V KO 73/17

Sygn. akt V KO 73/17

POSTANOWIENIE

Dnia 16 stycznia 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)
‎SSN Henryk Gradzik
‎SSN Kazimierz Klugiewicz

w sprawie z wniosku M. M.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 11 września 2013 r., w sprawie sygn. akt II AKa […]

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 16 stycznia 2018 r.,

zażalenia skazanego

na postanowienie Sądu Najwyższego w Warszawie

z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt V KO 73/17

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 3 k.p.k.

p o s t a n o w i ł

zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia złożonego przez skazanego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] w sprawie o sygn. akt II AKa […], wskazując, że wniosek ten nie jest oparty na okolicznościach, które wymienione są w art. 540 k.p.k. oraz art. 540b k.p.k.

W zażaleniu skazany podniósł, że w toku postępowania karnego, co do którego złożył wniosek o wznowienie postępowania, doszło do złamania prawa przez policjantów prowadzących postepowanie, a także do zastraszania świadków, a nadto, podczas postępowania sądowego, sąd pierwszej instancji dopuścił się obrazy szeregu przepisów prawa, w tym art., 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz przepisu art. 91 k.k. W konkluzji wniósł o uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji, tj. wyroku wydanego przez Sąd Okręgowy w W. w sprawie o sygn. akt III K […].

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne. Skazany w swoim osobiście sporządzonym wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] (sprawa o sygn. akt II AKa […]), podał, że materiały zostały sfałszowane, świadkowie byli zastraszani, a w rezultacie wydano surowy wyrok i czuje się skrzywdzony tym wyrokiem (k. 8 akt SN). Przenosząc te okoliczności na grunt podstaw do wznowienia postępowania wskazać należy, że formalnie mogą odnosić się tylko do jednej podstawy do wznowienia postępowania, tj. tej z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., a więc tego, iż w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona obawa, że mogło mieć ono wpływ na treść orzeczenia. Skazany bowiem podnosi, że policjanci sfałszowali „postępowanie”, zaś świadkowie byli zastraszani. Rzecz jednak w tym, że ta podstawa do wznowienia postępowania musi być oparta na formalnym wskazaniu we wniosku (art. 541 § 2 k.p.k.), iż nastąpiło prawomocne skazanie za to przestępstwo lub wprawdzie wyrok taki nie zapadł, ale z przyczyn wskazanych w treści art. 17 § 1 pkt 3-11 k.p.k. lub art. 22 k.p.k. (art. 541 § 1 k.p.k.). Skoro zaś skazany takich okoliczności nie przywołuje, to wniosek jego nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 541 § 2 k.p.k., a to zaś oznacza, iż nie odwołuje się do rzeczywistej podstawy do wznowienia postępowania. W tym zakresie jawi się jako oczywiste, że skazany najpierw powinien zawiadomić stosowne organy prowadzące postępowanie karne, tak aby spełnić warunki wskazane w treści art. 541 § 1 k.p.k. Dopiero bowiem uzyskanie stosownego orzeczenia da podstawę do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania opartego na podstawie art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. W zakresie innych przywołanych okoliczności, tj. wskazywanych naruszeń prawa przez sąd pierwszej instancji, to te okoliczności, jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu, nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. W tym stanie rzeczy, zasadnie Sąd Najwyższy postanowił o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, wobec jego oczywistej bezzasadności.

Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu.

aw