III KK 147/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 kwietnia 2025 r.
SSN Michał Laskowski
w sprawie T. K.
skazanego za popełnienie czynu z art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zb. z art. 155 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3
k.p.k.),
w dniu 28 kwietnia 2025 r.,
kasacji obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV Ka 438/24
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Świnoujściu
z dnia 20 listopada 2023 r., sygn. akt II K 142/22
postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego obowiązkiem ponoszenia kosztów sądowych
za postępowanie kasacyjne.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 20 listopada 2023 r., sygn. II K 142/22, Sąd Rejonowy w
Świnoujściu, uznał T. K. za winnego tego, że w miejscu, czasie i w sposób opisany
III KK 147/25
2
w zarzucie nieumyślnie doprowadził do śmierci R. J. udzielając jej oraz dwóm
innym osobom substancji psychotropowej tj. czynu z art. 58 ust. 1 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zb. z art. 155 k.k. i wymierzył
mu za to karę 2 lat pozbawienia wolności oraz orzekł zadośćuczynienie z art. 46 § 1
k.k., zakaz wykonywania zawodu z art. 41 § 1 k.k. i nawiązkę z art. 70 ust 4 ustawy
o przeciwdziałaniu narkomanii.
Po rozpoznaniu apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych
(kwestionowali wysokość kary) i obrońcy (podważał ustalenia faktyczne) Sąd
Okręgowy w Szczecinie, wyrokiem z 21 sierpnia 2024 r., sygn. IV Ka 438/24,
zmienił nieznacznie opis czynu zarzuconego T. K. , w pozostałym zakresie
utrzymując zaskarżony wyrok w mocy.
Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy. Obaj podnieśli w
nich zarzuty rażącego naruszenie prawa materialnego tj. art. 155 k.k. przez
dokonanie jego niewłaściwej wykładni a także rażące naruszenie prawa
proceduralnego tj. art. 167 k.p.k. (polegające na oddaleniu wniosku dowodowego) i
art. 5 § 2 k.p.k. i postulowali wydanie wyroku kasatoryjnego tj. adw. K. W. wniósł o
uchylenie wyroku pierwszej i drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Świnoujściu, a adw. R. M. o uchylenie wyroku
Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w
postępowaniu apelacyjnym.
W odpowiedzi na kasacje oskarżyciel publiczny wniósł o oddalenie ich jako
oczywiście bezzasadnych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacje wniesione przez obrońców T. K. były oczywiście bezzasadne w
rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Podniesiony w obu kasacjach zarzut obrazy prawa materialnego, to jest
przepisu art. 155 k.k., mający polegać na błędnej interpretacji należącego do
znamion strony przedmiotowej związku między zachowaniem sprawcy, a ujętym w
ustawowej typizacji skutkiem śmiertelnym, nie mógł się ostać. Lektura uzasadnienia
zaskarżonego kasacją wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd odwoławczy ocenie
tego zarzutu poświęcił należytą uwagę, przedstawiając wyczerpująco tok swego
rozumowania. Nie do zaakceptowania były zarzuty uchybień z art. 7 k.p.k. i art. 5 §
III KK 147/25
3
2 k.p.k. w sytuacji gdy Sąd odwoławczy co do zasady, ani nie zmieniał, ani nie
czynił własnych ustaleń faktycznych w sprawie, bo tylko wtedy byłoby możliwe
naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów czy domniemania niewinności.
Podzielić należy pogląd Sądu Okręgowego, że bezsporne jest, iż T. K. , który
z zawodu jest farmaceutą i który wiedział, że pokrzywdzona spożywała tego dnia
narkotyki i alkohol, udzielił m.in. jej środka psychotropowego przez wsypanie w
sposób niedozowany zmarłej narkotyku do napoju. Już samo to ustalenie pozwalało
na uznanie, że jego zachowanie było ogniwem prowadzącym do nieszczęśliwego
skutku, ale o sprawstwie skazanego ostatecznie przesądzają dodatkowe kwestie:
związek czasowy pomiędzy spożyciem napoju przez pokrzywdzoną a wystąpieniem
u niej objawów w postaci utraty przytomności a po drugie ilość narkotyku
przewyższająca przyjętą bezpieczną normę (pokrzywdzona nie była w stanie wypić
napoju podanego jej przez skazanego, zatykała nos i musiała go rozcieńczyć). W
treści uzasadnienia wyroku wskazano wnioski opinii biegłego z zakresu toksykologii,
dotyczące zarówno kwestii związku czasowego, objawów działania środka
psychotropowego, jak również opisu śmiertelnej dawki. Pokrzywdzona sama zażyła
narkotyk i spożywała alkohol, o czym sprawca wiedział, a mimo tego dosypał jej
środka narkotycznego w sposób przyjęty przez orzekające Sądy. To jego działanie
spowodowało bezpośrednio jej śmierć. Innymi słowy gdyby nie zachowanie
skazanego, nie doszłoby do utraty przytomności przez pokrzywdzoną i ostatecznie
jej śmierci.
Do przyjęcia odpowiedzialności z art. 155 k.k. dochodzi w sytuacji, gdy
śmierć człowieka jest niezamierzonym następstwem działania sprawcy w
rozumieniu art. 9 § 2 k.k., polegającego na niezachowaniu obowiązku ostrożności
wówczas, gdy na podstawie normalnej zdolności przewidywania i ogólnego
obowiązku dbałości o życie ludzkie lub przewidywania skutków własnych działań,
można wymagać od człowieka, aby nie dopuścił do nastąpienia przestępczego
skutku. W niniejszej sprawie skazany wykazał się taką właśnie nieostrożnością,
która skutkowała śmiercią innego człowieka.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w
art. 535 § 3 k.p.k., a o kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzekł po
myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
III KK 147/25
4
[J.J.]
[a.ł]
