I KK 149/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 27 maja 2026 r.
SSN Piotr Mirek (przewodniczący)
SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)
SSN Jarosław Matras
w sprawie P. M.
skazanego za przestępstwo z art. 244 k.k. i inne
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 maja 2026r.
na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k.
kasacji Rzecznika Praw Obywatelskich
wniesionej na korzyść skazanego
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 29 września 2025r.,
sygn. akt II K 436/25
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary łącznej (pkt
VII sentencji wyroku) i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi
Rejonowemu w Zgorzelcu do ponownego rozpoznania.
Jerzy Grubba Piotr Mirek Jarosław Matras
UZASADNIENIE
P. M. stanął pod zarzutami popełnienia przestępstw polegających na tym, że:
I KK 149/26
2
1. w dniu 15 kwietnia 2025 roku w miejscowości R., rejonu z., kierował w ruchu
lądowym po drodze publicznej pojazdem mechanicznym marki F. o numerze
rejestracyjnym […] wbrew wydanemu wyrokowi Sądu Rejonowego w
Zgorzelcu o sygn. akt II W 23/24 dotyczącemu zakazu prowadzenia wszelkich
pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym obowiązującego od 15.01.2025r.
do 15.01.2026 r.,
tj. popełnienia występku z art. 244 k.k.;
2. w dniu 20 stycznia 2025 roku w miejscowości W., rejonu z. kierował w ruchu
lądowym po drodze publicznej pojazdem mechanicznym marki F. o numerze
rejestracyjnym […] będąc pod wpływem substancji odurzających w postaci
THC w stężeniu 50,6 ng/ml, które to środki oddziaływają na ośrodkowy układ
nerwowy jak alkohol etylowy w stężeniu powyżej 0,5 promila, ponadto nie
stosując się do zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w
ruchu lądowym obowiązującego od 15.01.2025r. do 15.01.2026r., wydanego
przez Sąd Rejonowy w Zgorzelcu w sprawie o sygn. akt II W 23/24,
tj. popełnienia występku z art. 178a§1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art 11§2 k.k.;
3. w dniu 24 kwietnia 2025 roku w miejscowości R., rejonu z. kierował w ruchu
lądowym po drodze publicznej pojazdem mechanicznym marki F. o numerze
rejestracyjnym […] będąc pod wpływem substancji odurzających w postaci
THC w stężeniu 6,1 ng/ml, które to środki oddziaływają na ośrodkowy układ
nerwowy jak alkohol etylowy w stężeniu powyżej 0,5 promila, ponadto nie
stosując się do zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w
ruchu lądowym obowiązującego od 2025/01/15 do 2026/01/15 wydanego
przez Sąd Rejonowy w Zgorzelcu w sprawie o sygn. akt II W 23/24
tj. o czyn z art. 178a§1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k.
Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia
29 września 2025 r., wydanym w sprawie o sygn. akt sygn. akt II K 436/25, P. M.:
- został uznany za winnego popełnienia czynu opisanego w ww. pkt 1 za który,
na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 37a§1 k.k., wymierzono mu karę 5 miesięcy
ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej
pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin miesięcznie, na podstawie art. 42§1a
pkt 2 k.k. orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na
I KK 149/26
3
okres 2 lat, zaś na mocy art. 43a§2 k.k. orzeczono świadczenie pieniężne w
wysokości 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy
Postpenitencjarnej (pkt I-III części dyspozytywnej wyroku);
- został uznany za winnego popełnienia czynów opisanych w ww. pkt 2-3, przy
czym Sąd przyjął, że stanowią one ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art.
178a§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k., za co, przy zastosowaniu
art. 37a§1 k.k. wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności z
obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w
wymiarze 30 godzin miesięcznie, na podstawie art. 42§2 k.k. orzekł zakaz
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, zaś na mocy art.
43a§2 k.k. orzekł świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 zł na rzecz Funduszu
Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (pkt IV-VI części
dyspozytywnej wyroku).
Na postawie art. 85§1 k.k., art. 86§1 k.k. i art. 91§2 k.k. Sąd Rejonowy połączył
jednostkowe kary ograniczenia wolności i wymierzył P. M. karę łączną 2 lat
ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej
pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin miesięcznie (pkt VII części
dyspozytywnej wyroku), zaś na podstawie art. 85§1 k.k., art. 86§1 k.k. w zw. z art.
90§2 k.k. połączył środki karne i orzekł łącznie zakaz prowadzenia wszelkich
pojazdów mechanicznych na okres 4 lat (pkt VIII części dyspozytywnej wyroku). Sąd
orzekł ponadto o kosztach postępowania.
Powyższy wyrok uprawomocnił się nie będąc zaskarżony przez strony
postępowania.
Aktualnie kasację od powyższego orzeczenia, na korzyść skazanego P. M., w
części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej ograniczenia wolności (pkt VII), wywiódł
Rzecznik Praw Obywatelskich, zarzucając w niej rażące i mające istotny wpływ na
treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 86§1 k.k. w
zw. z art. 91§2 k.k., polegające na wymierzeniu skazanemu kary łącznej 2 lat
ograniczenia wolności, to jest w wymiarze wyższym od sumy kar jednostkowych,
która wynosiła rok i 11 miesięcy ograniczenia wolności.
I KK 149/26
4
Podnosząc wskazany zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w
zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w
Zgorzelcu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest oczywiście zasadna w stopniu
wymaganym przez art. 535§5 k.p.k., co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu.
W przedmiotowej sprawie w istocie doszło do naruszenia art. 86§1 k.k. Przepis
ten stanowi bowiem, że „Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej
z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy (…)”.
Biorąc pod uwagę, że skazanemu wymierzono kary jednostkowe w wysokości
5 miesięcy ograniczenia wolności oraz za ciąg przestępstw roku i 6 miesięcy
ograniczenia wolności, maksymalny wymiar kary łącznej, jaką mógł orzec Sąd,
wynosił rok i 11 miesięcy ograniczenia wolności.
Niezastosowanie się do wskazanego ograniczenia przy orzekaniu kary łącznej,
a więc wymierzenie jej w wymiarze przekraczającym określony wskazanym
przepisem limit, stanowi jego rażące naruszenie. Bezsprzeczne jest także i to,
że uchybienie to miało istotny wpływ na treść wydanego wyroku, ponieważ jego
konsekwencją było poniesienie przez skazanego dolegliwości, jakiej nie mógł
ponieść.
W tym stanie rzeczy kasację należało uznać za oczywiście zasadną i uchylić
wyrok w zaskarżonej części, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania w tym
zakresie Sądowi Rejonowemu w Zgorzelcu.
Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd Rejonowy będzie zobowiązany
do wymierzenia skazanemu kary łącznej respektując dyrektywy jej wymiaru
określone w art. 86§1 k.k. w zw. z art. 91§2 k.k.
Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.
[J.J.]
[r.g.]
Jerzy Grubba Piotr Mirek Jarosław Matras
I KK 149/26
5
