V KO 10/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 marca 2025 r.
SSN Adam Roch
w sprawie O.L. skazanego art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej,
na posiedzeniu w dniu 18 marca 2025 r.
wniosku skazanego o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z dnia 4 stycznia 2011 roku w sprawie o sygn. akt II AKa 186/10,
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 8 lipca 2010 roku w sprawie o sygn. akt II K 166/09
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
postanowił:
odmówić przyjęcia wniosku skazanego O.L. o wznowienie
postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 28 października 2024 r. O.L. wniósł o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z dnia 4 stycznia 2011 roku w sprawie o sygn. II AKa 186/10, utrzymującym w mocy
wyrok Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 8 lipca 2010 roku w sprawie o sygn. II K
166/09. W treści pisma wnioskujący zakwestionował ocenę materiału dowodowego
i w tym zakresie przedstawił własny pogląd, z którego wynikać ma jego niewinność.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
V KO 10/25
2
Wniosek jest oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k.
Powyższy przepis nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia kontroli wniosku o
wznowienie postępowania pochodzącego od podmiotu nieprofesjonalnego pod
kątem tego czy nie jest on oczywiście bezzasadny. Kontrola ta ma charakter quasi
formalny, co oznacza, że w jej toku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania
wniosku, ani też do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw
wznowienia, ale do wstępnego przeanalizowania jego treści w celu ustalenia
możliwości skutecznego złożenia tego pisma. Wniosek, który jest bezzasadny w
stopniu oczywistym, musi spotkać się z odmową przyjęcia bez wzywania do
usunięcia braków formalnych. Oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie
postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna „na
pierwszy rzut oka”, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić
do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu
Najwyższego z dni: 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016/1/5; 6
października 2015 r., V KO 56/15, LEX nr 3530681).
W złożonym przez O.L. wniosku brak jest argumentacji choćby potencjalnie
wpisującej się w podstawy wznowienia. Na tle prezentowanej przez skazanego
argumentacji wypada zaznaczyć, że jego niezadowolenie z ustaleń faktycznych czy
oceny materiału dowodowego nie mogą stanowić podstawy do wznowienia
postępowania sądowego. Podkreślić bowiem trzeba, że postępowanie
wznowieniowe nie stanowi powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest
swego rodzaju „trzecią instancją”, mającą służyć kolejnemu weryfikowaniu
poprawności orzeczeń zapadłych w sądach pierwszej i drugiej instancji. Tym
bardziej niezasadne na tym etapie jest eksponowanie uchybień w ocenie materiału
dowodowego, który znany był sądom orzekającym w postępowaniu merytorycznym,
a to właśnie czynił wnioskodawca. Wszystkie te okoliczności zostały bowiem
poddane ocenie w toku właściwego postępowania jurysdykcyjnego. Właściwym
polem do zakwestionowania oceny dowodów, czy błędnych ustaleń faktycznych
była apelacja, którą zresztą obrońca O.L. wywiódł. Wznowienie postępowania może
zaś nastąpić wyłącznie w ściśle określonych przez ustawodawcę podstawach.
Takich jednak we wniosku nie wskazano.
V KO 10/25
3
Sąd Najwyższy nie stwierdził także zaistnienia przesłanek wznowienia z
urzędu, o których mowa w art. 542 § 3 k.p.k.
W oparciu o powyższe stwierdzić zatem trzeba, że zmaterializowały się
przewidziane w art. 545 § 3 k.p.k. podstawy do odmowy przyjęcia wniosku o
wznowienie jako oczywiście bezzasadnego, bez wzywania wnioskodawcy do
uzupełnienia jego braków formalnych, takich jak niesporządzenie go przez
adwokata i brak opłaty.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB]
[a.ł]
