V KS 21/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 13 sierpnia 2025 r.
SSN Małgorzata Gierszon
na posiedzeniu w trybie art. 539e § 1 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 sierpnia 2025 r.,
sprawy K. O.
oskarżonej z art. 177 § 1 k.k.,
z powodu skargi wniesionej przez obrońcę oskarżonej,
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 29 stycznia 2025 r., V Ka 724/24,
uchylającego wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
z dnia 17 kwietnia 2024 r., III K 868/21,
p o s t a n o w i ł
oddalić skargę.
UZASADNIENIE
W badanej sprawie oskarżone zostały K. O. i K. P.. K. O. została oskarżona
o to, że w dniu 30 października 2020 roku w Ł. kierując samochodem marki K. o nr
rej. […] nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten
sposób, że jadąc lewym pasem ruchu wschodniej jezdni ulicy […] z prędkością
przekraczającą dozwoloną na przedmiotowym odcinku drogi i bez zachowania
szczególnej ostrożności podczas dojazdu do skrzyżowania z ulicą […]1 uderzyła w
pojazd uprzywilejowany - karetkę pogotowania ratunkowego, którego sygnały
dźwiękowe i świetlne powinna słyszeć i widzieć, w wyniku czego pojazd marki F.
V KS 21/25
2
prowadzony przez K. P. przewrócił się na dach, a przewożeni karetką pacjenci: H.
K. doznał obrażeń ciała w postaci obrażeń wewnątrzczaszkowych ze
śródczaszkowymi wylewami krwi do przestrzeni podpajęczynówkowej, w
szczególności w okolicy pnia mózgu, a w konsekwencji choroby realnie
zagrażającej życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k., na skutek których zmarł.
;drugi przeważony pacjent M. S. doznał krwiaka podczepcowego lewej okolicy
ciemieniowej, złamania lewego obojczyka czyli obrażeń innych niż wymienione w
art. 156 k.k., a złamanie obojczyka naruszyło czynność lewej kończyny oraz
narządu ruchu na czas dłuższy niż 7 dni, tj. o czyn z art. 177 § 1 k.k. i art. 177 § 2
k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r., w sprawie III K 868/21, Sąd Rejonowy
dla Łodzi-Widzewa w Łodzi oskarżoną K. O. w miejsce zarzucanego czynu uznał za
winną tego, że w dniu 30 października 2020 roku w Ł. kierując samochodem marki
K. o nr rej. […] na drodze publicznej poruszając się z prędkością przekraczającą o
7 km/h dozwoloną na wskazanym obszarze i nie zachowując szczególnej
ostrożności podczas dojazdu do skrzyżowania wykroczyła przeciw przepisom
ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, poprzez naruszenie
dyspozycji art. 20 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o
ruchu drogowym, czym wypełniła dyspozycję art. 97 k.w. i art. 92a kw. w zw. z art.
9 § 1 k.w. w zw. z art. 2 § 1 k.w. przy czym wobec przedawnienia orzekania na
podstawie art. 5 § 1 k.p.w. umorzył wobec niej postępowanie.
Natomiast K. P. została skazana za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. i art. 177
§ 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 11
§ 3 k.k. wymierzono jej karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie
warunkowo zawieszono na okres 3 lat.
Wyrok został zaskarżony apelacjami oskarżyciela
pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych oraz obrońców oskarżonych.
publicznego,
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r., V Ka 724/24, Sąd Okręgowy w Łodzi
uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi
Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa w Łodzi.
V KS 21/25
3
Wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonej K. O. w części jej
dotyczącej skargą na wyrok sądu odwoławczego. Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k.
obrońca zarzucił naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. poprzez przedwczesne przyjęcie, że
w sprawie niniejszej zachodzi konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego
w całości, na nowo, podczas gdy do wniosku takiego doszedł Sąd odwoławczy w
sytuacji, w której - mimo wezwania na rozprawę dwóch biegłych z zakresu
rekonstrukcji wypadków drogowych, przesłuchał tylko jednego, tj. R. B., a zaniechał
przesłuchania W. A., którego wezwał na rozprawę odwoławczą, a który nie stawił
się na nią. Podnosząc powyższy zarzut, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
sądowi odwoławczemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. uchylenie orzeczenia
sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić
wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1, art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest
konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi wynika, że przyczyną
uchylenia wyroku Sądu I instancji była reguła ne peius z art. 454 § 1 k.p.k. Na s. 19
uzasadnienia wyroku stwierdzono, że kontrola odwoławcza ujawniła szereg błędów,
jakie podczas wyrokowania popełnił Sąd I instancji w odniesieniu do K. O. W
związku z tym, że wobec niej postępowanie zostało przez Sąd I instancji umorzone,
zaistniała konieczność uchylenia wyroku Sądu I instancji i przekazania mu sprawy
do ponownego postępowania. Sąd stwierdził, że w toku postępowania ponownego
Sąd I instancji powinien wziąć pod uwagę wszystkie przeprowadzone dowody z
zachowaniem wymogów wynikających z art. 7 k.p.k. Powinien również zestawić
wynikające z opinii biegłych różne warianty tych wniosków z okolicznościami
sprawy. Opinie biegłych co do prędkości, z jaką poruszała się oskarżona K. O.
powinny również wpływać na ustalenia dotyczące jej nieumyślności. Ponownej
kompleksowej oceny ma wymagać również ocena odpowiedzialności drugiej
współoskarżonej.
V KS 21/25
4
Wbrew twierdzeniom obrońcy wynikającym ze skargi podstawą uchylenia
wyroku Sądu I instancji nie była jednak konieczność przeprowadzenia na nowo
przewodu sądowego. Rozpoznając wniesione w badanej sprawie apelacje na
niekorzyść oskarżonej Sąd II instancji doszedł natomiast do wniosku, że w świetle
przeprowadzonych dowodów oskarżona powinna zostać skazana, czego Sąd nie
mógł uczynić z uwagi na reguły ne peius. Kluczowe znaczenie miała dla Sądu II
instancji ocena zeznań świadków oraz opinii biegłych dotycząca prędkości, z jaką
poruszała się oskarżona K. O.. Opinie były w tym zakresie sprzeczne. Analiza tych
opinii przez Sąd II instancji doprowadziła do konieczności dopuszczenia dowodu z
uzupełniającej opinii biegłych. Ten dowód pozwolił na stwierdzenie, że dokonana
przez Sąd I instancji ocena opinii była błędna. Dlatego podniesiona okoliczność, że
zaniechano przesłuchania jednego z biegłych był bez znaczenia. Powodem
uchylenia wyroku Sądu I instancji nie był brak przeprowadzenia dowodu, ale ocena
przeprowadzonych już dowodów.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak wyżej.
[J.J.]
[r.g.]
