V KK 331/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 sierpnia 2025 r.
SSN Małgorzata Bednarek
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 sierpnia 2025 r.
w sprawie P. W. (W.)
skazanego za czyn z art. 177 § 1 k.k. i in.
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim
z 28 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 74/24,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim
z 30 listopada 2023 r., sygn. akt II K 537/23
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi
kasacyjnego.
postępowania
[J.J.]
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim wyrokiem z 20 listopada 2023 r.,
sygn. akt II K 537/23, uznał P. W. winnym popełnienia zarzuconego mu w punkcie I
czynu z tym uzupełnieniem jego opisu, że po sformułowaniu „z prędkością 165
V KK 331/25
2
km/h” dodał „w chwili zderzenia” przyjmując, że czyn ten wypełnia dyspozycję art.
177 § 1 i § 2 k.k. i art. 178 § 1 k.k. i art. 178 a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 4
§ 1 k.k. (w brzemieniu obowiązującym do 01.10.2023 r.) i na podstawie art. 177 § 2
k.k. i art. 178 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 4 lat i 6 miesięcy
pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec P. W. zakaz
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na
okres 7 lat. Ponadto, na podstawie art. 43 a § 2 k.k. orzekł od P. W. świadczenie
pieniężne w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym
oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Również na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł od P.
W. na rzecz pokrzywdzonego K. B. nawiązkę w kwocie 10.000 złotych.
Apelacje od wyroku wnieśli obrońcy P. W..
Adw. M. M. zarzucił rozstrzygnięciu: naruszenie art. 60 § 2 pkt 3 k.k. w zw. z
art. 53 § 1 i 2 k.k., art. 2 § 2 k.p.k., art., 201 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 167 k.p.k.,
poprzez brak przeprowadzenia dowodu w toku postępowania:
1. dowodu z opinii biegłego z zakresu badania śladów biologicznych pomimo, iż
materiał dowodowy do momentu wydania wyroku w zakresie osoby kierującej
pojazdem V. było wątpliwe a ślady DNA w tym pojeździe zostały zabezpieczone,
2. dowodu z opinii lekarzy z zakresu toksykologii i psychiatrii na okoliczność jaki
wpływ na organizm P. W. miał ujawniony we krwi związek chemiczny delta-9 THC,
3. dowodu z opinii rekonstrukcyjnej (uzupełniającej lub innej) w zakresie ustalenia na
podstawie kamer monitoringu prędkości pojazdu V. tuż przed zdarzeniem,
ewentualnej drogi hamowania niezbędnej do zatrzymania pojazdu,
4. pozyskanie dokumentacji z akcji ratunkowej przeprowadzanej przez straż pożarną,
ustalenie funkcjonariuszy straży pożarnej prowadzącej akcję ratunkową i
przesłuchanie ich w charakterze świadków,
a także art. 7 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych.
Adw. J. B. zarzucił rozstrzygnięciu: błąd w ustaleniach faktycznych mających
wpływ na treść orzeczenia polegających na uznaniu, iż P. W. dopuścił się
zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, podczas gdy prawidłowo oceniony
materiał dowodowy winien prowadzić do wniosku, iż brak jest bezpośrednich
dowodów jednoznacznie wskazujących na jego winę, rażącą niewspółmierność i
V KK 331/25
3
surowość wymierzonej kary oraz rażącą niewspółmierność i surowość środka
karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
Obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie P. W. ewentualnie o
uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, lub
złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do lat i złagodzenie
orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów
mechanicznych do lat 3.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim wyrokiem z 28 stycznia 2025 r.,
sygn. akt IV Ka 74/24 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w opisie czynu
przypisanego P. W. w punkcie 1 wyroku w miejsce sformułowania „z prędkością
165 km/h w chwili zderzenia”, ustalił, że P. W. jechał z prędkością nie mniejszą niż
158 km/h oraz za podstawę prawną orzeczonej od P. W. nawiązki w punkcie 4
wyroku w miejsce art.46 § 2 k.k. przyjął przepis art. 47 § 3 k.k.
Kasacje od wyroku wniósł obrońca skazanego i zarzucił rozstrzygnięciu:
1. rażące naruszenie prawa procesowego art. 427 § 3 k.p.k., art. 452 § 2 pkt 2
k.p.k. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, iż dowód o
dopuszczenie opinii toksykologicznej na etapie postępowania odwoławczego był
spóźniony, dowód taki mógł zostać przeprowadzony na etapie postępowania
pierwszoinstancyjnego, pomimo, iż z innych dowodów ujawnionych na etapie
odwoławczym (opinia psychiatryczna z innego postępowania, wyjaśnienia
oskarżonego) pojawiły się okoliczności istotne dla sporządzenia uzupełniającej lub
innej opinii toksykologicznej a nadto naruszenie ww, przepisu poprzez oddalenie
wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii DNA pomimo, iż dowód ten mógł
dostarczyć istotnych informacji o osobie prowadzącej pojazd w chwili wypadku;
2. rażące naruszenie art. 427 § 3 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. przez
błędne zastosowanie polegające na oddaleniu wniosków obrony zawartych w
punkcie 5 apelacji (postanowienie zostało wydane na rozprawie w dniu 17 grudnia
2024 r.) pomimo, iż wnioski te zmierzały do ustalenia istotnych okoliczności
faktycznych w zakresie sprawstwa oskarżonego;
3. rażące naruszenie prawa procesowego art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. przez
niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu wniosków dowodowych
(postanowienie zostało wydane na rozprawie) zgłoszonych na etapie postępowania
V KK 331/25
4
odwoławczego i w związku z przeprowadzoną opinią rekonstrukcyjną na etapie
tego postępowania
4. rażące naruszenie prawa procesowego art. 433 § 1 i 2 k.p.k. poprzez
nierozpoznanie zarzutu apelacji dotyczącego naruszenia art. 2 § 2 k.p.k. oraz art.
167 k.p.k. przez sąd I instancji polegającego na nieprzeprowadzeniu niezbędnych
dowodów w postępowaniu, które mogły prowadzić do wyjaśnienia wątpliwości w
zakresie prowadzenia pojazdu przez oskarżonego, ewentualnie wpływu
ujawnionego środka odurzającego na prowadzenie pojazdu przez oskarżonego.
Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu w trybie art. 535 §
3 k.p.k.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. i
519 k.p.k. kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego i
może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub
innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść
orzeczenia. Zamknięty katalog podstaw kasacyjnych wskazanych w art. 523 § 1
k.p.k. wyłącza spośród nich zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. W toku
postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny
poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada
współmierności orzeczonej kary.
Zgodnie również z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego,
podnoszone w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzuty pod adresem
orzeczenia sądu pierwszej instancji, podlegają ewentualnemu rozważeniu przez
sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne do należytego
rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego. W każdym
jednak wypadku, podstawą uwzględnienia kasacji może być jedynie obraza prawa,
której dopuścił się sąd odwoławczy. Nie jest również dopuszczalne powtarzanie w
kasacji zarzutów apelacyjnych, chyba że dotyczą one rażącego naruszenia prawa,
V KK 331/25
5
a sąd odwoławczy je zignorował lub też przy ich rozpoznaniu doszło do obrazy
prawa. Postępowanie kasacyjne nie może bowiem polegać na ponownej
apelacyjnej kontroli orzeczenia i nie może być traktowane jako trzecia instancja (tak:
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2013 r., sygn. IV KK 299/13).
Analiza treści kasacji prowadzi do wniosku, iż wywiedzione w niej zarzuty
jedynie pozornie wskazują na uchybienia, mające wystąpić na etapie postępowania
odwoławczego, w istocie sprowadzają się do kontestowania, wbrew treści art. 519
k.p.k., oceny materiału dowodowego dokonanej przez sąd I instancji i wyrażania
dezaprobaty dla wyników kontroli odwoławczej, co wskazywało już prima facie na
ich oczywistą bezzasadność. Argumentacja skarżącego w tym zakresie ogranicza
się do prezentacji subiektywnej oceny materiału dowodowego, bez wskazania na
konkretne uchybienia sądu II Instancji.
I tak, zarzuty z pkt. 1 – 3 kasacji stanowią de facto powielenie zarzutów
wywiedzionych w apelacji, co do których w sposób rzetelny odniósł się sąd II
instancji. Przy czym sąd odwoławczy oddalając wnioski dowodowe obrońcy nie
naruszył art. 427 § 3 k.p.k. (pkt. 1 i 2 kasacji) bowiem z treści uzasadnienia
zaskarżonego orzeczenia wynika z jakich powodów, zdaniem sądu ad quem, sąd I
instancji nie naruszył art., 201 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 167 k.p.k. Z treści
pisemnych motywów rozstrzygnięcia wynika również, że sąd odwoławczy trafnie
uznał, iż wnioski dowodowe zawarte w apelacji obrońcy mogły być złożone przed
sądem I instancji, a co ważniejsze okoliczności jakie mają być udowodnione nie
mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności z uwagi na wysokość
ustalonego przed sądem I instancji, stężenia środka odurzającego we krwi
skazanego oraz ustalenie położenia pojazdu marki Volkswagen Passat i osób w
nim znajdujących się po zdarzeniu. Z treści pisemnych motywów rozstrzygnięcia
wynika również, dlaczego sąd ad quem uznał, iż w sprawie nie było konieczności,
pozyskania dokumentacji z akcji ratunkowej podkreślając, że sąd I instancji
przesłuchał w charakterze świadków osoby, które były pierwsze na miejscu
zdarzenia. W toku postępowania przed sądem odwoławczym dopuszczono dowód
z opinii pisemnej powołanego Stowarzyszenia Rzeczoznawców […] w W. wydany
przez dr. inż. P. F. biegłego sądowego z listy Sądu Okręgowego w Radomiu oraz
opinii uzupełniającej ustnej wydanej przez ww. biegłego sądowego na rozprawie
V KK 331/25
6
odwoławczej. Na skutek dopuszczenia ww. dowodów, sad ad quem dokonał
odmiennych od sądu I instancji ustaleń faktycznych i ustalił, że P. W. jechał z
prędkością nie mniejszą niż 158 km/h. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego
przez pryzmat ww. zarzutów z pkt. 1- 3 prowadzi do wniosku, iż argumentacja
obrońcy w nadzwyczajnym środku zaskarżenia stanowi jedynie polemikę z
ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Autor skargi nie powołuje rzeczowych i
konkretnych argumentów, które mogłyby uzasadniać tezę, iż Sąd Okręgowy
dopuścił się rażącego naruszenia prawa, które miało wpływ na treść zaskarżonego
orzeczenia.
Również chybiony okazał się zarzut z pkt. 4 kasacji. Obraza przepisu art.
433 k.p.k., następuje tylko wtedy, gdy sąd odwoławczy w ogóle nie rozważył
któregoś z wniosków i zarzutów zwykłego środka odwoławczego (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2021 r., II KK 513/21, LEX nr
3335599). Z kolei obraza przepisu art. 2 § 2 k.p.k. nie może samodzielnie stanowić
podstawy apelacji i kasacji z uwagi na to, że formułują te przepisy jedynie naczelne
zasady procesu karnego, mające charakter ogólnych dyrektyw (tzw. norm
programowych). Wbrew natomiast twierdzeniom autora kasacji, sąd II instancji
dokonał prawidłowej kontroli instancyjnej, rzetelnie, wyczerpująco i merytorycznie
odnosząc się do przedstawionych w apelacji zarzutów, przywołując rozbudowaną
argumentację w tym zakresie. Sąd ten, jak wskazano powyżej, uzupełnił
postepowanie dowodowe, nie mając wątpliwości co do sprawstwa P. W. i przebiegu
zdarzenia.
Mając na uwadze powyższe, kasację należało oddalić jako oczywiście
bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.
[J.J.]
[r.g.]
V KK 331/25
7
