III KK 404/15

Sygn. akt III KK 404/15

POSTANOWIENIE

Dnia 26 kwietnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Lech Paprzycki

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 kwietnia 2016 r.,
‎sprawy M. S.
‎skazanego z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k.,
‎z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
‎od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
‎z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt II Ka […],
‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.
‎z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II K [...],

                                                    p o s t a n o w i ł

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć oskarżyciela posiłkowego T. T. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Ł., wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r., w sprawie II Ka […], utrzymał w mocy w zaskarżonej części w zakresie punktu I i punktu III wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 lutego 2015 r. wydany w sprawie II K […], którym, w tej części wyroku, oskarżony M. S. skazany został za przestępstwo zakwalifikowane z art. 189 § 1 z zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k., w zw. z art. 11 § 3 na karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności (pkt I) i na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 k.k. orzekł karę łączną dwóch lata pozbawienia wolności wobec kar pozbawienia wolności wymierzonych w punktach I oraz II tego wyroku (pkt III).

Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na niekorzyść oskarżonego M. S. wniósł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego T. T. i zarzucając „nieważność postępowania polegającą na rozpoznaniu sprawy w I instancji przez Sąd Rejonowy a w II instancji przez sąd okręgowy, podczas gdy w pkt I wyroku Sądu Rejonowego wynika, że oskarżony dopuścił się przestępstw z art. 189 § 3 k.k. i art. 252 § 1 lub 2 k.k. (art.439 § 1 pkt 4 k.p.k.)” wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w pierwszej instancji.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł., w odpowiedzi na kasację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego T. T. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i jako taka została oddalona, a oskarżyciel posiłkowy został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.

Z uwagi na rodzaj zapadłego w niniejszej sprawie wyroku w pierwszej instancji – wyrok skazujący, jak i treść orzeczenia Sądu odwoławczego – utrzymanie wyroku w mocy, oskarżyciel posiłkowy podstawą kasacji mógł uczynić jedynie tzw. bezwzględne przyczyny odwoławcze (art. 520 § 2 i 3 oraz art. 523 § 3 i 4 pkt 1 k.p.k.). Podnosząc zarzut naruszenia właściwości rzeczowej sądu okręgowego (art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.), błędnie nazywając go przy tym „nieważnością postępowania”, oskarżyciel posiłkowy uchybienia orzekających w sprawie Sądów upatrywał jednak nie w naruszeniu art. 25 § 1 pkt 1 k.p.k., gdyż Sąd Rejonowy przypisał skazanemu dwa występki, z których żaden nie należał do właściwości rzeczowej sądu okręgowego, a w naruszeniu prawa materialnego – art. 189 § 3 lub art. 252 § 1 lub 2 k.k. To ostatnie naruszenie, niezależnie od tego czy w sprawie rzeczywiście wystąpiło, nie mogło stać się podstawą zarzutu kasacyjnego, o czym już była mowa wyżej. Zatem, podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. jest pozbawiony jakichkolwiek podstaw. O ile na potrzeby postępowania, które nie jest prawomocnie zakończone, dla oceny zachowania oskarżonego z punktu widzenia właściwości sądu okręgowego jest istotne nie tyle kwalifikacja wskazana w akcie oskarżenia czy nieprawomocnym wyroku sądu pierwszej instancji, a także, ewentualnie, materiał dowody zebrany w aktach sprawy, o tyle w postępowaniu kasacyjnym kwalifikacja czynu dokonana w prawomocnym wyroku jest wiążąca i można ją wzruszyć jedynie przez podniesienie zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.