I KK 83/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 kwietnia 2025 r.
SSN Jacek Błaszczyk
w sprawie P. G.
skazanego z art. 289 § 2 k.k. i inne
w dniu 16 kwietnia 2025 r.
po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze
z dnia 20 sierpnia 2024 r., sygn. akt VII Ka 1131/23
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze
z dnia 18 lipca 2023 r., sygn. akt II K 69/22,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
P. G. został oskarżony o to, że:
1. w dniu 11 maja 2021 roku w miejscowości I. na terenie Niemiec zabrał, w
celu krótkotrwałego użycia, samochód osobowy marki H. o nr rej. F. , VIN:
[…], po czym porzucił go w stanie uszkodzonym w Z., powodując straty w
wysokości 8.680 zł na szkodę A. Ś. , tj. o czyn z art. 289 § 2 k.k.;
I KK 83/25
2
2. w bliżej nieustalonym dniu, w okresie od 11 maja 2021 roku do 17 maja 2021
roku w Z. zabrał w celu przywłaszczenia z samochodu marki H. o nr rej. […]
laptop marki L. o nieustalonej wartości i telefon marki H.1 o wartości 150 zł
na szkodę T. N. , kartą bankomatową Banku […] na szkodę A. Ś. , telefon
komórkowy marki H.2 i telefon komórkowy marki S. o łącznej wartości 600 zł
na szkodę P.A., tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. i art. 278 § 5 k.k. w zw. żart. 11 §
2 k.k.;
3. w dniu 17 maja 2020 roku w Z. woj. lubuskiego wbrew przepisom ustawy
posiadał środki odurzające w postaci marihuany w ilości 0,79 grama brutto,
tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii.
Sąd Rejonowy w Zielonej Górze wyrokiem z dnia 18 lipca 2023 r., sygn. akt II
K 69/22:
1. oskarżonego P. G. uznał za winnego popełnienia
zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie I przyjmując, że wyczerpał on
dyspozycję art. 289 § 2 k.k. w zw. z art. 289 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 289
§ 2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
2. oskarżonego P. G. uznał za winnego popełnienia
zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie II przyjmując, że wyczerpał on
dyspozycję art. 278 § 1 k.k. i art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na
podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy
pozbawienia wolności;
3. oskarżonego P. G. uznał za winnego popełnienia
zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie III przyjmując, że wyczerpał on
dyspozycję art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na
podstawie art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu
karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;
4. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec
oskarżonego w punktach 1, 2 i 3 kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę
łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
5. na podst. art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek
dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr […] na
I KK 83/25
3
karcie 179 akt, poprzez zniszczenie;
6. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. nakazał zwrócić A. Ś. dowody rzeczowe
opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr […] pod pozycją: 5, 6, 7, 13, 8;
7. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa
koszty sądowe w kwocie 1 116,76 złotych w tym opłatę w wysokości 300
złotych.
Na skutek kontroli instancyjnej zainicjowanej apelacją obrońcy oskarżonego
Sąd Okręgowy w Zielonej Górze wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2024 roku, sygn. akt
VII Ka 1131/24:
1. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
1. uchylił orzeczenie w pkt 7 części dyspozytywnej;
2. z opisu czynu zarzucanego w pkt II części wstępnej, a przypisanego w pkt 2
części dyspozytywnej wyeliminował sformułowanie „kartą bankomatową Banku”,
zaś z kwalifikacji prawnej tego czynu wyeliminował przepisy art. 278 § 5 k.k. w zw. z
art. 11 § 2 k.k., a za podstawę orzeczonej za ten czyn kary przyjął wyłącznie art.
278 § 1 k.k.;
3. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów
sądowych, w tym od opłaty, za postępowanie przed sądem I instancji;
4. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na jego treść, a
mianowicie: - art. 410 k.p.k., art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art.
7 k.p.k. przez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na naruszeniu
zasad prawdy materialnej, obiektywizmu, in dubio pro reo poprzez ustalenie,
że skazany dopuścił się kradzieży telefonu komórkowego marki H. na
szkodę T. N. oraz, że skazany działał z zamiarem przywłaszczenia
zabranych z samochodu H. o nr rej. […] laptopa marki L., telefonu
komórkowego marki H. i telefonu komórkowego marki S.
2. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na jego
treść, a mianowicie art. 457 § 3 k.p.k., art. 518 k.p.k., art. 519 k.p.k., art. 526 § 1
k.p.k. i art. 6 k.p.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające też na
wadliwym sporządzeniu uzasadnienia prawnego wyroku.
I KK 83/25
4
Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w
Zielonej Górze oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Zielonej Górze
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego okazała się bezzasadna i to w
stopniu oczywistym.
Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie
prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku
stwierdzenia rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeśli
mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
Przypomnieć także należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji
rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a
zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że
postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego
naruszenia przepisów prawa, przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w
której kasacja została wniesiona (zob. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV
KK6/14). Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które
ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku postępowania z założenia nie dokonuje
się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje
zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2014 r. IV KK 125/14).
Obrońca skazanego zarzucił Sądowi odwoławczemu m. in. naruszenie zasad
prawdy materialnej, obiektywzmu i zasady in dubio pro reo poprzez ustalenie, że
skazany dopuścił się kradzieży telefonu komórkowego H. na szkodę T. N. . Rzecz
jednak w tym, że ustaleń tych dokonał Sąd Rejonowy, natomiast Sąd Okręgowy
rozpoznawał zarzut dotyczący przedmiotowej kwestii, a ulokowanej w zwykłym
środku zaskarżenia jako błąd w ustaleniach faktycznych. Odnosząc się do tego
zarzutu Sąd Okręgowy wskazał wyraźnie, że argumentacja skarżącego stanowi
jedynie polemikę z ustaleniami i ocenami, których dokonał sąd meriti. Jak słusznie
I KK 83/25
5
podniesiono z kategorycznych zeznań świadka T. N. wynikało wprost, że telefon
marki H. o nr IMEI: […] był jego własnością (k. 302-303, t. II). Składając wyjaśnienia
w postępowaniu przygotowawczym, oskarżony na pytanie czy poda hasła do
odblokowania telefonów, jakie u niego zabezpieczono, jednoznacznie wskazał, że
należą one do innych pracowników firmy Ś., jednak nie znał ich danych.
Przedmiotowy telefon został zabezpieczony przy oskarżonym wraz z dwoma innymi
telefonami komórkowymi. Świadek P.A. rozpoznał dwa z nich jako należące do
niego, a które to pozostawił w samochodzie J. Ś. , zaś T. N. wskazał wcześniej, że
telefon H. jest jego własnością. Sąd odwoławczy odniósł się także do kwestii
uszkodzenia telefonu, wskazując, iż choć nie udało się pozyskać danych
właściciela na podstawie numeru IMEI, to jednak kategoryczne zeznania świadka,
nie pozostawiają wątpliwości, że ów przedmiot należał do T. N. (uzasadnienie SO –
s. 7 - 9).
Sąd II instancji procedował rzetelnie, wydając w niezbędnym zakresie
reformatoryjne rozstrzygnięcie i spełnił, w ocenie Sądu Najwyższego, standardy
ustawowe kontroli instancyjnej, zawarte w przepisach prawa powołanych w kasacji
(art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.).
Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że kasacja jest
nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach
formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych. W żadnym razie nie
jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na
prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen
płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź
rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na
treść orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017
r., sygn. akt III KK 265/17).
W istocie, co należy na koniec powtórzyć, argumentacja obrońcy skazanego
wyrażona w uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych ma wyłącznie charakter
polemiczny z oceną wyrażoną przez Sąd II instancji, a przez to nie mogła się
okazać skuteczną w ramach nadzwyczajnej kontroli orzeczeń sądowych
wskazanych m. in. w Rozdziale 55 Kodeksu postępowania karnego (Kasacja).
W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że obrońca skazanego we wniesionej
I KK 83/25
6
kasacji w stopniu oczywistym nie wykazał, aby zaskarżony wyrok dotknięty był nie
tylko rażącym, ale jakimkolwiek naruszeniem prawa. Konsekwencją tej oceny było
oddalenie kasacji w formule kwalifikowanej - jako oczywiście bezzasadnej.
Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, bezprzedmiotowe
okazało się rozpoznanie wniosku obrońcy w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie
wykonania orzeczenia.
Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego.
[J.J.]
[a.ł]
