IV CSK 316/18

Sygn. akt IV CSK 316/18

POSTANOWIENIE

Dnia 25 stycznia 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z wniosku D. K.
‎przy uczestnictwie E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.
‎o ustanowienie służebności przesyłu,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 stycznia 2019 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w B.
‎z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt II Ca […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki postępowania kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna  jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.). Tak ujęta instytucja tzw. przedsądu jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także ze sformułowanymi przez Radę Europy zaleceniami dopuszczającymi wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Wnioskodawca D. K. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego w B. z dnia 25 stycznia 2018 r. naruszenie art. 128 k.c. w zw. z art. 172 § 1 k.c. w zw. z art. 292 zd. 2 k.c. w zw. z art. 245 § 2 k.c. w zw. z art. 305⁴ k.c. i art. 352 k.c. oraz art. 7 k.c., art. 231 k.p.c. w zw. z art. 234 k.p.c. i art. 382 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej uzasadnił  potrzebą wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Mimo powołania się na art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. skarżący nie skonkretyzował jednak treści zapowiedzianego istotnego zagadnienia prawnego.

W motywach wniosku wskazał, że prawidłowe zastosowanie art. 128 k.c. w  zw. z art. 172 § 1 k.c. w zw. z art. 292 zdanie drugie k.c. w zw. art. 245 § 2 k.c. oraz w zw. z art. 305⁴ k.c. i art. 352 k.c. oraz art. 7 k.c. wymaga wykładni  przytoczonych przepisów w zakresie istnienia po stronie przedsiębiorcy przesyłowego dobrej bądź złej wiary. Podkreślił, że brak tytułu uprawniającego do korzystania z cudzego gruntu w zakresie służebności przesyłu wyłącza dobrą wiarę uczestnika, ponieważ brak ten powinien wzbudzić u niego poważne wątpliwości co  do tego, czy posiadaczowi przysługuje prawo do korzystania z rzeczy w  dotychczasowym zakresie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. jest  zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w  sprawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05). W niniejszej sprawie wymóg ten nie został spełniony.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę określoną w art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że treść określonych przepisów prawa nie została dostatecznie wyjaśniona w dotychczasowym orzecznictwie lub że istnieje potrzeba zmiany dotychczasowej wykładni tych  przepisów. Gdy w ramach stosowania wskazanych przepisów powstały w  orzecznictwie już określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak  też uzasadnić, że dokonanie postulowanej wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 11/09).

Wniosek skarżącego nie spełnia tych wymagań. Pojęcie dobrej lub złej wiary przedsiębiorcy przesyłowego w kontekście nabycia przez niego przez zasiedzenie służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu było już wielokrotnie przedmiotem wyjaśnień Sądu Najwyższego (zob. w szczególności uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2016 r., III CZP 86/16). Skarżący nie wykazał, aby istniała potrzeba ponownego podjęcia tej problematyki na potrzeby rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Broniona przez niego teza, że brak tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości w zakresie treści służebności przesyłu, przesądza o złej wierze korzystającego, jest wynikiem nieporozumienia. Kwestia oceny dobrej lub zlej wiary w kontekście zasiedzenia służebności przesyłu może się bowiem pojawić tylko w przypadkach braku tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach stanowiły przepisy art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz § 5 pkt 3 i 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018. 265).

aj