I KK 9/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 lutego 2025 r.
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
w sprawie R. W.,
skazanego za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 i 5 k.k.,
po rozważeniu w Izbie Karnej,
na posiedzeniu w dniu 26 lutego 2025 r.,
kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 25 lipca 2024 r., IV Ka 263/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 22 lutego 2024 r., III K 2161/20,
p o s t a n o w i ł:
1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w
zw. z art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.
pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. obciążyć skazanego R. W. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Na skutek kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w
Świdnicy z dnia 25 lipca 2024 r., IV Ka 263/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu
Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 22 lutego 2024 r., III K 2161/20, przed Sądem
Najwyższym zawisła sprawa R. W., który został uznany za winnego czynu z art. 13
I KK 9/25
2
§ 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 i 5 k.k., za który wymierzono mu prawomocnie karę 200
stawek dziennych grzywny, po 50 zł każda stawka.
W kasacji obrońca podał zakres zaskarżenia jako „w części dotyczącej winy
– na korzyść skazanego” i zarzucił „rażące naruszenie prawa materialnego,
mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie obrazę prawa
materialnego poprzez błędne zastosowanie normy prawnej zawartej w art. 13 § 1
KK, polegającej na zakwalifikowaniu sprawcy czynu jako udolnego usiłowania,
podczas gdy należało je zakwalifikować jako niekaralne przygotowanie do
popełnienia czynu”, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy, jako Sądowi odwoławczemu, do
ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja okazała się niedopuszczalna,
dlatego też Sąd Najwyższy pozostawił ją bez rozpoznania.
Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania
przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 § 2
k.p.k. lub gdy przyjęcie kasacji nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia
terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 429 § 1 k.p.k., do którego odsyła powołany art.
530 § 2 k.p.k., odmowa przyjęcia środka odwoławczego następuje m.in. jeżeli jest
on niedopuszczalny z mocy ustawy. Kasacja obrońcy skazanego R. W. została
przyjęta do rozpoznania zarządzeniem Przewodniczącej IV Wydziału Karnego
Odwoławczego Sądu Okręgowego w Świdnicy (k. 367). Z uwagi na treść art. 531 §
1 k.p.k., pomimo formalnego przyjęcia kasacji, Sąd Najwyższy nie jest zwolniony od
obowiązku zbadania czy kasacja odpowiada przepisom wymienionym w art. 530 §
2 k.p.k., w tym czy jest dopuszczalna w świetle obowiązującego prawa – art. 429 §
1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 lipca 2024 r., IV KK
246/24).
Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie wobec R. W. prawomocnie
orzeczono karę grzywny, podstawy kasacyjne były zawężone do tzw.
bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 2 i § 4 pkt 1
I KK 9/25
3
k.p.k.). Kasacja obrońcy skazanego nie zawierała zarzutów wskazujących na
uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k. Jedyny zarzut kasacji dotyczył rażącego naruszenia
prawa materialnego – błędnego zastosowania art. 13 § 1 k.k. (notabene, który jest
zarzutem błędnie sformułowanym, bowiem Sąd odwoławczy nie stosował
przepisów prawa materialnego utrzymując zaskarżony wyrok w mocy i jedynie
kontrolując wyrok Sądu I instancji). Nie był on ani formalnie (poprzez literalne
wskazanie w jego treści), ani merytorycznie zarzutem wskazującym na uchybienie
o randze tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Dlatego też kasację obrońcy
skazanego należało uznać za niedopuszczalną, a w konsekwencji pozostawić bez
rozpoznania z uwagi na treść art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z
art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.
Rozstrzygnięcie o kosztach z punktu 2 uzasadnia art. 637a k.p.k. w zw. z art.
637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej
postanowienia.
[J.J.]
r.g.
