II KK 579/22

Sygn. akt II KK 579/22 POSTANOWIENIE Dnia 11 stycznia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński w sprawie P. Z. skazanego za czyny z art. 286 § 1 k.k. w zw. z 12 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 219 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 stycznia 2023 r. kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu, z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt II Ka 358/22 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Biłgoraju z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II K 14/21 na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł: 1) pozostawić kasację bez rozpoznania; 2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego P. Z. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Biłgoraju z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II K 14/21, P. Z. został uznany za winnego zarzuconych mu czynów, zakwalifikowanych z art. 286 § 1 k.k. w zw. z 12 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 219 k.k., za które został skazany na karę łączną roku pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. zostało warunkowo zawieszone na okres 3 lat próby. Sąd Okręgowy w Zamościu, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, wyrokiem z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt II Ka 358/22, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego, zarzucając rażące naruszenie prawa, mające wpływ na treść orzeczenia: „I. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. art. 7 kp.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art, 410 k.p.k., art. 424 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej poprzez jedynie ogólnikowe uzasadnienie wyroku, nierozważenie wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji, niedostateczne wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstaw do uznania za niezasadne zarzutów apelacyjnych dotyczących dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych poprzez sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz prawidłowego rozumowania ocenę materiału dowodowego, uwzględnienie wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść skazanego oraz pominięcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a dotyczących braku zamiaru bezpośredniego celowego w popełnieniu przypisanego mu czynu, podczas gdy przestępstwo oszustwa może być popełnione jedynie umyślnie z zamiarem bezpośrednim celowym, II. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k., art. 410 k.p.k., poprzez sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz prawidłowego rozumowania ocenę materiału dowodowego w postaci nagrań skazanego ze wspólnikami oraz C. Z., będącym głównym kontrahentem spółki S. Sp. z o.o. oraz pominięcie okoliczności wynikających z przeprowadzonego dowodu, iż C. Z. znał kondycję finansową spółki, a pomimo to nadal chciał kontynuować współpracę w zakresie dostaw drewna, oskarżony próbował spłacić zobowiązania względem C. Z., a także iż pozostali wspólnicy spółki S. Y. kontynuowali współpracę z C. Z. bez oskarżonego za pośrednictwem firmy O.; III. art. 415 § 1 k.p.k., poprzez orzeczenie wobec skazanego za przypisany występek z art. 286 §1 k.k. środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej tym przestępstwem na rzecz T. R. pomimo, iż wydany został nakaz zapłaty przez Sąd Rejonowy dla m.st. w Warszawie, XV Wydział Gospodarczy w dniu 26 maja 2015 roku, sygn.. akt XV GNc 3166/15 z naruszeniem zakazu antykumulacyjnego; IV. art. 286 § 1 k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy zachowanie oskarżonego nie wypełniało wszystkich znamion przestępstwa oszustwa, mianowicie doprowadzenia innej osoby do rozporządzenia własnym mieniem oraz wprowadzenia tej osoby w błąd, w konsekwencji czego czyn przypisany oskarżonemu nie może być zakwalifikowany jako czyn z art. 286 § 1 k.k.”. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Zamościu do ponownego rozpoznania. Prokurator Rejonowy w Biłgoraju, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się niedopuszczalna. Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść skazanego strona może wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy tylko kasacji wywiedzionej z powodu bezwzględnych przyczyn odwoławczych (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). W niniejszej sprawie P. Z. został skazany na karę łączną roku pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k., zostało warunkowo zawieszone na okres 3 lat próby. Zarzutu wskazującego na uchybienia o charakterze bezwzględnym w kasacji nie podniesiono. Wobec tego, Sąd Najwyższy pozostawił kasację bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy ustawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 637a k.p.k.