V KK 95/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 22 kwietnia 2026 r.
SSN Eugeniusz Wildowicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 kwietnia 2026 r.
sprawy J. D.
skazanego z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii i in.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 251/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z dnia 19 marca 2024 r., sygn. akt III K 83/21,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi
kasacyjnego.
postępowania
[J.J.]
UZASADNIENIE
J. D. został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 19
marca 2024 r., sygn. akt III K 83/21:
V KK 95/26
2
- na karę roku pozbawienia wolności za to, że „w okresie od 11 września 2018 r. do
12 października 2018 r. w różnych miejscowościach na terenie Polski, w tym Ś. i R.
oraz Hiszpanii, wspólnie z innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie
przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, obejmujących
wewnątrzspólnotowe nabycia oraz przewóz przez terytorium innych państw Unii
Europejskiej a następnie sprzedaż w Polsce znacznych ilości środków
odurzających w postaci marihuany, przy czym jego rola polegała na
zorganizowaniu transakcji oraz zleceniu i kierowaniu odbiorem narkotyków i ich
przewozem do Polski”, tj. za czyn z art. 258 § 1 k.k. (pkt 5 wyroku),
- na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 300 stawek
dziennych po 100 zł każda za to, że „w dniu 25 września 2018 r. w Ś., kierując
wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wykonaniem czynu zabronionego przez
inne osoby, działając wbrew przepisom ustawy w zorganizowanej grupie mającej
na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi, w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia
znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany o wadze 27.757,10
gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na terenie Hiszpanii, ukrył je w
dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej części naczepy zestawu
ciężarowego, składającego się z ciągnika siodłowego marki D. o nr rej. P. wraz z
naczepą marki K. o nr rej. P.1., przemieszczając je przez terytorium Francji,
Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski, przy czym jego rola polegała na
zorganizowaniu transakcji oraz zleceniu i kierowaniu odbiorem narkotyków i ich
przewozem do Polski”, tj. za czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z
dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt 6
wyroku),
- na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 300 stawek
dziennych po 100 zł każda za to, że „w dniu 12 października 2018 r. w Ś., kierując
wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wykonaniem czynu zabronionego przez
inne osoby, działając wbrew przepisom ustawy w zorganizowanej grupie mającej
na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi
osobami oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał
wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilość środków odurzających w postaci
V KK 95/26
3
marihuany o wadze 27.757,10 gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na
terenie Hiszpanii, ukrył je w dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej
części naczepy zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki
D. o nr rej. P. wraz z naczepą marki K. o nr rej. P.1., przemieszczając je przez
terytorium Francji, Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski, przy czym jego rola
polegała na zorganizowaniu transakcji oraz zleceniu i kierowaniu odbiorem
narkotyków i ich przewozem do Polski”, tj. za czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 55
ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §
1 k.k. (pkt 7 wyroku);
- na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności za to, że w dniu 11 marca 2020 r. w
miejscowości J., w mieszkaniu przy ul. Z., wbrew przepisom ustawy posiadał co
najmniej 0,04 gram środka odurzającego z grupy IV - N w postaci ziela konopi innej
niż włóknista, tj. za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii (pkt 8 wyroku).
W pkt 9 wyroku, działając na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2
k.k., Sąd pierwszej instancji połączył wymierzone J. D. kary jednostkowe
pozbawienia wolności, w ich miejsce wymierzając karę łączną 5 lat i 6 miesięcy
pozbawienia wolności (na poczet której w pkt 15 wyroku zaliczył oskarżonemu
okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie) oraz jednostkowe kary
grzywny, w ich miejsce wymierzając karę łączną grzywny w wysokości 300 stawek
dziennych po 100 zł każda.
Ponadto, w pkt 16 wyroku, na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca
2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, orzekł od J. D. nawiązkę w kwocie 5 tys. zł,
na rzecz Stowarzyszenia M. Poradnia Profilaktyczno - Konsultacyjna w B., na cele
związane z zapobieganiem i zwalczaniem narkomanii.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez
obrońcę oskarżonego, wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 251/24,
utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji względem J. D. oraz
współoskarżonych.
Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku Sądu odwoławczego,
zaskarżając go w całości i zarzucając:
V KK 95/26
4
„I. naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nieznajdujące
uzasadnienia zaaprobowanie przez Sąd II instancji postępowania dowodowego
przeprowadzonego przez Sąd I instancji i przyjęcie za własne ustaleń poczynionych
na etapie postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Bydgoszczy w
sytuacji, gdy Sąd I instancji poczynił dowolną zamiast swobodnej ocenę dowodów
w postaci wyjaśnień oskarżonego A. H. , co skutkowało uznaniem ich za
wiarygodne i mogące stanowić podstawę poczynienia istotnych dla sprawy ustaleń
faktycznych, podczas gdy oskarżony A. H. złożył wyjaśnienia, które są niespójne, w
szczególności w zakresie dotyczącym opisu wizerunku oskarżonego J. D. (jego
zewnętrznego wyglądu), w sytuacji w której oskarżenie oparte zostało wyłącznie na
pomawiających depozycjach oskarżonego A. H. , które wymieniony złożył w
niniejszej sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem faktycznym, iż oskarżony J.
D. dopuścił się popełnienia czynów zabronionych opisanych w pkt IV-VI aktu
oskarżenia w sytuacji, gdy żaden materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej
sprawie (poza niespójnymi wyjaśnieniami oskarżonego A. H. ) nie determinuje
wniosku o tym, iż oskarżony J. D. dopuścił się popełnienia wyżej wskazanych
czynów zabronionych;
II. naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 7 k.p.k., poprzez nieznajdujące uzasadnienia
zaaprobowanie przez Sąd II instancji postępowania dowodowego
przeprowadzonego przez Sąd I instancji i przyjęcie za własne ustaleń poczynionych
na etapie postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Bydgoszczy w
sytuacji, gdy Sąd I instancji poczynił dowolną zamiast swobodnej ocenę dowodów
w postaci wyjaśnień oskarżonego J. D. odmawiając im waloru wiarygodności,
podczas gdy wymieniony złożył depozycje, które były logiczne, a przede wszystkim
spójne i korelujące z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, co
skutkowało błędnym ustaleniem faktycznym, iż oskarżony J. D. dopuścił się
popełnienia czynów zabronionych opisanych w pkt IV-VI aktu oskarżenia w sytuacji,
gdy żaden materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie (poza
niespójnymi wyjaśnieniami oskarżonego A. H. ) nie determinuje wniosku o tym, iż
oskarżony J. D. dopuścił się popełnienia wyżej wskazanych czynów zabronionych.”
V KK 95/26
5
Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania
w postępowaniu odwoławczym.
W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy prokurator wniósł o jej oddalenie
jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, a zatem podlega rozpoznaniu i
oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Podniesione w kasacji zarzuty sprowadzają się do podważania
prawidłowości i rzetelności rozpoznania zarzutów apelacji kwestionujących
dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów z wyjaśnień J. D. oraz
współoskarżonego A. H. .
Zarzuty te nie są zasadne. Sąd odwoławczy ze swoich obowiązków
kontrolnych określonych w art. 433 § 2 i 457 § 3 k.p.k. w tej sprawie wywiązał się
należycie. Przede wszystkim Sąd ten wszechstronnie i wnikliwie oraz poprawnie
merytorycznie rozważył oba podniesione zarzuty, szczegółowo odnosząc się do
poruszonych w nich kwestii na stronach 11-18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Wywód Sądu ad quem jest spójny i logiczny; nie pozostawia wątpliwości z jakich
względów Sąd Apelacyjny w Gdańsku przyjął za własną kwestionowaną w środku
odwoławczym ocenę dowodów, a przedstawione przez ten Sąd rozumowanie
zasługuje na pełną aprobatę. Już w świetle powyższego trudno zinterpretować
zarzuty kasacyjne inaczej niż jako nieuprawnioną polemikę na etapie kasacyjnym z
ustaleniami faktycznymi, pod pozorem sygnalizacji naruszenia prawa procesowego.
Więcej, taki wniosek wzmacnia redakcja obu zarzutów kasacji, w szczególności zaś
wskazanie skarżącego, że wadliwa ocena wartości dowodowej wyjaśnień
oskarżonego i pomawiającego go współoskarżonego A. H. skutkowała
dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych. Tymczasem, co oczywiste, strona nie
może w postępowaniu kasacyjnym podważać rezultatu dokonanej w sprawie przez
orzekające sądy oceny dowodów oraz dokonanych ustaleń faktycznych; zabrania
tego przepis art. 523 § 1 k.p.k.
Uwagi Sądu odwoławczego przy tym nie uszło, że ocena wyjaśnień
współoskarżonego, który pomawia innego oskarżonego wymaga szczególnej
V KK 95/26
6
ostrożności, toteż jego relacja może być uznana za wiarygodną i miarodajną, jeśli
spełnia określone, wypracowane w orzecznictwie i doktrynie, wymogi. Podobnej,
krytycznej oceny wymagają jednak również wyjaśnienia pomawianego oskarżonego,
który ma oczywisty interes w uniknięciu odpowiedzialności karnej za zarzucone mu
czyny.
W realiach tej sprawy treść relacji obu oskarżonych nie może być
analizowana w izolacji od innych zgromadzonych w sprawie dowodów. Oprócz
wyjaśnień A. H. takimi dowodami były zwłaszcza pozyskane w toku kontroli
operacyjnej nagranie rozmowy J. D. z nieustalonym mężczyzną w dniu 23 listopada
2018 r., z których wynika udział J. D. w przemycie narkotyków na teren Polski, co
potwierdza obciążające go wyjaśnienia współoskarżonego. Wyjaśnienia A. H. są
przy tym w znacznym zakresie zbieżne z depozycjami świadka K K. .
Skarżący przywiązuje nadmierną wagę to faktu współpracy A. H. z organami
ścigania jako okoliczności wpływającej na jego wiarygodność. A. H. , na co
zasadnie zwrócił uwagę Sąd Apelacyjny, nie miał bowiem interesu w tym, żeby
kierować fałszywe oskarżenia o współudział w przestępczym procederze akurat na
J. D. , jako że nie przerzucał w ten sposób na niego odpowiedzialności za własne
czyny (pełnili w grupie różne role). Oczywiście, współoskarżony ten mógł liczyć na
złagodzenie kary w zamian za ujawnienie współsprawców, co zresztą ostatecznie
się wydarzyło, ale jedynie pod warunkiem ujawnienia prawdziwych okoliczności,
które podlegały weryfikacji przez organy śledcze.
Jeśli natomiast chodzi o wyjaśnienia skazanego, przeczące udziałowi w
przestępstwach, nie znajdują one poparcia w innych dowodach, a wręcz są z nimi
sprzeczne. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji ocenił je jako niewiarygodne, a
ocenę tę zaaprobował Sąd odwoławczy.
Na uwzględnienie nie zasługuje przy tym stanowisko J.D., przytoczone
również w kasacji, jakoby A. H. wadliwe go rozpoznał, bo nie zapamiętał cech
charakterystycznych jego wyglądu. W rzeczywistości A. H. nie miał najmniejszych
wątpliwości, że to właśnie okazany mu J. D. jest jednym z dwóch mężczyzn,
których poznał za pośrednictwem J. G. , a z którymi współpracował przy przemycie
marihuany. To, że A. H. nie pamiętał u J. D. tatuaży na dolnej powiece,
przypominających delikatny makijaż oka, nie wystarcza, by podważyć
V KK 95/26
7
wiarygodność jego wyjaśnień. Jest przecież faktem oczywistym, iż nie wszystkie
szczegóły dotyczące wyglądu ludzi, rzeczy, miejsc czy sytuacji zapadają
człowiekowi w pamięć z jednakową dokładnością. Tym bardziej, że, jak zauważył
Sąd pierwszej instancji, posiadane przez J. D. tatuaże podkreślające dolną
powiekę, nie rzucają się nadmiernie w oczy.
Reasumując, analiza dowodów zgromadzonych w sprawie prowadzi do
wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił wiarygodność wyjaśnień złożonych
przez J. D. i A. H. . Słusznie też Sąd Apelacyjny zaaprobował tę ocenę, utrzymując
w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy.
Dlatego jako oczywiście bezzasadną należało ocenić wniesioną przez
obrońcę kasację, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[J.J.]
[a.ł]
