II KK 100/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 29 kwietnia 2026 r.
SSN Piotr Mirek
w sprawie P.S.
skazanego z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 29 kwietnia 2026 r.,
wniosku skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Okręgowego
w Lublinie z dnia 7 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV K 35/24,
utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z
dnia 22 października 2025 r., sygn. akt II AKa 258/25.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV K
35/24, uznał oskarżonego P.S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 2
k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zb. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w
zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 15 lat pozbawienia wolności, a
także przestępstwa z art. 245 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzył mu
karę 2 lat pozbawienia wolności, następnie zaś orzeczone kary pozbawienia
wolności połączył, na mocy art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k., wymierzając
oskarżonemu karę łączną 15 lat pozbawienia wolności.
II KK 100/26
2
Powyższy wyrok został zaskarżony apelacjami wniesionymi przez
prokuratora oraz obrońcę oskarżonego, które jednak okazały się nieskuteczne. Sąd
Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt II AKa
258/25, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Wyrok Sądu odwoławczego zaskarżył w całości obrońca skazanego,
zarzucając mu rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 433 § 1
k.p.k. w z art. 440 k.p.k. i art 435 k.p.k., jak również art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3
k.p.k., a także art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 440 k.p.k. oraz art. 433 §
2 k.p.k. w zw. z art. 452 § 1 k.p.k., art. 170 § 1 k.p.k., art. 6 k.p.k. oraz art. 42 ust. 2
Konstytucji RP (ew. także art. 6 ust. 3 lit. d EKPC), a ponadto naruszenie przepisów
prawa materialnego, a to art. 148 § 2 pkt 2 k.k. Mając na względzie powyższe,
skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu. Prokurator złożył odpowiedź na
kasację, wnosząc o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
W ślad za kasacją obrońcy, pismem datowanym na 13 marca 2026 r. (data
wpływu 23 marca 2026 r.) skazany wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. W ocenie Sądu Najwyższego wniosek
ten nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wstrzymanie wykonania orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. jest
nadzwyczajnym odstępstwem od zasady bezzwłocznej wykonalności
prawomocnych orzeczeń. Jak wskazuje jednolita i konsekwentna praktyka Sądu
Najwyższego, decyzja w tym zakresie uzależniona jest od wykazania wysokiego
prawdopodobieństwa zasadności zarzutów kasacyjnych oraz realnej groźby
wystąpienia nieodwracalnych skutków dalszego odbywania kary. Weryfikacja akt
sprawy oraz zarzutów kasacyjnych w granicach wyznaczanych rozpoznaniem
wniosku o wstrzymanie nie wykazała zaistnienia przesłanek wstrzymania
wykonania orzeczenia.
Merytoryczne badanie wpływu ewentualnych uchybień na treść wyroku
dopuszczalne jest wyłącznie na etapie pełnego rozpoznania skargi. Jednocześnie
Sąd Najwyższy podkreśla, że ani surowość sankcji, ani izolacja penitencjarna nie
stanowią samoistnych podstaw wstrzymania. Dolegliwość ta jest naturalnym
II KK 100/26
3
następstwem prawomocnego skazania i nie uzasadnia odstępstwa od
bezzwłocznego wykonania prawomocnego orzeczenia.
Przedmiotowe postanowienie dotyczy wyłącznie kwestii wpadkowej i w
żaden sposób nie przesądza o tym, w jaki sposób Sąd Najwyższy ostatecznie oceni
słuszność samej kasacji.
Mają na względzie wskazaną wyżej argumentację, Sąd Najwyższy orzekł jak
w sentencji postanowienia.
[WB]
[a.ł]
