II KK 380/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 11 marca 2026 r.
SSN Piotr Mirek (przewodniczący)
SSN Barbara Skoczkowska
SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w sprawie E.P.
skazanego wyrokiem łącznym
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 marca 2026 r.
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego,
od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Radomiu
z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt II K 741/24,
uchyla zaskarżony wyrok łączny i sprawę przekazuje Sądowi
Rejonowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania.
Barbara Skoczkowska
Piotr Mirek
Paweł Wiliński
UZASADNIENIE
Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 9 lipca 2025 r., sygn.
akt II K 741/24, połączono na podstawie art. 569 § 1 k.p.k. w zw. z art. 85 § 1 k.k.,
art. 85a k.k. i art. 86 § 1 k.k. kary pozbawienia wolności z punktów 2, 3 i 4 opisanych
w komparycji wyroku i orzeczono względem E.P. karę łączną 3 lat pozbawienia
II KK 380/25
2
wolności. Stwierdzono jednocześnie, że kara pozbawienia wolności z punktu 1.
podlega odrębnemu wykonaniu.
Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając
go w całości, na niekorzyść skazanego E.P. i zarzucając:
„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku łącznego naruszenie przepisów prawa
procesowego i materialnego, to jest art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 413 § 1 pkt 4
k.p.k. w zw. z art. 574 k.p.k. i art. 572 k.p.k. oraz art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 91 §
2 k.k., poprzez:
1. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, wynikających z materiałów
ujawnionych w toku rozprawy głównej i błędne przyjęcie w komparycji orzeczenia (w
pkt. 4), że wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 29 maja 2023 r., sygn. akt
II K 467/23 jest wymierzona kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy
postanowieniem tegoż Sądu z dnia 1 października 2023 r., sygn. akt II 1 Ko 4275/23
(prawomocnym z dniem 13 października 2023 r.), na podstawie art. 2a k.w.,
zamieniono ją na karę 30 dni aresztu oraz połączenie nieistniejącej już w obrocie
prawnym kary 3 miesięcy pozbawienia wolności z karami tego samego rodzaju,
orzeczonymi wyrokami Sądu Rejonowego w Radomiu o sygn. akt: II K 2320/22 i II K
666/23, a w miejsce połączonych kar jednostkowych orzeczenie kary łącznej 3 lat
pozbawienia wolności w sytuacji, gdy kara 3 miesięcy pozbawienia wolności nie
podlegała łączeniu, a w związku z brakiem warunków do wydania (w tym zakresie)
wyroku łącznego, postępowanie w tej części powinno być umorzone;
2. błędne opisanie w części wstępnej orzeczenia treści wyroku Sądu Rejonowego w
Radomiu z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II K 2320/22 i przyjęcie, że E. P. został
skazany za przypisane mu czyny z art. 278 § 1 k.k., na karę 3 lat pozbawienia
wolności w sytuacji, gdy kara ta została wymierzona za popełnienie przestępstwa z
art. 281 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., natomiast za ciąg
przestępstw z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1
k.k., orzeczono karę 1 roku pozbawienia wolności, a w miejsce kar jednostkowych
wymierzono karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w konsekwencji
czego węzłem kary łącznej, utworzonym w pkt. I. wyroku łącznego, nie objęto
nadającej się do połączenia kary 1 roku pozbawienia wolności, a nadto w podstawie
prawnej jej ukształtowania nie zastosowano art. 91 § 2 k.k.;
II KK 380/25
3
3. połączenie trzech kar pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i dwóch w wymiarze 3
miesięcy, a w ich miejsce orzeczenie kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności w
sytuacji, gdy stosownie do brzmienia art. 86 § 1 k.k. kara ta nie mogła być niższa niż
3 lata i 1 miesiąc pozbawienia wolności, a więc poniżej dolnej granicy ustawowego
zagrożenia”.
Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
łącznego i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Radomiu do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie i uwzględnienie na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Podniesione w kasacji uchybienia znajdują potwierdzenie w treści
zaskarżonego wyroku, którym wymierzono skazanemu karę łączną 3 lat pozbawienia
wolności. Sąd Rejonowy w Radomiu uczynił podstawą wydanego wyroku łącznego
cztery wyroki jednostkowe, wymienione niechronologicznie, opisane nierzetelnie,
fragmentarycznie i błędnie.
Na wstępie wskazać należy, że dla wydanego przez Sąd Najwyższy w
niniejszej sprawie rozstrzygnięcia istotnego znaczenia nie mają uchybienia
odnoszące się do wskazanego w komparycji zaskarżonego wyroku orzeczenia
opisanego w punkcie 1., skoro finalnie nie miały one wpływu na treść wyroku
łącznego. Wprawdzie nierzetelnie opisano tam kwalifikację prawną czynu i okres jego
popełnienia, zaś Sąd Rejonowy powinien był wydać w tym zakresie i w zgodzie z
treścią art. 572 k.p.k. rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania, nie zaś o uznaniu
kary za „podlegającą odrębnemu wykonaniu”, niemniej jednak kara jednostkowa z
tego orzeczenia nie weszła w skład wyroku łącznego. Jednak pozostałe błędy
odnoszące się do wyroków opisanych w pozostałych punktach komparycji wyroku
łącznego, a zwłaszcza 2. i 4. miały już bezpośredni wpływ na treść wyroku i wymiar
kary.
Jak wynika z treści zaskarżonego kasacją orzeczenia Sąd Rejonowy w
Radomiu popełnił błędy w opisie wyroku ujętego w punkcie 2. komparycji zarówno w
odniesieniu do kwalifikacji prawnej czynu, okresu jego popełnienia, jak też co do
II KK 380/25
4
liczby skazań (w tym jednego ciągu przestępstw) i kar nimi objętych, nie dostrzegając
przede wszystkim drugiej z kar jednostkowych wymierzonych tym wyrokiem (w
wymiarze roku pozbawienia wolności), nadającej się do połączenia w przedmiotowej
sprawie. Pominięcie tej kary stanowiło rażącą obrazę prawa materialnego, tj. art. 85
§ 1 k.k., mającą istotny wpływ na treść wyroku łącznego. W tym miejscu podkreślenia
też wymaga błąd polegający na pominięciu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia
treści art. 91 § 2 k.k., wynikły z niedostrzeżenia przez Sąd Rejonowy konstrukcji ciągu
przestępstw zastosowanej w ww. wyroku.
Co więcej, również w zakresie wyroku opisanego w pkt. 3. Sąd Rejonowy w
Radomiu popełnił błędy w jego opisie, w tym obejmujące kwalifikację prawną czynu,
liczbę skazań i kar nimi objętych, a przede wszystkim pominął fakt, że wyrokiem tym
orzeczono także karę grzywny za drugi czyn, która, jako niepodlegająca łączeniu,
powinna być objęta rozstrzygnięciem z art. 572 k.p.k.
Nadto, w odniesieniu do wyroku opisanego w pkt. 4. zaskarżonego kasacją
orzeczenia Sądu Rejonowego w Radomiu, poza uchybieniem w opisie kwalifikacji
prawnej czynu, Sąd ten nie dostrzegł, że postanowieniem Sądu Rejonowego w
Radomiu z dnia 1 października 2023 r., sygn. akt II 1 Ko 4275/23, wydanym na
podstawie art. 2a § 1 k.w., art. 119 § 1 k.w. i art. 19 k.w., kara 3 miesięcy pozbawienia
wolności została zamieniona na karę 30 dni aresztu. Rozstrzygnięcie to
uprawomocniło się w dniu 13 października 2023 r., a zatem na dzień wydania
zaskarżonego wyroku łącznego kara 3 miesięcy pozbawienia wolności już zatem nie
istniała. Skoro zaś wymierzona kara aresztu nie podlegała łączeniu z karami
pozbawienia wolności i wobec braku warunków do wydania wyroku łącznego
postępowanie w tym zakresie powinno zostać umorzone, zaś brak takiego
rozstrzygnięcia wskazuje na rażącą obrazę art. 572 k.p.k.
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że również wymiar kary
łącznej orzeczonej w zaskarżonym wyrok łącznym nie mieści się w dopuszczalnych
ustawowo granicach. Zgodnie z art. 86 § 1 k.k. sąd wymierza karę łączną w granicach
powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy,
nie przekraczając jednak 30 lat pozbawienia wolności. W niniejszej zaś sprawie Sąd
połączył trzy kary pozbawienia wolności: jedną w wymiarze 3 lat i dwie po 3 miesiące,
a zatem możliwa do orzeczenia była kara łączna w przedziale od 3 lat i miesiąca do
II KK 380/25
5
3 lat i 6 miesięcy. Skoro zaś Sąd Rejonowy w Radomiu wymierzył karę łączną w
wysokości 3 lat pozbawienia wolności, to tym samym niewątpliwie orzekł ją poniżej
wymaganego ustawą dolnego progu kary, rażąco tym samym naruszając art. 86 § 1
k.k.
Biorąc powyższe pod uwagę podzielić należy stanowisko Prokuratora
Generalnego, że wyżej opisane uchybienia Sądu meriti rażąco naruszyły przepisy:
art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 574 k.p.k. i art.
572 k.p.k. oraz art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. oraz miały istotny
wpływ na treść wyroku łącznego o sygn. akt II K 741/24.
Z tych też względów należało uchylić zaskarżony wyrok w całości i przekazać
sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Radomiu. Przy
ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd meriti zobligowany będzie do uwzględnienia
powyższych rozważań, mając także na względzie potrzebę skrupulatnej analizy
wyroków jednostkowych, mających wejść w skład wyroku łącznego oraz przepisów
prawnych, które kształtować będą jego treść. Nie budzi wątpliwości, że instytucja
wyroku łącznego jest szczególnie wymagającą konstrukcją prawną, a zatem istnieje
realna trudność w jej prawidłowym stosowaniu. Niemniej jednak oczywistym jest, że
od sądu orzekającego w tym trybie wymagać należy rzetelności w dokonywaniu
ustaleń faktycznych oraz prowadzeniu analizy akt sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
Barbara Skoczkowska
[WB]
[a.ł]
Piotr Mirek
Paweł Wiliński
