V KK 340/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 30 września 2025 r.
Prezes SN Zbigniew Kapiński
w sprawie O.K. i S.K.
skazanych za czyny z art. 280 § 1 k.k. w zw. z 275 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w
zw. z art. 282 k.k. w z art. 11 § 2 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września
2023 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 30 września 2025 r.,
kasacji wniesionych przez obrońcę skazanych O.K. i S.K.
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt V Ka 944/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
z dnia 28 marca 2024 r., sygn. akt IV K 904/22,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne,
2. zwolnić skazanych O.K. i S.K. od ponoszenia kosztów
sądowych postępowania
kasacyjnego, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
[WB]
UZASADNIENIE
V KK 340/25
2
Sąd Okręgowy w Łodzi, wyrokiem z 4 grudnia 2024 r., V Ka 944/24, po
rozpoznaniu apelacji obrońcy O.K. i S.K. (w obu apelacjach podniesiono zarzuty
obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz błędy w ustaleniach faktycznych; a
ponadto w apelacji dotyczącej O.K. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary),
utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi z 28 marca
2024 r., sygn. akt IV K 904/22, którym uznano O.K. za winnego popełnienia dwóch
czynów zabronionych: 1) z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 13 §
1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do
dnia 30 września 2023 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k.; 2) z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii, za które orzeczono następujące kary jednostkowe: 2
lat pozbawienia wolności i roku pozbawienia wolności, objęte następnie
orzeczeniem o karze łącznej w wymiarze: 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności; z
kolei S.K. uznano za winnego popełnienia czynu zabronionego z art. 280 § 1 k.k. w
zw. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2
k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023
r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k., za który orzeczono karę 3 lat pozbawienia wolności oraz
uniewinniono go od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 62 ust. 2 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii. Ponadto na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono przepadek dowodów rzeczowych; na
podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec skazanych solidarnie obowiązek
naprawienia szkody w całości na rzecz pokrzywdzonego; na podstawie art. 63 § 1
k.k. zaliczono skazanym na poczet orzeczonych kar okresy faktycznego
pozbawienia wolności w sprawie oraz zwolniono ich od ponoszenia kosztów
sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Dwie osobne kasacje od tego wyroku wywiódł obrońca skazanych S.K. oraz
O.K., podnosząc w nich zarzuty rażącego i mogącego mieć istotny wpływ na treść
wyroku rażącego naruszenia prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 §
3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.:
- „poprzez pozorną, powierzchowną i niepełną kontrolę odwoławczą wyroku Sądu I
instancji w zakresie zarzutu apelacji odnoszącego się do dowolnej, a nie swobodnej
oceny dowodu z zeznań świadka A.A. wskazującego na znalezienie paszportu i
pieniędzy w kwocie 100 zł będących przedmiotem rzekomego zaboru przez
V KK 340/25
3
skazanych i dokonaniu oceny tego dowodu wbrew zasadom logiki i doświadczenia
życiowego, co skutkowało bezzasadnym uznaniem w/w zeznań za niewiarygodne,
mimo jasnego i precyzyjnego przedstawienia przez świadka kluczowych faktów w
sprawie, zbieżnych z pozostałym zebranym materiałem dowodowym, przy
drobnych niekonsekwencjach i jedynie pozornych wątpliwościach pojawiających się
w zeznaniach tego świadka, które nie powinny zaważyć na wiarygodności zeznań”;
- „poprzez pozorną, powierzchowną i niepełną kontrolę odwoławczą wyroku Sądu I
instancji w zakresie zawartego w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych,
mającego istotny wpływ na treść orzeczenia polegającego na przyjęciu, że
oskarżony O.K. posiadał środki odurzające, a zachowanie to miało charakter
umyślny (oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym), podczas
gdy okoliczności tej przeczy zabrany w sprawie materiał dowodowy, w
szczególności zeznania J.K. oraz wyjaśnienia oskarżonego”.
Ponadto w kasacji dotyczącej O.K. obrońca podniósł zarzut rażącego
naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść
orzeczenia, tj. „art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. - poprzez pozorną,
powierzchowną i niepełną kontrolę odwoławczą wyroku Sądu I instancji w zakresie
zawartego w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, mającego istotny
wpływ na treść orzeczenia polegającego na przyjęciu, że oskarżony O.K. posiadał
środki odurzające, a zachowanie to miało charakter umyślny (oskarżony działał z
zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym), podczas gdy okoliczności tej przeczy
zabrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zeznania J.K. oraz
wyjaśnienia oskarżonego.”
W oparciu o powyższe zarzuty, obrońca skazanych wniósł w obu kasacjach
o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie temu Sądowi
celem ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego
oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego (w zakresie niedotyczącym
prawomocnego uniewinnienia S.K. od zarzutu popełnienia czynu z art. 62 ust. 2
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponadto na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
obrońca skazanych wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku w
stosunku do obu skazanych.
V KK 340/25
4
W odpowiedziach na kasacje, Prokurator Rejonowy Łódź-Widzew, wniósł o
uznanie obu kasacji za oczywiście bezzasadne i ich oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Obie kasacje obrońcy skazanych S.K. i O.K. należało uznać za oczywiście
bezzasadne w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy odnotować, że
kasacja wniesiona przez stronę stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia
przysługujący przeciwko prawomocnemu orzeczeniu wydanemu przez sąd
odwoławczy w wyniku rozpoznania zwykłego środka odwoławczego (art. 519 k.p.k.).
Kasacja, jako środek o charakterze wyjątkowym, pełni w systemie postępowania
karnego funkcję gwarancyjną – ma na celu zapewnienie zgodności orzecznictwa
sądów powszechnych z prawem oraz eliminację z obrotu prawnego rozstrzygnięć
dotkniętych najpoważniejszymi wadami prawnymi. Celem postępowania
kasacyjnego nie jest zatem ponowne rozpoznanie sprawy w sensie merytorycznym,
lecz dokonanie kontroli prawidłowości zastosowania prawa przez sądy odwoławcze.
Kontrola ta ma charakter wyjątkowy i ograniczony – obejmuje jedynie takie
naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mają charakter
rażący i jednocześnie mogły mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.
Szczególne znaczenie przypisuje się w tym zakresie tzw. bezwzględnym
przyczynom odwoławczym, których wystąpienie skutkuje koniecznością uchylenia
orzeczenia niezależnie od wpływu uchybienia na jego treść. W utrwalonym
orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie podkreślano, że możliwość
skutecznego wniesienia kasacji jest ściśle ograniczona i nie może ona stanowić
środka służącego ponowieniu zwykłej kontroli odwoławczej (zob. m.in.
postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 września 2017 r., IV KK 276/17; 10 lipca
2019 r., II KK 210/19). Postępowanie kasacyjne nie ma bowiem na celu ponownego
badania zasadności ustaleń faktycznych ani weryfikacji trafności dokonanej przez
sądy oceny dowodów. Nie jest także właściwym forum do kwestionowania
współmierności wymierzonej kary, chyba że zachodzi rażące naruszenie prawa
materialnego przy jej orzekaniu. Jednocześnie warto odnotować, że kasacja
stanowi instrument zapewniający prawidłowe stosowanie prawa, a jej funkcja nie
sprowadza się do przeprowadzenia kontroli rozstrzygnięcia Sądu ad quem w
V KK 340/25
5
sposób tożsamy ze środkami zwyczajnymi. Z tego względu postępowanie
kasacyjne koncentruje się na zagadnieniach o charakterze prawnym, w
szczególności na rażących błędach w wykładni lub stosowaniu przepisów, które
mogły istotnie wpłynąć na treść zaskarżonego orzeczenia.
Rozpatrując w tym kontekście treść zarzutów podniesionych przez obrońcę
skazanych w kasacjach, należy zauważyć, że ich zasadniczym celem jest
kwestionowanie dokonanych przez Sąd meriti ustaleń faktycznych, które następnie
po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej zostały zaakceptowane przez Sąd ad
quem, czego wyrazem jest decyzja tego Sądu o utrzymaniu zaskarżonego wyroku
w mocy. Wyraźnie jednak należy podkreślić, mając na uwadze wstępne rozważania,
że w postępowaniu kasacyjnym kontrola dokonanych w sprawie ustaleń
faktycznych nie jest dopuszczalna. Z tego względu kasację odwołującą się w
podstawie do rażącej obrazy art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., lecz skierowaną
w istocie przeciwko ustaleniom faktycznym, uznać należy za wniesioną wyłącznie w
celu ponowienie zwykłej kontroli odwoławczej. Dodatkowo już na wstępnym etapie
analizy zarzutów kasacyjnych zauważalna jest ich semantyczna zbieżność z
zarzutami apelacyjnymi, co dodatkowo wzmaga argumentację o intencjonalnej
próbie wywołania przed Sądem Najwyższym trzecioinstancyjnej kontroli
odwoławczej. Nie budzi przecież żadnych wątpliwości okoliczność, że Sąd ad quem
przedstawił rozważania, które zawierały wyczerpujące odniesienie do każdego z
podniesionych przez skarżącego w obu apelacjach zarzutów (zob. rubryka 3.1-3.4
pisemnego formularza uzasadnienia). Poziom szczegółowości tych rozważań jest
optymalny, a przy tym są one merytoryczne i wyczerpujące, wobec czego
formułowanie zarzutów kasacyjnych w niniejszej sprawie, w oparciu o art. 433 § 2
k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., stanowi przejaw zwykłej polemiki z motywacyjną
częścią wyroku Sądu odwoławczego i próbę negacji zaaprobowanego przez ten
Sąd stanu faktycznego, który w sposób jednoznaczny wynika z zebranych w
niniejszej sprawie dowodów, które zostały uznane za wiarygodne.
Z tego powodu Sąd Najwyższy nie widzi potrzeby ponownego przytaczania
wywodów odnoszących się do kwestionowanych elementów stanu faktycznego
sprawy, czyniąc jedynie uwagę, że kwestie dotyczące zaboru kwoty 100 zł oraz
paszportu zostały potwierdzone zeznaniami pokrzywdzonych P. K. oraz V. M.,
V KK 340/25
6
ocenionymi zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 7 k.p.k.,
przy czym prawidłowość tej oceny została potwierdzona w toku kontroli instancyjnej.
Należy przy tym zauważyć, że dotyczy to także badania przez Sąd odwoławczy
prawidłowości oceny zeznań świadka A.A., w ramach którego Sąd odwoławczy
dokonał weryfikacji analizy zarówno spójności, jak i wiarygodności tych zeznań oraz
ich znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu
Najwyższego, brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że kontrola instancyjna
przeprowadzona przez Sąd ad quem odbyła się w sprzeczności z kryteriami
wynikającymi z art. 7 k.p.k., nie zostało to również wykazane przez autora kasacji.
Nadto, obok twierdzenia skarżącego, że skutkiem przeprowadzonej kontroli
odwoławczej było naruszenie art. 7 k.p.k., obrońca skazanych wskazał też na
rażącą obrazę art. 410 k.p.k. Także w tym zakresie autor kasacji nie wykazał, że
Sąd meriti, dokonując ustaleń faktycznych, pominął przy analizie i ocenie określony
dowód lub też nie uwzględnił dowodu, który uznał za wiarygodny. Podobnie
polemiczny wobec stanu faktycznego sprawy charakter ma zarzut kasacyjny
związany z posiadaniem narkotyków przez skazanego O.K. Do zarzutu
apelacyjnego dotyczącego wspomnianej materii Sąd ad quem odniósł się w rubryce
3.3 formularza uzasadnienia, którego nawet pobieżna lektura pozwala stwierdzić,
że kontrola odwoławcza przeprowadzona przez ten Sąd nie wykazuje żadnej
wadliwości i jest w pełni prawidłowa. Wyjaśnienia skazanego, wobec oczywistych
rozbieżności i niekonsekwencji, nie mogły zostać uznane za wiarygodne, co
spowodowało, że wersja skazanego ewoluująca dodatkowo w toku postępowania,
nie mogła zyskać aprobaty. Oceny tej nie zmieniają przy tym zeznania J.K.,
prawidłowo zresztą uznane za niewiarygodne. W świetle powyższego stwierdzić
należy, że Sąd Okręgowy w Łodzi zrealizował w pełni wymogi wynikające nie tylko
z art. 433 § 2 k.p.k., ale również wymogi przewidziane w art. 457 § 3 k.p.k.
Kierując się zatem przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy,
podzielając argumentację zawartą w pisemnych odpowiedziach na kasacje, na
podstawie art. 535 § 3 k.p.k. rozstrzygnął jak w postanowieniu. Tym samym
rozpoznanie wniosków obrońcy o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami
wyroku okazało się bezprzedmiotowe.
V KK 340/25
7
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zaś na
podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., zwalniając skazanych od ich
ponoszenia.
[WB]
[r.g.]
