I CSK 2315/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
Prezes SN Joanna Misztal-Konecka
20 marca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 marca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J.K. i R.K.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie
z 18 stycznia 2024 r., I ACa 9/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
I CSK 2315/24
2
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 18 stycznia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie oddalił
apelację pozwanego Banku Polska spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu
Okręgowego w Rzeszowie z 7 listopada 2022 r. w sprawie z J.K. i R.K. o zapłatę
oraz orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.
2. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiodła strona
pozwana, wskazując na naruszenie art. 3851 § 1 k.c.; art. 3851 § 1 k.c. w zw. z art.
6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie
nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej: „dyrektywa 93/13”);
art. 3851 § 1 i 3 k.c. oraz art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13; art.
3851 § 1 i 2 k.c.; art. 65 § 1 i 2 k.c., art. 56 k.c. w zw. z art. 41 ustawy z dnia 28
kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe (dalej: „pr.weksl.”); art. 56 w zw. z art. 358 § 2
k.c.; art. 56 k.c. w zw. z art. 783 k.p.c., art. 7981 k.p.c., art. 1024 § 3 k.p.c., art. 6
ust. 3 ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym, art. 35 ust. 6 ustawy
z dnia 5 sierpnia 2015 r. o pracy na morzu, art. 31a ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
o podatku od towarów i usług, art. 137a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo
bankowe (dalej: „pr.bank.”), art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o
usługach płatniczych, art. 3 ust. 2 oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 29 września
1994 r. o rachunkowości, art. 251 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo
upadłościowe, art. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej, art. 83 ust.
1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, art. 104 ust. 12 ustawy
z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 15
lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 5 ustawy z dnia 16
lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, art. 8 ust. 1 pkt 5 ustawy z
dnia 16 grudnia 2005 r. o funduszu kolejowym, art. 17 ust. 2 rozporządzenia
Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2014 r. w [sprawie] sprawozdań jednostek
sektora finansów publicznych w zakresie operacji finansowych, art. 6 ustawy z dnia
12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca
2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca
2002 r. – Prawo dewizowe oraz w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2001 r. o
I CSK 2315/24
3
kredycie konsumenckim (wersja obowiązująca od lutego 2006 r.) oraz z § 2 i 4
uchwały Rady Ministrów w sprawie ustalania kursów walut obcych w złotych do
wszystkich rozliczeń związanych z obrotami płatniczymi i handlowymi z zagranicą;
art. 69 ust. 3 pr.bank. w zw. art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 358 § 2 w zw. z art. 3851 § 1 i 2
k.c.; art. 58 § 1 i 3 w zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c. oraz w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy
93/13; art. 410 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c.; art. 3851 § 1 i 2 w zw. z art. 455 w
zw. z art. 481 § 1 k.c.
3. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując
się na występowanie w sprawie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2
k.p.c.
Podał, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne i potrzeba
wyjaśnienia:
- czy na etapie oceny możliwości obowiązywania umowy po usunięciu
postanowienia abuzywnego, tj. na etapie poprzedzającym etap zastępowania
postanowienia abuzywnego przepisem dyspozytywnym, dopuszczalne jest
ustalenie treści umowy (stosunku prawnego) w zakresie, który był regulowany
przez abuzywną normę na podstawie art. 65 § 1 i 2 k.c. lub art. 56 k.c. w zw. z art.
41 pr.weksl. lub art. 56 w zw. z art. 358 § 2 k.c. lub art. 56 k.c., w których na
zasadzie analogii iuris lub analogii legis wynika, że w polskim prawie obowiązuje
generalna norma, zgodnie z którą wartość waluty obcej określa się według kursu
średniego NBP;
- czy oceniając możliwości obowiązywania umowy kredytu indeksowanego
do franka szwajcarskiego, po usunięciu postanowienia abuzywnego, zgodnie z
prawem krajowym należy brać pod uwagę stan prawny z dnia zawarcia umowy czy
z dnia powstania sporu lub dnia orzekania;
- czy jeżeli bez abuzywnego postanowienia umowa kredytu indeksowanego
do franka szwajcarskiego nie może obowiązywać, to dochodzi do automatycznej
jego substytucji normą dyspozytywną, o ile tylko zastosowanie środków krajowych
zapewnia doprowadzenie do sytuacji jaka miałby miejsce, gdyby umowa nie
zawierała tego abuzywnego postanowienia;
I CSK 2315/24
4
- czy art. 358 § 2 k.c. stanowi szczegółowy przepis dyspozytywny, który
znajduje zastosowanie z mocy prawa w miejsce abuzywnej klauzuli kursowej
określającej sposób ustalenia kursu franka szwajcarskiego, na potrzeby operacji
związanych z indeksowaniem przy wypłacie i przy spłacie kredytu;
- czy rozważając unieważnienie umowy o kredyt indeksowany do waluty
obcej na skutek uznania, że postanowienia odsyłające do tabeli kursów mają
charakter niedozwolony należy mieć na względzie wyłącznie oświadczenie
kredytobiorcy, czy badać również, czy określone rozstrzygnięcie prowadzi do
zrealizowania celu dyrektywy 93/13;
- czy w przypadku orzeczenia bezskuteczności umowy kredytu
indeksowanego do waluty obcej w oparciu o przepisy o postanowieniach
abuzywnych (art. 3851 k.c. i nast.) bank pozostaje w opóźnieniu wobec
kredytobiorcy co do zwrotu kwot uiszczonych w wykonaniu umowy w okresie przed
złożeniem przez kredytobiorcę, po pouczeniu przez sąd, oświadczenia w
przedmiocie woli utrzymania w mocy umowy wobec abuzywności postanowień
umownych, a w konsekwencji czy dopuszczalne jest naliczanie odsetek za
opóźnienie (art. 481 § 1 k.c.) za okres do chwili złożenia przez prawidłowo
poinformowanego o skutkach bezskuteczności umowy kredytobiorcę oświadczenia
w przedmiocie woli utrzymania umowy w mocy.
W ocenie skarżącego w sprawie zachodzi również potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujące rozbieżności
w orzecznictwie sądów, tj. art. 3851 § 1 i 2 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
4. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na
ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także usunięcie z obrotu prawnego
orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście
wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona
I CSK 2315/24
5
w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi
kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony
wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie
służy zaś merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej
jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest
usprawiedliwione.
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może
być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie
Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego
odpowiadają tym, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
Dla spełnienia wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie
w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania,
zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wskazanych w art.
3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w
sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego (postanowienie SN z 26 kwietnia
2006 r., II CZ 28/06). Ze względu na odmienny cel instytucji przedsądu i jej odrębne
oraz kwalifikowane przesłanki, wskazanie i uzasadnienie okoliczności decydujących
o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może
polegać na odwołaniu się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.
W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej oba powyższe elementy muszą
pojawić się oddzielnie i autonomicznie. Sąd Najwyższy nie jest bowiem trzecią
instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą
szczególnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym i rozpoznawanym nie tylko
w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie publicznym.
I CSK 2315/24
6
5. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego
wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno,
przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w
stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń
(postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być
przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi
Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej
subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia SN:
z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, i
z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).
Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na
potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.)
wymaga wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie,
jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w judykaturze sądowej i na czym rozbieżność
ta polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub
istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,
zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,
z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny
i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,
podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią
prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (postanowienia SN: z 15
października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14, i z 19 czerwca
2018 r., IV CSK 56/18).
6. Skarga kasacyjna strony pozwanej nie zawiera argumentów
dostatecznych dla uznania, że skarżący skutecznie wykazał, że w sprawie
zachodzą powołane przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Przede wszystkim, skarżący zdaje się nie dostrzegać, że wskazywane przez
niego zagadnienia były w ostatnim czasie przedmiotem wielu wypowiedzi Sądu
I CSK 2315/24
7
Najwyższego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Nie są to więc
zagadnienia nowe. Stanowczy sprzeciw musi budzić konstrukcja skargi ignorująca
aktualne orzecznictwo, w szczególności liczne wypowiedzi Sądu Najwyższego z lat
2020-2023, dotyczące przedstawionych przez skarżącego zagadnień (zob. m.in.
wyroki SN: z 21 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 459/22;
z 3 lutego 2022 r., II CSKP 415/22; z 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22, OSNC-ZD
2022, nr 4, poz. 45; z 26 maja 2022 r., II CSKP 19/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz.
47; z 26 maja 2022 r., II CSKP 650/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 48; z 27 maja
2022 r., II CSKP 314/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 50; z 1 czerwca 2022 r., II
CSKP 364/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 51; z 30 czerwca 2022 r., II CSKP 656/22,
OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 52; z 28 września 2022 r., II CSKP 412/22, OSNC-ZD
2022, nr 4, poz. 54; z 27 kwietnia 2023 r., II CSKP 1016/22; z 18 maja 2023 r., II
CSKP 1164/22; 25 lipca 2023 r., II CSKP 1487/22; z 29 listopada 2023 r., II CSKP
1753/22; z 12 grudnia 2023 r., II CSKP 1549/22, i z 20 grudnia 2023 r., II CSKP
1888/22).
Stanowisko o niedozwolonym charakterze postanowień umownych
pozostawiających możliwość ustalania kursu CFH, a w konsekwencji wysokości
świadczeń stron, arbitralnej decyzji jednej ze stron, jest jednolicie przyjmowane
w orzecznictwie Sądu Najwyższego; takie uregulowanie umowne uznawane jest za
niedopuszczalne, niezależnie od tego, czy swoboda przedsiębiorcy (banku)
w ustaleniu kursu jest pełna, czy też w jakiś sposób ograniczona (zob. np. wyroki
SN: z 22 stycznia 2016 r., I CSK 1049/14, OSNC 2016, nr 11, poz. 134; z 24
października 2018 r., II CSK 632/17; z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 9 maja
2019 r., I CSK 242/18; z 2 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 30 maja 2023 r., II
CSKP 1536/22; z 22 czerwca 2023 r., II CSKP 1484/22; z 23 czerwca 2023 r., II
CSKP 1464/22, i z 12 grudnia 2023 r., II CSKP 1549/22).
Nie budzi również wątpliwości, z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 3851
§ 2 k.c., że konsekwencją uznania danego postanowienia umowy za bezskuteczne
jest działająca ex lege sankcja bezskuteczności niedozwolonego postanowienia,
połączona z zasadą związania stron umową w pozostałym zakresie (zob. np.
uchwała SN z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56). W uchwale
składu całej Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22) Sąd Najwyższy
I CSK 2315/24
8
doprecyzował, że w razie uznania, że postanowienie umowy kredytu
indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu
waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w
obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia
zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa
lub zwyczajów (pkt 1). W razie zaś niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu
waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie
wiąże także w pozostałym zakresie (pkt 2). Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy o Sądzie
Najwyższym uchwała ta ma moc zasady prawnej i wiąże Sąd Najwyższy
w niniejszej sprawie.
Wejście w życie ustawy antyspreadowej, którą w art. 69 pr.bank. dodano
ustęp 3, nie wpłynęło na ocenę abuzywności postanowień umów kredytu zawartych
wcześniej oraz konsekwencji prawnych wynikających z tej oceny (zob. m.in. wyroki
SN: z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr B, poz. 20;
z 26 kwietnia 2022 r., II CSKP 550/22; z 10 maja 2022 r., II CSKP
285/22; z 28 października 2022 r., II CSKP 894/22, z 10 marca 2023 r., II CSKP
1017/22; z 6 czerwca 2023 r., II CSKP 1159/22, i z 8 listopada 2023 r., II CSKP
1530/22; postanowienia SN: z 28 listopada 2022 r., I CSK 934/22; z 31 sierpnia
2023 r., I CSK 4401/22; z 6 października 2023 r., I CSK 927/23, i z 31 października
2023 r., I CSK 4607/22). Dzieje się tak, ponieważ oceny czy postanowienie
umowne jest niedozwolone, dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy
(zob. uchwała SN z 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17, OSNC 2019, nr 1, poz. 2) i
od tego momentu klauzule abuzywne nie są wiążące dla konsumenta, chyba że
konsument wyrazi świadomą wolę na objęcie go takim postanowieniem umownym.
Skutek niezwiązania klauzulą abuzywną ex tunc, oznacza, że zdarzenia o
charakterze następczym w stosunku do daty zawarcia umowy zawierającej taką
klauzulę pozostają bez znaczenia dla niewiążącego charakteru niedozwolonych
postanowień umownych.
Również problematyka daty początkowej naliczania odsetek za opóźnienie
w spełnieniu świadczenia przez bank, została już w orzecznictwie dostatecznie
wyjaśniona. W wyroku z 15 czerwca 2023 r. (C-520/21) Trybunał Sprawiedliwości
Unii Europejskiej wywiódł, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy
I CSK 2315/24
9
interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej
prawa krajowego, zgodnie z którą konsument ma prawo żądać od instytucji
kredytowej rekompensaty wykraczającej poza zwrot miesięcznych rat i kosztów
zapłaconych z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek
za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty, pod warunkiem poszanowania celów
dyrektywy 93/13 i zasady proporcjonalności.
Dodatkowo w postanowieniu z 3 maja 2024 r. (C-348/23) TSUE uznał, że
art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w
umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, iż w kontekście
stwierdzenia nieważności w całości zawartej z konsumentem przez instytucję
bankową umowy kredytu na zakup nieruchomości ze względu na to, że umowa ta
zawiera nieuczciwy warunek, bez którego nie może ona dalej obowiązywać,
przepisy te stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z
którą skutki prawne wiążące się ze stwierdzeniem nieważności owej umowy w
całości są uzależnione od spełnienia przez tego konsumenta warunku
zawieszającego, by ów konsument przed sądem krajowym złożył oświadczenie, w
drodze którego wskaże, po pierwsze, że nie wyraża zgody na utrzymanie w mocy
tego warunku, po drugie, że jest świadomy, z jednej strony, iż nieważność
wspomnianego warunku pociąga za sobą stwierdzenie nieważności umowy kredytu
na zakup nieruchomości, a z drugiej strony – skutków tego stwierdzenia
nieważności, oraz po trzecie, że wyraża zgodę na stwierdzenie nieważności tej
umowy.
Nie można zatem uznać, że dopiero „upadek” umowy stanowi podstawę do
naliczenia odsetek przez konsumenta. Odsetki należą się konsumentowi na
zasadach ogólnych (zob. w szczególności wyrok SN: z 30 lipca 2024 r., II CSKP
296/24; z 12 września 2024 r., II CSKP 505/24, i z 30 października 2024 r., II CSKP
237/24; postanowienie SN z 26 listopada 2024 r., I CSK 2826/24 i z 24 stycznia
2025 r., I CSK 1636/24). W konsekwencji wezwanie skierowane do banku o zwrot
uiszczonych na jego rzecz rat z powołaniem się na nieważność umowy lub
abuzywność postanowień umownych spełnia wymagania wezwania, o którym
mowa w art. 455 k.c. Stąd też wezwanie kredytobiorcy skierowane do banku
warunkuje wymagalność roszczeń konsumenta o zwrot świadczeń, które spełnił, a
I CSK 2315/24
10
tym samym możliwość żądania przez niego odsetek za opóźnienie (wyrok SN z 20
września 2024 r., II CSKP 1094/23).
Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd Najwyższy stoi na
stanowisku, że zaprezentowane w skardze kasacyjnej problemy prawne były już
dostatecznie wyjaśniane w orzecznictwie. W związku z tym przedstawione w
skardze kasacyjnej zagadnienia prawne nie mają waloru nowości i nie są
zagadnieniami istotnymi, których wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju prawa.
Podobnie w treści skargi kasacyjnej nie została skutecznie wykazana potrzeba
dokonania wykładni przytoczonych przepisów prawa. Przedstawione przez
skarżącego wątpliwości również były już przedmiotem szerokiej analizy
orzecznictwa, a strona pozwana nie przedstawiła argumentów świadczących o
dalszym istnieniu rozbieżności w orzecznictwie sądów.
7. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
8. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).
(R.N.)
[a.ł]