III KK 82/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 kwietnia 2025 r.
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 kwietnia 2025 r.
sprawy M. M.
skazanej za czyn z art. 284 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę,
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt IV Ka 660/22,
zmieniającego
wyrok Sądu Rejonowego w Myśliborzu
z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt II K 724/19,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć M.M. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn.
akt II K 724/19, M. M. została uznana za winną siedmiu czynów z art. 284 § 1 k.k. i
innych, za co została skazana na karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia
III KK 82/25
2
wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby w wymiarze 3
lat. Nadto, zasądzono od oskarżonej obowiązki naprawienia szkody.
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu
Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt IV Ka 660/22,
zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylono rozstrzygnięcie o karze
łącznej i uniewinniono oskarżoną od popełnienia czynów zarzuconych jej w
punktach 1, 2, 3, 4, 6 i 7 aktu oskarżenia. Odniesiono do sankcji dotyczącej
niewyeliminowanego czynu z pkt. 5 aktu oskarżenia środek probacyjny orzeczony
uprzednio względem kary łącznej. W pozostałym zakresie utrzymano wyrok w
mocy.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanej,
zaskarżając go w części – co do pkt. II, tj. w zakresie utrzymującym wyrok Sądu I
instancji w mocy w jego punkcie VII lit. a i b, na jej korzyść i zarzucając:
„na podstawie art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. naruszenie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art.
413 § 2 pkt 2 k.p.k. poprzez utrzymanie przez Sąd Okręgowy obowiązku
naprawienia szkody na rzecz A. C. i E. C. pomimo uniewinnienia M. M. od
czynów w związku z którymi orzeczono ww. obowiązek, co stanowi wewnętrzną
sprzeczność wyroku Sądu Okręgowego uniemożliwiającą jego wykonanie, a co
stanowi z kolei bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 439 § 1
pkt 7 k.p.k.”.
W oparciu o wyżej wskazany zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku
Sądu odwoławczego w zakresie utrzymującym wyrok Sądu I instancji w mocy w
jego punkcie VII lit. a i b oraz uchylenie tej części wyroku Sądu Rejonowego.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Myśliborzu wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Sformułowany w kasacji, jedyny, zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny
odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ w
treści wyroku nie zachodzi sprzeczność uniemożliwiająca wykonanie wyroku. Sąd
Okręgowy zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie o
karze łącznej (pkt. I a. wyroku Sądu odwoławczego), uniewinnił oskarżoną od
III KK 82/25
3
czynów z pkt. 1, 2, 3, 4, 6, 7 aktu oskarżenia (pkt. I.b), odniósł środek probacyjny
warunkowego zawieszenia wykonania kary do sankcji orzeczonej w odniesieniu do
pozostającego w mocy czynu z pkt. 5 aktu oskarżenia (pkt. Ic), a w pozostałym
zakresie utrzymał wyrok w mocy (pkt II). Wobec jasnego uniewinnienia za czyny z
pkt. 1, 2, 3, 4, 6, 7 aktu oskarżenia, objęte pkt. I, II i IV wyroku Sądu Rejonowego,
utraciły moc także immanentnie z nimi związane rozstrzygnięcia zawarte w pkt. VII
wyroku Sądu Rejonowego, w którym Sąd ten orzekł o obowiązkach naprawienia
szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k. i art. 4 k.k.: „w związku z popełnieniem czynów
przypisanych w pkt I…” oraz „w związku z popełnieniem czynu przypisanego w pkt
II…”. Nie budzi więc wątpliwości fakt, że powiązane wprost z pkt. I i II wyroku
orzeczenia akcesoryjne z art. 46 § 1 k.k. (pkt. VII a i b) utraciły moc i nie mogą być
wykonane. Nie tworzy stanu sprzeczności uniemożliwiającej wykonanie wyroku
okoliczność, że w wyroku Sądu odwoławczego nie dokonano odrębnego
wyeliminowania rozstrzygnięć z pkt. VII a i b.
Dobitnym tego potwierdzeniem są także fragmenty uzasadnienia wyroku
Sądu odwoławczego w rubrykach 5.1.1., gdzie wskazano, że: „Utrzymanie w mocy
wyroku pierwszoinstancyjnego w związku z tym dotyczyło też rozstrzygnięcia
zawartego w punkcie VII c, to jest naprawienia szkody wynikłej z tego czynu” oraz
5.2.1.: „Skutkowało to uniewinnieniem oskarżonej od popełnienia tych czynów, a w
rezultacie uchyleniem dotyczących tych czynów rozstrzygnięć z punktu VII a i b.”.
Te okoliczności są więc niesporne i na etapie postępowania wykonawczego nie
powinny budzić żadnych wątpliwości. Nie ma zatem potrzeby uchylać wyroku tylko
z powodu sposobu sformułowania sentencji, gdy jasne są jego treść i zakres, w tym
przede wszystkim konsekwencje prawne dla M. M.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia zarzucanej ani żadnej innej z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k.
bezwzględnych przyczyn odwoławczych, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3
k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanej jako oczywiście
bezzasadnej.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie
w treści reguły ogólnej z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
III KK 82/25
4
Wobec niewyznaczenia obrońcy z urzędu do postępowania kasacyjnego, a
zatem braku obowiązku jego działania na tym etapie procesu, za niezasadny uznać
należało zawarty w treści kasacji r. pr. M. W. wniosek o zasądzenie kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skazanej z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[PŁ]
[a.ł]
