I KK 318/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 grudnia 2025 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w sprawie B.B.,
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 16 grudnia 2025 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z dnia 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 2/25,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze
z dnia 18 lipca 2024 r., sygn. akt II K 28/24,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 18 lipca 2024 r., sygn.
akt II K 28/24, B.B. został uznany za winnego tego, że w nocy z 28 na 29 maja
2023 r. w G., przy ul. [...], woj. [...], działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia
życia M.M., wykorzystując fakt, że pokrzywdzony zasypiał i leżał na wznak w łóżku
pod kołdrą, wskoczył na łóżko i usiadł na niego okrakiem na wysokości bioder,
utrudniając pokrzywdzonemu w istotny sposób możliwość obrony i ucieczki, a
I KK 318/25
2
następnie przyniesionym do mieszkania nożem ostro zakończonym o długości
całkowitej około 27 cm i długości ostrza około 15 cm. biorąc zamach co najmniej
dwukrotnie zadał w jego kierunku ciosy, czym spowodował uszkodzenie kołdry, pod
którą leżał pokrzywdzony oraz ugodził M.M. w okolice klatki piersiowej oraz w lewą
rękę, co spowodowało u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci
powierzchownej rany klatki piersiowej zlokalizowanej w okolicy przymostkowej
lewej, rany powierzchni grzbietowej ręki lewej zlokalizowanej w okolicy I kości
śródręcza, rany ciętej powierzchni dłoniowej palca ręki lewej oraz rany ciętej palca
V ręki lewej, co spowodowało naruszenie czynności narządu ciała na okres poniżej
7 dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k., czym bezpośrednio zmierzał do pozbawienia
życia M.M., lecz zamierzonego celu nie osiągnął, z uwagi na podjęcie przez
pokrzywdzonego obrony oraz interwencję M.M., tj. zbrodni z art. 13 § 1 k.k. w zw. z
art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za
którą – na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 1 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 2 k.k. –
wymierzono oskarżonemu karę 4 lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet
okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
Od tego wyroku apelację wniósł prokurator, zaskarżając go na niekorzyść
oskarżonego, w części dotyczącej orzeczenia o karze. Podniósł zarzut rażącej
niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego B.B. polegającą na
wymierzeniu oskarżonemu – przy zastosowaniu art. 60 § 1 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt
2 k.k. – kary 4 lat pozbawienia wolności, podczas gdy zarówno stopień winy, jak i
społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, rodzaj zamiaru z jakim
działał oskarżony, cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w
stosunku do oskarżonego, a także potrzeby przemawiające w zakresie
kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, powinny prowadzić do
wymierzenia oskarżonemu surowszej kary, która byłaby współmierna do stopnia
winy i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a także względów prewencji
generalnej i indywidualnej.
Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez wymierzenie oskarżonemu
kary 8 lat pozbawienia wolności i utrzymanie wyroku w mocy w pozostałym
zakresie.
I KK 318/25
3
Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt II
AKa 2/25, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 14 § 1 k.k.
w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył
oskarżonemu karę 8 lat pozbawienia wolności. W pozostałej części utrzymał w
mocy zaskarżony wyrok.
Od tego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego, podnosząc zarzut
rażącego naruszenia prawa, mogącego mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a
mianowicie naruszenie art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 434 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k.
poprzez wydanie przez Sąd II instancji orzeczenia reformatoryjnego na niekorzyść
oskarżonego, wychodzącego poza granice podniesionego przez prokuratora w
apelacji zarzutu rażącej niewspółmierności kary, tj. podwyższenie orzeczonej kary
pozbawienia wolności i wymierzenie jej w ramach ustawowego zagrożenia (tj. 8 lat),
w sytuacji gdy sąd I instancji zastosował wobec oskarżonego art. 60 § 1 k.k. oraz
art. 60 § 6 pkt 2 k.k., a prokurator nie zarzucił w apelacji błędu w ustaleniach
faktycznych polegającego na błędnym przyjęciu wystąpienia przesłanek do
nadzwyczajnego złagodzenia kary, a jedynie na podstawie art. 438 pkt. 4 k.p.k.
zarzucił rażącą niewspółmierność kary, co umożliwiało Sądowi II instancji jedynie
orzekanie w granicach kary nadzwyczajnie złagodzonej określonych w art. 60 § 6
pkt 2 k.k.
Na podstawie tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie w
całości skarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Zgodnie z art. 434 § 1 k.p.k., sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść
oskarżonego jedynie wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy,
oraz w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa nakazuje wydanie orzeczenia
niezależnie od granic zaskarżenia, oraz w razie stwierdzenia uchybień
podniesionych w środku odwoławczym, chyba że środek odwoławczy nie pochodzi
I KK 318/25
4
od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika i nie podniesiono w nim zarzutów
albo ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od podniesionych zarzutów.
Niewątpliwe jest, że w niniejszej sprawie prokurator zaskarżył wyrok w części
dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść skazanego, podnosząc zarzut rażącej
niewspółmierności kary, który został przez Sąd odwoławczy uwzględniony. W tym
kontekście należy podkreślić, że wydanie wyroku reformatoryjnego i zaostrzenie
kary nie było wynikiem zmiany jakichkolwiek ustaleń faktycznych, lecz
dostrzeżeniem uchybień w zakresie prawnokarnego wartościowania okoliczności
sprawy rzutujących na wymiar kary przez Sąd I instancji, skutkujących
niezasadnym zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary. Warto w tym
kontekście zauważyć, że w apelacji prokuratora wprost wskazano, że: „jakkolwiek
Sąd Okręgowy dostrzegł wszystkie istotne dla wymiaru kary okoliczności, to nadał
tym okolicznością niewystarczającą wagę” (s. 4 apelacji). W postępowaniu
odwoławczym chodziło zatem wyłączenie o sferę ocen na płaszczyźnie wymiary
kary, nie zaś faktów.
Wbrew temu, co wskazuje się w kasacji, kwestionowanie zasadności
skorzystania przez sąd orzekający z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary
trafnie zostało ujęte w zarzut rażącej niewspółmierności kary, nie zaś obrazy prawa
materialnego (art. 60 § 1 k.k.), albowiem określona w tym artykule instytucja
dotyczy płaszczyzny wymiaru kary, podobnie jak dyrektywy sądowego jej wymiaru
(art. 53 k.k.). Sąd odwoławczy, uznając apelację prokuratora za zasadną, miał
zatem podstawy do wydania orzeczenia reformatoryjnego i wymierzenia
skazanemu kary w granicach ustawowego zagrożenia przypisanej mu zbrodni, zaś
motywy swej decyzji, wskazujące także na błędy Sądu orzekającego, Sąd ad quem
klarownie przedstawił w części motywacyjnej zaskarżonego wyroku (s. 5-9).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie
art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciążając skazanego.
[WB]
[r.g.]
I KK 318/25
5
