V KS 25/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 19 sierpnia 2026 r.
SSN Michał Laskowski
w sprawie K. H.
skazanego za popełnienia czynu z art. 157 § 2 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535e § 1
k.p.k.),
w dniu 19 sierpnia 2026 r.
skargi Prokuratora Rejonowego w Wejherowie
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt V Ka 501/26,
uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Wejherowie
z dnia 26 stycznia 2026 r., sygn. akt II K 1211/25,
i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić skargę;
2. obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania skargowego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gdańsku, wyrokiem z 7 maja 2026 r., po rozpoznaniu
apelacji oskarżonego, uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Wejherowie z 26 stycznia
2026 r., mocą którego K. H. został uznany za winnego popełnienia zarzuconego mu
V KS 25/26
2
czynu zabronionego z art. 157 § 2 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k. i skazany na karę 4
miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczono wobec
niego nawiązkę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Skargę od wyroku odwoławczego wniósł oskarżyciel publiczny, zarzucając w
niej naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. przez błędne przyjęcie, że zachodzi konieczność
przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo i zażądał uchylenia zaskarżonego
orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.
W odpowiedzi na skargę oskarżyciel publiczny wniósł o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 539a § 3 k.p.k., skuteczność skargi od wyroku sądu
odwoławczego, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, jest uzależniona od
wykazania, że wydanie - na etapie postępowania apelacyjnego - orzeczenia
kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k., a zatem że nie zachodziła konieczność
przeprowadzenia na nowo przewodu w całości lub nie zachodził wypadek określony
w art. 454 k.p.k. albo że przy wydaniu tego orzeczenia wystąpiła bezwzględna
przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k. Zakres kontroli dokonywanej przez Sąd
Najwyższy po wniesieniu skargi od wyroku sądu odwoławczego, o której mowa w
art. 539a § 1 k.p.k., ogranicza się do zbadania, czy stwierdzone przez sąd
odwoławczy uchybienie daje podstawę do wydania orzeczenia kasatoryjnego (zob.
post. SN z 22 maja 2019 r., III KS 17/19).
Analiza sprawy doprowadziła Sąd Najwyższy do stwierdzenia, że Sąd
Okręgowy w Gdańsku wywiązał się z powinności ciążących na nim z mocy art. 437
§ 2 k.p.k. Mianowicie po rozpoznaniu apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego,
Sąd ten uznał, że postępowanie dowodowe w sprawie K. H. nacechowane zostało
wieloma błędami. W pierwszej kolejności wykazał, że zostało naruszone prawo do
obrony przez zaniechanie przesłuchania bezpośrednio na rozprawie głównego
świadka będącego zarazem pokrzywdzonym i zastąpienie je odczytaniem jego
zeznań. Biorąc pod uwagę, że w zasadzie była to jedyna relacja obciążająca
oskarżonego, który zaprzeczał twierdzeniom pokrzywdzonego, zeznanie R. D.
miało znaczenie fundamentalne w sprawie. Odejście od tej czynności w wyniku
uznania, że bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie było niezbędne (art. 392 §
V KS 25/26
3
1 k.p.k.) było rażącym błędem Sądu pierwszej instancji z góry przesądzającym o
winie oskarżonego. Stwierdzenie tego uchybienia przez Sąd drugoinstancyjny w
zasadzie wyeliminowało cały materiał dowodowy w sprawie, a więc – na co zwrócił
uwagę Sąd odwoławczy – samodzielne procedowanie gdańskiego Sądu
sprowadzałoby się do gromadzenia i oceny całego materiału dowodowego a nie
jego uzupełnienia, do czego nie był uprawniony.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części
postanowienia (art. 539e § 2 k.p.k.).
[J.J.]
[a.ł]
