IV KK 324/19

Sygn. akt IV KK 324/19

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Cesarz

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 lutego 2020 r.

sprawy L. S.
‎skazanego z art. 278 § 5 kk i innych
‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 21 grudnia 2018 r., sygn. akt VII Ka (...)
‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w M.
‎z dnia 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt II K (...)

p o s t a n o w i ł

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

2) zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2018 r., II K (...), uznał L. S. za winnego:

1.czynu z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 275 k.k. i 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i 64 § 1 k.k., popełnionego w dniu 13 stycznia 2015 r. na szkodę L. Z., i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 30 czerwca 2015 r. wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,

2.sześciu czynów wypełniających dyspozycję art. 279 § 1 k.k. i innych, popełnionych w recydywie z art. 64 § 2 k.k., od dnia 3/4 stycznia 2015 r. do 17/18 stycznia 2015 r., stanowiących ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności.

Następnie sąd orzekł karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz podjął rozstrzygnięcia dodatkowe.

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2018 r., VII Ka (...), Sąd Okręgowy w K. po rozpoznaniu apelacji: oskarżonego, jego obrońcy i prokuratora, zmienił zaskarżony wyrok jedynie przez wyeliminowanie zapisów, że w sprawie mają zastosowanie przepisy Kodeksu karnego obowiązujące do dnia 30 czerwca 2015 r. oraz na nowo wskazał przesłanki przyjęcia ciągu, zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy ten wyrok.

W kasacji obrońca skazanego zarzucił „rażące naruszenie prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

„1/ obrazę przepisu art.5 § 2 k.p.k., a polegającą na nierozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na korzyść skazanego L. S., zważywszy na fakt, iż Sąd I instancji oddalił wnioski dowodowe, złożone przez skazanego o ponowne przesłuchanie świadka w osobie K. H. oraz zaniechał bezpośredniego przesłuchania świadka B. O., a także oddalił wniosek dowodowy skazanego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka P. K., przy jednoczesnym uznaniu zeznań M. H. za stanowcze i trafnie ocenione przez Sąd Rejonowy jako wiarygodne;

2/ obrazę przepisu art.7 k.p.k., a polegającą na przeprowadzeniu wadliwej kontroli odwoławczej, poprzez dowolną i wybiórczą ocenę dowodów, a zwłaszcza błędną ocenę zeznań M. H., K. H., B. O. i K. J., z pominięciem istotnych okoliczności, a mianowicie wskazania przez skazanego na udział w przestępstwach przypisanych L. S. - P. K., a także kategorycznego zaprzeczenia przez skazanego, jakoby to skazany był osobą o pseudonimie „O.”, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt II K.(...).”

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja przysługuje stronie od wyroku sądu odwoławczego, co oznacza, że powinny znaleźć się w niej zarzuty pod adresem tego sądu, skoro nie dokonywał nowych ustaleń faktycznych na podstawie własnej, odmiennej oceny dowodów. W tej sprawie Sąd Okręgowy poczynił tylko niewielkie korekty w wyroku Sądu I instancji, co do istoty natomiast utrzymał w mocy tenże wyrok. W szczególności, na etapie postępowania odwoławczego nie pojawiły się nie dające usunąć się wątpliwości, które należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Dlatego zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy dyspozycji art. 5 § 2 k.p.k. okazał się oczywiście chybiony.

Sąd ten odniósł się do zarzutów dotyczących:

1.nieprzesłuchania P. K. – wykonanie tej czynności okazało się niemożliwe wobec daremności wielu zabiegów mających na celu ustalenie miejsca jego pobytu,

2.ograniczenia się do odczytania zeznań B. O. – Sąd I instancji skorzystał z możliwości zastosowania art. 391 § 1 k.p.k. wobec spełnienia się przesłanek wskazanych w tym przepisie,

3.zaniechania ponownego przesłuchania K. H. i K. J. (o tym ostatnim świadku mowa jest dopiero w uzasadnieniu kasacji) – ponieważ postanowienie Sądu Rejonowego w tym względzie było trafne (k. 829 r.), zaś odmienna ocena obrońcy tej decyzji procesowej Sądu meriti nie zawiera rzeczowych argumentów za celowością ponownego słuchania tych świadków. Nie należy pomijać, że obrońca ani oskarżony nie wnosili o przesłuchanie tychże świadków przed Sądem odwoławczym. Brak takiego wniosku świadczy o nieujawnieniu się nowych okoliczności, co do których celowe byłoby ponowne przesłuchanie K. H. i K. J. Podsumowując, na etapie apelacyjnym nie ujawniły się żadne wątpliwości, o których mowa w art. 5 § 2 k.p.k., a które Sąd odwoławczy musiałby tłumaczyć na korzyść oskarżonego.

Nie doszło również do naruszenia przez Sąd Okręgowy dyspozycji art. 7 k.p.k. Wobec utrzymania co do istoty w mocy wyroku Sądu I instancji Sąd odwoławczy nie dokonywał nowej oceny zeznań osób wymienionych w zarzucie z pkt 2. Sąd ten podzielając ocenę Sądu meriti w zakresie tych zeznań, dodał jedynie kilka argumentów wzmacniających tę ocenę. Argumenty te pozostały poza uwagą autora kasacji, co tym bardziej czyni ją oczywiście bezzasadną.

Dlatego oddalono kasację w trybie art. 535 § 3 k.p.k.