KK 562/25
3
I tak przechodząc do istoty sprawy nie ma wątpliwości, że procedowanie
Sądu Okręgowego w zakresie w jakim zaakceptował dokonaną przez Sąd
Rejonowy kwalifikację prawną czynu popełnionego przez skazanego zasługiwało na
aprobatę. Ustalono, że skazany przyjął łącznie od dwóch innych osób 150 gramów
substancji psychotropowych, przy czym jednorazowo otrzymywał po 50 gramów
narkotyku a więc jego znaczną ilość. Wobec tego, że orzecznictwo Sądu
Najwyższego zgodne jest co do tego, że 1 gram marihuany jest wystarczający aby
odurzyć jedną osobę, to ilość narkotyków, którymi dysponował na raz skazany w
sposób oczywisty prowadziła do słusznego wniosku, że nie były one przeznaczone
na własny użytek, ale w celu wprowadzenia ich do obrotu. Nie ma wobec tego
wątpliwości, że K.T., który kilkukrotnie przyjął od współoskarżonych wskazane ilości
narkotyków, dopuścił się popełnienia występku z art. 56 ust. 3 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii. Stanowisko obrońcy zawarte w kasacji przedstawia
jego własną ocenę wydarzeń, nie popartą żadnymi dowodami, stojącą w opozycji
do wywodów sądowych opartych na logicznej i uzasadnionej argumentacji i będącą
wyłącznie przyjętą linią obrony.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu
uznając kasację za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. O
kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1
k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
[WB]
[a.ł]
V KK 562/25
4
