I KK 285/25

I KK 285/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 8 października 2025 r. SSN Jacek Błaszczyk w sprawie O. S. i M. S. skazanych z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 o przeciwdziałaniu narkomanii w dniu 8 października 2025 r. po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionych przez obrońców skazanych od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 1006/24 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków we Wrocławiu z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt VII K 977/21, p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne; 2. obciążyć skazanych kosztami postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt VII K 977/21, Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Krzyków we Wrocławiu: 1. uznał oskarżonego O. S. za winnego tego, że w kwietniu 2020 r. w B. i na B. 1, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego I KK 285/25 2 zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, a w szczególności: 1. w kwietniu 2020 r. w B. przekazał Ł. M. w celu dalszego obrotu środki psychotropowe w postaci płynnej amfetaminy w ilości jednego litra za kwotę 10.500 złotych, metaamfetaminy w ilości 100 gram za kwotę 6.500 złotych oraz środek odurzający w postaci 5 gram ziela konopi innych niż włókniste, 2. w kwietniu 2020 r. w B. 1 przekazał Ł. M., środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 1 kilograma za kwotę 16.000 złotych, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku VI K 841/13 za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na karę pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 09.04.2013 r. do 18.06.2013 r. i w okresie od 30.07.2015 r. do 01.03.2017 r., tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny 160 (sto sześćdziesiąt) stawek po 100 (sto) złotych każda 3. uznał oskarżonego O. S. za winnego zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, przyjmując jednak, że dopuścił się go w nieustalonym okresie, jednak nie później niż do 17 listopada 2020 r., tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 64 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył rnu karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny 180 (sto osiemdziesiąt) stawek po 100 (sto) złotych każda; 4. uznał M. S. za winnego tego, że na przełomie lutego i marca 2020 r. oraz w I KK 285/25 3 kwietniu 2020 r., w B. i w B. 1, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających, a w szczególności: 5. na przełomie lutego i marca 2020 r. w B. przekazał Ł. M., w celu dalszego obrotu, środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste, w ilości pół kilograma, o wartości 9.500 złotych, 6. w kwietniu 2020 r. w B. 1 przekazał Ł. M., środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste, w ilości 1 kilograma, za kwotę 16.000 złotych, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny 160 (sto sześćdziesiąt) stawek po 100 (sto) złotych każda; 7. uznał M. S. za winnego zarzuconego mu czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, przyjmując jednak, że dopuścił się go w nieustalonym okresie, jednak nie później niż do 17 listopada 2020 r., tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny 180 (sto osiemdziesiąt) stawek po 100 (sto) złotych każda; 8. na podstawie at. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec O. S. w punktach 1 i 11 części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywien i orzekł wobec niego karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając I KK 285/25 4 wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych; 9. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec M. S. w punktach III I IV części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywien i orzekł wobec niego karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych); 10. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego O. S. przepadek korzyści majątkowej w kwocie 33.000 złotych (trzydzieści trzy tysiące) złotych, 11. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego M. S. przepadek korzyści majątkowej w kwocie 25.500 (dwadzieścia pięć tysięcy pięćset) złotych; 12. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu O. S. na poczet orzeczonej w punkcie V kary łącznej 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i aresztu tymczasowego od 17 listopada 2020 r., od godz. 21:25 do 12 listopada 2021 r., do godz. 15:15; 13. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu M. S. na poczet orzeczonej w punkcie VI kary łącznej 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i aresztu tymczasowego od 17 listopada 2020 r. od godz. 21:10 do 4 listopada 2021 r. do godz. 14:05. Ponadto Sąd I instancji rozstrzygnął o kosztach sądowych. Wyrokiem wydanym w dniu 28 stycznia 2025 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu, sygn. akt IV Ka 1006/24, po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i prokuratora, zmienił zaskarżony wyrok Sądu I Instancji, w ten sposób, że: 1. w stosunku do oskarżonego O. S.: 1. uchylił orzeczenie o karze łącznej zawarte w punkcie V części dyspozytywnej I KK 285/25 5 wyroku, 2. czyn przypisany oskarżonemu w punkcie I części dyspozytywnej wyroku zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i wymierzone za ten czyn kary podwyższył do 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych, 3. podwyższył kary wymierzone za czyn przypisany oskarżonemu w punkcie II części dyspozytywnej wyroku do 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 300 (trzystu) złotych, 4. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. złączył orzeczone kary jednostkowe i orzekł wobec oskarżonego karę łączną 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 400 (czterystu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 300 (trzystu) złotych, 5. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego wskazany w punkcie IX części dyspozytywnej wyroku zaliczył na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wyżej w punkcie I ppkt d niniejszego wyroku; 6. w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do O. S. utrzymał w mocy oraz orzekł o kosztach postępowania, 7. w stosunku do oskarżonego M. S.: 1. uchylił orzeczenie o karze łącznej zawarte w punkcie VI części dyspozytywnej wyroku; 2. czyn przypisany oskarżonemu w punkcie III części dyspozytywnej wyroku zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. i wymierzone za ten czyn kary podwyższył do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia I KK 285/25 6 wolności oraz 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 (czterysta) złotych); 3. podwyższył kary wymierzone za czyn przypisany oskarżonemu w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku do 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 (czterysta) złotych, 4. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. złączył orzeczone kary jednostkowe i orzekł wobec oskarżonego karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 400 (czterystu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 (czterysta) złotych); 5. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego wskazany w punkcie X części dyspozytywnej wyroku zaliczył na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wyżej w punkcie III ppkt d wyroku; 6. w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. S. utrzymał w mocy; 7. zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa przypadające na nich koszty sądowe za postępowanie odwoławcze i wymierzył im opłaty za obie instancje w kwotach: 24.000 złotych O. S. i 36.000 złotych M. S.. Kasację od orzeczenia Sądu odwoławczego, wniósł obrońca skazanego M. S. i na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. i art. 526 § 1 k.p.k. zarzucił mu: 1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 26 i art. 29 § 1 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1, art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 186 ust. 1 Konstytucji RP oraz w związku z art. 47 ust. 2 Kart Praw Podstawowych Unii Europejskiej (KPP) i art. 6 ust 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (EKPC), skutkującą bezwzględną przyczyną odwoławczą, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającą na wydaniu zaskarżonego wyroku przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu w nienależycie obsadzonym składzie sędziowskim, z uwagi na brak spełnienia standardów niezawisłości i bezstronności, a to w związku z zasiadaniem w nim sędziego X. Y., który to sędzia został powołany I KK 285/25 7 na urząd sędziego w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. 2. rażącą obrazę prawa procesowego, mogącą mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, wyrażającą się w naruszeniu przepisów art. 433 § 1 i 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 458 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., które to naruszenie polega na nierozważeniu wszystkich zawartych w apelacji obrońcy zarzutów stawianych wyrokowi Sądu pierwszej instancji, a także nierozważeniu wszystkich przytoczonych na ich poparcie okoliczności, bądź też na ich rozważeniu w sposób sprzeczny z wymogami określonymi w dyspozycji art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., co w konsekwencji doprowadziło do zaabsorbowania w toku kontroli instancyjnej następujących naruszeń, jakich dopuścił się Sąd pierwszej instancji: 1. obrazy prawa procesowego, a to art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w uznaniu — wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego - za wiarygodne wyjaśnień współoskarżonego Ł. M. (i jego zeznań) oraz wyjaśnień współoskarżonego R. H. (i jego zeznań), a następnie dokonaniu w oparciu o nie większości relewantnych ustaleń faktycznych – mimo, że wyjaśnienia i zeznania wskazanych osób w ich najistotniejszych aspektach wzajemnie ze sobą (w odniesieniu do M. S.) nie korelowały, a w szczególności nie potwierdzały przebiegu transakcji z udziałem skazanego, wbrew twierdzeniom Sądu Okręgowego; 2. obrazy prawa procesowego, a to art. 410 k.p.k. poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności przytoczonych przez obronę w apelacji, a to konieczności oceny wiarygodności zeznań Ł. M. przez pryzmat zapadłego w stosunku do niego wyroku w warunkach art. 335 k.p.k., w sytuacji gdy przypisane mu czyny różnią się, tak co do okresu, ilości i wartości narkotyków w stosunku do tych przypisanych M. S., jak i I KK 285/25 8 pominięcie zeznań R. H. złożonych na rozprawie przed Sądem I instancji, w której - odpowiadając w warunkach art. 233 k.k. - wskazali, że „nigdy w kontekście Ł. M. nie miał bezpośrednio do czynienia z oskarżonymi (...), zaś M. S. jest osobą niewiarygodną”, 3. obrazy prawa procesowego, a to art. 410 k.p.k. poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności przytoczonych przez obronę w apelacji, a to wątpliwej kwestii wiedzy o tzw. beczce, w kontekście złożonych przez skazanego wyjaśnień, w których przyznaje się do posiadania kokainy, którą przekazał do przechowania O. S., bez wiedzy jednak gdzie i w jaki sposób tenże tą kokainę będzie przechowywał, w sytuacji gdy Sąd odwoławczy przypisuje skazanemu całą zawartość tejże beczki i tylko na podstawie zeznań funkcjonariuszy i opinii biologicznej - tu rażącą niewspółmierność kary, poprzez zmianę wyroku na niekorzyść skazanego polegającą na podwyższeniu kary pozbawienia wolności do lat 3 i 6 miesięcy (praktycznie o połowę kary orzeczonej przez Sąd I instancji), jak i kary grzywny (zwiększając ją 8-krotnie) - w sytuacji, w której: - podane przez Rzecznika oskarżenia przesłanki zaostrzenia kary nie dotyczą skazanego (m.in. uprzednia karalność M. S.), zaś uwzględnione przez Sąd Okręgowy nie znajdują potwierdzenia w ustalonym stanie faktycznym sprawy; - doszło do pominięcia przez Sąd Okręgowy oceny aktualnej sytuacji majątkowej skazanego, w sytuacji gdy powinna ona rzutować tak na wysokość grzywny, zwłaszcza uwzględniając wielkość korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa; - do podwyższenia tejże kary dochodzi w sytuacji błędnego założenia przez Sąd Okręgowy, że skazany kontynuuje działalność przestępczą związaną z narkotykami, podczas gdy brak jest dowodów na tę okoliczność, a przedstawione przez obronę dokumenty dotyczące zaangażowania skazanego wręcz świadczą na jego korzyść; - wadliwie policzono opłatę obciążającą M. S.. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł również obrońca skazanego O. I KK 285/25 9 S. i na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. zarzucił orzeczeniu: 1. obrazę przepisów art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej - poprzez nienależyte obsadzenie Sądu II Instancji rozpoznającego rozprawę apelacyjną i wydającego wyrok, w składzie którego orzekali SSO X. Y. powołany do pełnienia urzędu sędziego Sądu Okręgowego we Wrocławiu na podstawie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] 2019 r. o powołaniu do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego o numerze 1130.[…].2019 (Monitor Prawny z 2019 r. poz. […]), na wniosek złożony przez Krajową Radę Sądownictwa, ukształtowaną w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3 ze zm.), co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku przez sąd niespełniający wymogu konstytucyjnego, konwencyjnego i unijnego „sądu ustanowionego ustawą, bezstronnego, niezależnego i niezawisłego”; ewentualnie: 1. rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, przez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na nierozważeniu zarzutów apelacji dotyczących błędu w ustaleniach faktycznych oraz zarzutu obrazy prawa materialnego — co do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I i II części dyspozytywnej wyroku Sądu I instancji - polegające na arbitralnym zaakceptowaniu przez Sąd odwoławczy nieprawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji i przez to brak należytej kontroli odwoławczej przez tenże Sąd poprzez ogólnikowe powoływanie się na poprawność ustaleń faktycznych oraz dokonanej przez Sąd I Instancji subsumpcji podstawy przypisanego w pkt II części dyspozytywnej wyroku Sądu I instancji czynu, podczas, gdy dokonane ustalenia faktyczne obarczone są wadą, a część przypisanych skazanemu zachowań nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, a co w konsekwencji doprowadziło do zaakceptowania I KK 285/25 10 błędnych ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego co do przypisanego mu czynu (czyn opisany w pkt 1 części wstępnej wyroku), przy jednoczesnym rażącym podwyższeniu przez Sąd II instancji wymiaru orzeczonej względem skazanego kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny przy wymiarze której Sąd II instancji w całości zlekceważył określone w treści art. 53 § 1 k.k. dyrektywy wymiaru kary - orzekając względem skazanego karę: za czyn przypisany w pkt I części dyspozytywnej wyroku 3 lata pozbawienia wolności (poprzednio 2 lata pozbawienia wolności) oraz za czyn przypisany w pkt II części dyspozytywnej wyroku 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności (poprzednio 2 lata i 2 miesiące pozbawienia wolności) - gdzie wina i rola skazanego O. S. była znacząco mniejsza w stosunku do współskazanego, któremu to orzeczona została kara pozbawienia wolności w znacznie niższym wymiarze, - a co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa skazanego co do przypisanego mu czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz błędnej subsumcji przypisanego mu czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zamiast art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 537 § 1 i 2 k.p.k., obrońcy skazanych wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W pisemnej odpowiedzi na wniesione kasacje Prokurator Rejonowy dla Wrocławia Krzyki – Wschód wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacje wniesione przez obrońców skazanych okazały się bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. I KK 285/25 11 Przypomnieć także należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa, przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (zob. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK6/14). Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2014 r. IV KK 125/14). Przede wszystkim nie potwierdzono wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej mającej polegać na tym, że Sąd Okręgowy przeprowadzający kontrolę instancyjną jako sąd drugiej instancji był nienależycie obsadzony (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), albowiem w jego składzie orzekał sędzia powołany do pełnienia urzędu sędziowskiego przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. Jakkolwiek w świetle uchwały połączonych 3 Izb Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (BSA I – 4110 – 1/20) należy tu mówić o wadliwym powołaniu na stanowiska sędziów, to jednak in concreto fakt ten nie wywarł negatywnego wpływu na sposób rozpoznania przez Sąd drugiej instancji środka odwoławczego. W kontekście uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. trzeba podkreślić, że nienależyta obsada sądu w rozumieniu tego przepisu nie zachodzi wyłącznie dlatego, że w składzie sądu bierze udział sędzia rekomendowany do tego urzędu przez Krajową Radę Sądownictwa powołany do życia ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. Kwestię zasadności zarzutu nienależytej obsady sądu można brać pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy zostanie wykazane, jakie konkretnie okoliczności miałyby mieć wpływ na podanie w wątpliwość niezawisłości i bezstronności sądu, który ma orzekać w danej sprawie. Uchybienie wskazane przez obrońcę zawiera jedynie krytykę procedury nominacyjnej przeprowadzonej przez KRS w jej kształcie z 8 grudnia 2017 r. bez podania merytorycznych argumentów mogących wywołać I KK 285/25 12 uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędzi wskazanej w kasacji przy rozpoznawaniu sprawy na etapie drugoinstancyjnym. Na marginesie wskazać należy, że w odniesieniu do sędziego X. Y., Sąd Najwyższy badał spełnienie przesłanek niezawisłości i niezależności i nie stwierdził, aby one zaistniały (zob. sprawa o sygn. akt I KK 398/22). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 458 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. polegające na nierozważeniu wszystkich zawartych w apelacji obrońcy zarzutów stawianych wyrokowi Sądu pierwszej instancji, a także nierozważeniu wszystkich przytoczonych na ich poparcie okoliczności, bądź też na ich rozważeniu w sposób sprzeczny z wymogami określonymi w dyspozycji art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., co w konsekwencji doprowadziło do zaabsorbowania w toku kontroli instancyjnej naruszeń, jakich dopuścił się Sąd pierwszej instancji poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz nierozważenie wszystkich okoliczności przytoczonych przez obronę w apelacji. Dowodzi tego argumentacja przywołana w treści złożonych środków odwoławczych. Próba kwestionowania ustaleń faktycznych poprzez podnoszone zarzuty naruszenia prawa procesowego, stanowiące powielenie zarzutów sformułowanych w apelacji niniejszej sprawy, stanowi próbę obejścia ograniczeń wynikających z art. 523 § 1 k.p.k., co w konsekwencji stanowi zawoalowaną formę nieuprawnionej polemiki z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi Sądu drugiej instancji, co w zamiarze jej autorów ma spowodować przeprowadzenie przez Sąd Najwyższy powtórnej weryfikacji wyroku Sądu ad quem, która oceniona winna być jako niedopuszczalna. Z treści kasacji ewidentnie wynika, że jej autorzy pod pozorem obrazy przepisów postępowania w rzeczywistości starają się podważyć ustalenia co do stanu faktycznego, co pozostaje w sprzeczności z art. 523 § 1 k.p.k. Skarżący bowiem zmierzają do wykazania, iż w istocie skazani – M. S. i O. S. nie dopuścili się przypisanych im czynów. Podnieść należy, że zgodnie z wielokrotnie wyrażanym stanowiskiem Sądu Najwyższego zasadność ustaleń faktycznych nie podlega kontroli w trybie kasacji. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd odwoławczy odniósł się także do I KK 285/25 13 zaakceptowania argumentacji apelacji oskarżyciela publicznego, iż rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w zakresie orzeczonych kar nie było trafne, albowiem naruszyło podstawowe dyrektywy wymiaru kary, prowadząc do wymierzenia kar niesprawiedliwych (rażąco niewspółmiernych przez swą łagodność), co dało asumpt do ingerencji w orzeczenie Sądu I instancji co do orzeczonych jednostkowych kar pozbawienia wolności i grzywny, a w rezultacie wymiaru nowych kar łącznych w stosunku do O. S., jak i M. S.. Nie ulega wątpliwości, że orzekając karę w granicach swobodnego uznania Sąd powinien mieć na względzie dyrektywy wymiaru kary określone przez ustawodawcę w art. 53 k.k., wskazać na istniejące w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające oraz dokonać ich właściwej i rzetelnej oceny. Tylko kara wymierzona z uwzględnieniem wszystkich dyrektyw wymiaru kary oraz wszystkich okoliczności obciążających i łagodzących może być uznana za karę współmierną i sprawiedliwą. W realiach niniejszej sprawy, wymierzona oskarżonym kara, orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego, nie mogła pozostać zaakceptowana przez Sąd odwoławczy, bowiem wymierzona kara w minimalnej granicy ustawowego zagrożenia jawiła się jako kara niewspółmiernie łagodna. W przypadku rozstrzygnięcia Sądu meriti, z jednej strony Sąd ten nie dokonał należytej oceny zachowania oskarżonych z perspektywy wszystkich dyrektyw sądowego wymiaru kary, przy czym zmarginalizowane zostało znaczenie tych przesłanek, które wskazywały na celowość zdecydowanie surowszej sankcji za przypisane oskarżonym czyny. Z drugiej zaś strony nadmiernie wyeksponowane zostały okoliczności łagodzące dla oskarżonych. W szczególności Sąd Okręgowy przyjął, iż wymierzone kary M. S., w tym kara łączna pozbawienia wolności, uwzględnia w pełni kryminalną zawartość przestępczego zachowania się oskarżonego, które należy napiętnować, ale także winna spełnić cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec niego, a także kara ta czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości oraz uwzględnia potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że kasacja jest I KK 285/25 14 nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych. W żadnym razie nie jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III KK 265/17). W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że obrońcy skazanych we wniesionych kasacjach w stopniu oczywistym nie wykazali, aby zaskarżony wyrok dotknięty był nie tylko rażącym, ale jakimkolwiek naruszeniem prawa. Konsekwencją tej oceny było oddalenie nadzwyczajnych środków zaskarżenia w formule kwalifikowanej - jako oczywiście bezzasadnych. Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadne, bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosków obrońców w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia. Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego. [J.J.] [r.g.]