V KZ 5/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 12 marca 2025 r.
SSN Jacek Błaszczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jarosław Matras
SSN Zbigniew Puszkarski
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 12 marca 2025 r.,
w sprawie A. C.
zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2025
r., sygn. akt V KO 139/24
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 27 października
2022 r., sygn. akt II AKa 220/21, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w
Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV K 59/20,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt V KO 139/24, Sąd
Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania w w
sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 27
V KZ 5/25
2
października 2022 r., sygn. akt II AKa 220/21, utrzymującym w mocy wyrok Sądu
Okręgowego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV K 59/20 .
Zażalenie na to postanowienie złożył skazany A. C. podnosząc, że nie
zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. A. C. nie przedstawił
bowiem żadnych argumentów, które byłyby w stanie podważyć zaskarżone
postanowienie Sądu Najwyższego.
Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny ma miejsce
w sytuacji, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, wniosek taki oparty zostanie na
innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56
Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku
okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540
k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę
działanie sądu z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.).
Sąd Najwyższy w zaskarżonym orzeczeniu w pełni prawidłowo nie stwierdził
wystąpienia podstaw wznowieniowych, albowiem wskazane przez wnioskodawcę
okoliczności nie mogły być do nich zaliczone. Skarżący w zażaleniu nie
sformułował konkretnych zarzutów świadczących o nietrafności postanowienia
Sądu a quo, powołując się w dalszym ciągu na okoliczności związane z
merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy i występujące – w ocenie
skazanego – nieprawidłowości w zakresie procedowania Sądów obu instancji.
Zapoznanie się z wywodami Sądu Najwyższego dowodzi przy tym, że
przekonująco odniesiono się do tych kwestii.
Wywody skarżącego sprowadzają się obecnie do zaprezentowania
odmiennego niż Sąd Najwyższy stanowiska, co nie może okazać się skuteczne.
Uwagi autora zażalenia stanowią w istocie kolejną próbę podważenia ustaleń
faktycznych, stanowiących podstawę zapadłego w jego sprawie wyroku.
Skarżącemu przypomnieć więc trzeba, że prawomocny wyrok, który zapadł w jego
sprawie, objęty jest domniemaniem prawidłowości. Natomiast wniosek o
wznowienie postępowania to nadzwyczajny środek zaskarżenia, a nie instrument
do kolejnego kwestionowania poczynionych w prawomocnym wyroku ustaleń.
V KZ 5/25
3
Powyższe rozważania wskazują, że wniesiony środek odwoławczy nie mógł
spowodować wzruszenia zaskarżonej decyzji procesowej Sądu Najwyższego. W
pełni prawidłowo, w oparciu o regulację art. 545 § 3 k.p.k., odmówiono przyjęcia
wniosku o wznowienie postępowania, wobec jego oczywistej bezzasadności.
Skoro zatem kwestionowane rozstrzygnięcie jest zasadne, a wniesione
zażalenie tej oceny zmienić nie może, albowiem nie podnosi żadnych okoliczności,
które mogą być rozpatrywane jako przyczyny wznowienia postępowania, Sąd
Najwyższy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
[J.J.]
[a.ł]
Jarosław Matras
Jacek Błaszczyk
Zbigniew Puszkarski
