IV KK 723/19

Sygn. akt IV KK 723/19

POSTANOWIENIE

Dnia 20 stycznia 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Pietruszyński

w sprawie S. P.

skazanego za przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k.

po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 20 stycznia 2020 r.,

z urzędu kwestii dopuszczalności wniesienia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt III Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II K (…),

na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. oraz art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 in fine k.p.k.,

p o s t a n o w i ł:

1. pozostawić kasację obrońcy bez rozpoznania;

2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w R. , wyrokiem z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt III Ka (…) utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 8 października 2018 r. skazujący S. P. za występek zakwalifikowany z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. na karę grzywny w  wymiarze 150 stawek dziennych po 10 zł.

Wyrok Sądu odwoławczego zaskarżył kasacją obrońca skazanego, który zarzucił „rażącą obrazę przepisów materialnych oraz postępowania mającą wpływ na treść wyroku a w szczególności obrazę:

1. Art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez niezastosowanie wobec oskarżonego i świadka oskarżenia, na zeznaniach którego został oparty wyrok Sądu Okręgowego w R. , zasady domniemania niewinności a także, zasady, że osoby podejrzane lub oskarżone powinny być w stanie rozumieć co się dzieje podczas postępowania karnego. Powinny być także poinformowane o swoich prawach, kiedy są stawiane przed sądem, a także mieć dostęp do adwokata we wszystkich stadiach postępowania na podstawie art. 42 ust. 2 Konstytucji RP. Prawo do obrony to nie tylko prawo do korzystania z pomocy adwokata, ale głównie prawo do korzystania z wszelkich przewidzianych prawem możliwości obrony;

2. Rażące naruszenie prawa art. 5, 9, 7 k.p.k. dotyczącej m.in. zasady swobodnej oceny dowodów w związku z nieskorzystaniem przez Sąd Okręgowy w R. z art. 233 § 1 k.k. zobowiązującego sąd do oceny materiału dowodowego w oparciu o jego wszechstronne rozważenie a także z nie zastosowaniem przez Sąd Okręgowy w R. art. 233 § 1 k.k. wobec głównego świadka na którego zeznaniach Sąd Okręgowy oparł swój wyrok”.

Podnosząc powyższe zarzuty, autor kasacji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w R. i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w S. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Sporządzona i wniesiona w tej sprawie kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, a ponieważ została przez Sąd odwoławczy błędnie przyjęta, konieczne było pozostawienie jej bez rozpoznania, stosownie do dyspozycji art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k.

Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji wniesionej przez stronę z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz kasacji jednego z podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.)

Zapadłym w tej sprawie wyrokiem Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji skazujący oskarżonego na karę grzywny. Oczywiste tym samym jest, że nie nastąpiło wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Analiza zarówno zarzutów nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jak i jego uzasadnienia jednoznacznie również wskazuje, iż w kasacji nie wskazano na żadne z uchybień określonych w art. 439 k.p.k. Tak zredagowana kasacja strony w świetle jednoznacznej treści art. 523 § 2 k.p.k. jest niedopuszczalna.

Ponieważ przyjęta kasacja nie odpowiada przepisom wymienionym w art. 530 § 2 k.p.k. - w tym wypadku art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k., konieczne okazało się orzeczenie przez Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art.  531 § 1 k.p.k.

Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w części dyspozytywnej, obciążając jednocześnie oskarżonego - art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. - kosztami postępowania kasacyjnego.