III KK 96/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 marca 2025 r.
SSN Piotr Mirek
w sprawie M.R.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 26 marca 2025 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia,
p o s t a n o w i ł
odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego
w Wadowicach z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt II K 711/21,
zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 20
września 2024 r., sygn. akt IV Ka 1709/23.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Wadowicach, wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn.
akt. II K 711/21, uznał oskarżonego M.R. winnym popełnienia przestępstwa z art. z
art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art.
286 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, a także orzekł
obowiązek naprawienia szkody.
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacją obrońcy oskarżonego,
który na podstawie sformułowanych zarzutów wniósł o uniewinnienie oskarżonego.
Argumentacja skarżącego okazała się skuteczna jedynie częściowo - w zakresie
III KK 96/25
2
zarzutu naruszenia art. 46 k.k. Sąd Okręgowy w Krakowie, wyrokiem z dnia 20
września 2024 r., sygn. akt IV AKa 1709/23, obniżył kwotę zasądzoną na rzecz
pokrzywdzonych w ramach środka kompensacyjnego, uzupełnił także podstawę
przypisania sprawstwa o art. 4 k.k., w pozostałym zakresie utrzymując wyrok w
mocy.
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości kasacją obrońcy oskarżonego,
który wskazał na rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia, a to art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z
art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.,
a ponadto art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., jak również art. art. 433 § 2 k.p.k.
w zw. art. 17 § 1 pkt. 9 k.p.k., a także naruszenie prawa materialnego, a to art. 9 k.k.
oraz art. 286 § 1 k.k. Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wniósł o
uniewinnienie oskarżonego, bądź – ewentualnie – uchylenie zaskarżonego
orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
odwoławczemu.
Kasacja zawierała ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
wyroku.
W ocenie Sądu Najwyższego nie zasługiwał on na uwzględnienie.
Zasadą jest, że wyrok winien zostać wykonany po jego uprawomocnieniu.
Zgodnie w brzmieniem art. 9 § 1 k.k.w.: „Postępowanie wykonawcze wszczyna się
bezzwłocznie, gdy orzeczenie stało się wykonalne”. Wyjątek od powyższej zasady
wprowadza art. 532 k.p.k., dający możliwość wstrzymania wykonania orzeczenia
zaskarżonego kasacją. Przepis nie wskazuje kryteriów, które wiązałyby w tym
zakresie, jednakże Sąd Najwyższy konsekwentnie stoi na stanowisku, że przy
podejmowaniu decyzji w kwestii wstrzymania orzeczenia kluczowe znaczenie ma
treść sformułowanych zarzutów oraz argumentacji zaprezentowanej na ich poparcie.
Do wstrzymania wykonania orzeczenia powinno dochodzić w tych przypadkach, w
których lektura samej kasacji, bez szczegółowej analizy całości materiału sprawy,
pozwala uznać, że z wysokim prawdopodobieństwem okaże się ona skuteczna.
Wszelkie inne okoliczności, w tym prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych
skutków osadzenia w zakładzie karnym – czy to dla życia zawodowego czy
osobistego – mają znaczenie uboczne. Nawet, jeśli wystąpią, winny być rozważane
III KK 96/25
3
w kontekście art. 151 k.k.w. lub art. 153 k.k.w., a nie art. 532 k.p.k. Nie można
tracić z pola widzenia faktu, że wyrok zaskarżony kasacją jest już prawomocny.
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy - Sąd Najwyższy nie
dopatrzył się wystarczających argumentów, które przemawiałyby za wstrzymaniem
wykonania zaskarżonego wyroku. Nie determinuje to w żadnej sposób
ostatecznego kształtu rozstrzygnięcia, które zapadnie po przeprowadzeniu
pogłębionej analizy kasacji.
Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej
postanowienia.
[WB]
[a.ł]
