I KK 260/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 12 sierpnia 2025 r.
SSN Piotr Mirek
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 12 sierpnia 2025 r.,
w sprawie J.P.
skazanego z art. 178a § 1 k.k.
kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Koninie
z dnia 25 kwietnia 2025 r., sygn. akt II Ka 41/25,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Słupcy
z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 295/24,
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Koninie, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2025 r., sygn. akt II
Ka 41/25, orzekając na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku
Sądu Rejonowego w Słupcy z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 295/24,
zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 178a § 1 k.k. skazał
oskarżonego J.P. za przypisane mu przestępstwo na karę grzywny w ilości 100
I KK 260/25
2
stawek dziennych po 10 złotych każda. Na podstawie art. 42 § 2 k.k., art. 43 § 1 k.k.
oraz art. 43a § 2 k.k. orzekł o środkach karnych, zaś na podstawie art. 178a § 5 k.k.
odstąpił od orzeczenia wobec oskarżonego przepadku prowadzonego przez niego
pojazdu mechanicznego.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł Prokurator Rejonowy w
Słupcy zarzucając mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie
przepisów prawa karnego materialnego, skutkujące sytuacją, że wydany wyrok nie
odpowiada prawu, tj.:
1. art. 178a § 1 k.k. i art. 37a § 1 k.k. (mimo braku jego powołania w
podstawie wymiaru kary) polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego J.P. kary
grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, podczas, gdy zgodnie z treścią
wskazanych przepisów orzeczenie kary grzywny za zarzucony oskarżonemu czyn
jest możliwe wyłącznie poprzez zastosowanie przez Sąd dobrodziejstwa z art. 37a
§ 1 k.k., który to natomiast w swej treści określa minimalny wymiar tej kary
wskazując, iż nie może być ona niższa od 150 stawek dziennych;
2. art. 178a § 5 k.k. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą
odstąpieniem od obligatoryjnego orzeczenia przepadku pojazdu mechanicznego,
przy nieuzasadnionym przyjęciu, że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony
szczególnymi okolicznościami, podczas, gdy analiza okoliczności sprawy nie
wskazuje, aby sytuacja w chwili popełnienia czynu oraz sytuacja osobista i rodzinna
oskarżonego J.P. przemawiały za koniecznością odstąpienia od ustalonej przez
ustawodawcę reguły orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego.
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu
odwoławczego i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Kasacja wywiedziona na niekorzyść oskarżonego jest niedopuszczalna z
mocy prawa i Prezes Sądu odwoławczego powinien odmówić jej przyjęcia, skoro to
jednak nie nastąpiło, kasacja podlegała pozostawieniu bez rozpoznania.
I KK 260/25
3
Zgodnie z treścią art. 523 § 3 k.p.k. kasację na niekorzyść można wnieść
jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania.
Ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej przez stronę z powodu uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz kasacji jednego z
podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.).
Wobec tego, że w sprawie zakończonej wyrokiem, którego dotyczy kasacja,
skazano oskarżonego za zarzucane mu przestępstwo, oczywistym jest, że nie
zaistniały warunki umożliwiające wniesienie na niekorzyść oskarżonego kasacji
przez stronę z powodu innych uchybień niż wymienione w art. 439 k.p.k. Tego
rodzaju uchybień w kasacji nie podniesiono.
W oparciu o zarzuty sformułowane w kasacji oskarżyciela publicznego
(stronę postpowania) dopuszczalnym było wniesienie nadzwyczajnego środka
zaskarżenia wyłącznie przez podmioty wymienione w art. 521 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w części dyspozytywnej,
orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego po myśli art. 637a k.p.k. w zw. z
art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
[WB]
[R.G.]
