V KK 469/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 listopada 2025 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w sprawie R. W., S. P. i T. W.,
skazanych z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 26 listopada 2025 r.
kasacji wniesionych przez obrońców skazanych
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z dnia 17 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 68/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt II K 140/21,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. R. kwotę 1476
złotych, w tym 23% VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji na
korzyść R. W. jako jego obrońca ustanowiony z urzędu;
3. zwolnić skazanych od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciąża
Skarb Państwa.
[J.J.]
UZASADNIENIE
V KK 469/25
2
W sprawie złożonej podmiotowo wyrokiem Sądu Okręgowego w Płocku z
dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt II K 140/21, S. P. został uznany za winnego tego, że:
1. w okresie od miesiąca września 2020 r. do miesiąca października 2020 roku w
miejscowości B. przy ul. [...], aby K. S., R. W. oraz nieustalona z imienia i nazwiska
osoba na strychu budynku wbrew przepisom ustawy wytworzyli w celu osiągnięcia
korzyści majątkowej znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci
chlorowodorku mefedronu (4 metylometkatynonu) ułatwił swoim zachowaniem
polegającym na uzgodnieniu miejsca z R. W. oraz zakupie wagi elektronicznej
wytworzenie tej substancji o łącznej masie 5.700 g,
tj. przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
o przeciwdziałaniu narkomanii, za które – na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art.
53 ust. 2 ww. ustawy – wymierzono kary 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności
oraz 120 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na
kwotę 50 złotych. Ponadto, na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005
r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono wobec oskarżonego S. P. nawiązkę w
kwocie 3000 złotych na rzecz Towarzystwa Zapobiegania Narkomanii w W. ;
2. w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 4 grudnia 2020 r. w B. i W.1. w
krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew
przepisom ustawy wprowadził do obrotu znaczne ilości środków odurzających w
postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) o masie 1000 g i kokainy o
masie 100 g oraz substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o masie 1500
g oraz 1000 tabletek 3,4 metylenodioksymetamfetaminy MDMA (ecstazy), przy
czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stale źródło dochodu,
tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 12 §1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za które – na podstawie
art. 56 ust. 3 ww. ustawy – wymierzono mu kary 4 lat pozbawienia wolności oraz
120 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę
50 złotych. Ponadto, na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179 poz. 1485 ze zm.) orzeczono wobec
oskarżonego S. P. nawiązkę w kwocie 5000 złotych na rzecz Towarzystwa
Zapobiegania Narkomanii w W.;
V KK 469/25
3
3. w dniu 16 czerwca 2021 r. w miejscowości O. gm. B.1. na ul. […] wbrew
przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż
włókniste (marihuany) o masie 1,508 g i chlorowodorku kokainy o łącznej masie
4,778 g oraz znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci soli
chlorowodorku 3,4 metylenodioksymetamfetaminy MDMA (ecstazy) o łącznej masie
121,383 g i chlorowodorku mefedronu (4 metylometkatynonu) o masie 0,751 g,
tj. przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii, za które wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności. Ponadto, na
podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii orzeczono wobec oskarżonego S. P. nawiązkę w kwocie 2000 złotych
na rzecz Towarzystwa Zapobiegania Narkomanii w W. .
Sąd I instancji, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył
wymierzone skazanemu jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny i w
ich miejsce orzekł karę łączną 4 lat i 2 miesiecy pozbawienia wolności oraz karę
łączną grzywny w wymiarze 200 stawek, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na
kwotę 50 złotych.
Wyrok Sądu I instancji został zaskarżony apelacją przez obrońcę
oskarżonego, który – podnosząc zarzuty obrazy przepisów postepowania, która
miała wpływ na treść orzeczenia (art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.) oraz rażącej
niewspółmierności kary wymierzonej S. P. za trzecie z przypisanych mu
przestępstw – wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie S. P. od
dwóch pierwszych przypisanych mu przestępstw, zaś w zakresie ostatniego –
obniżenie wymiaru kary pozbawienia wolności do roku.
Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2025 r., sygn. akt II
AKa 68/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Od tego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, podnosząc
następujące zarzuty:
I. naruszenie przepisów art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw
Podstawowych UE oraz art. 6 ust. 1 EKPCz w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w ten
sposób, że w składzie Sądu II instancji zasiadali sędziowie X. Y. oraz X.1 Y.1 ,
powołani na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa,
V KK 469/25
4
ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku
o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw;
II. rażące i mające wpływ na treść rozstrzygnięcia:
1. naruszenie przepisów postępowania – art. 7 k.p.k., polegające na przekroczeniu
granic swobodnej, kontrolowanej oceny dowodów w postępowaniu, mającym za
przedmiot dokonanie weryfikacji wnioskowania Sądu I instancji, a nadto
zatwierdzenie wnioskowania Sądu Okręgowego, dokonanego na niekorzyść
oskarżonego w przedmiocie okoliczności, które nie zostały wykazane w
postępowaniu karnym;
2. naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., poprzez niedokonanie przez
Sąd II instancji oceny okoliczności wskazywanych przez K. S. w piśmie, które
wpłynęło do Sądu po zamknięciu przewodu sądowego (data prezentaty: 19 lipca
2023 r.), nieuchylenie wyroku Sądu I instancji i nieprzekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania temu Sądowi, co skutkowało naruszeniem prawa
skazanego do obrony i wydaniem orzeczenia z pominięciem istotnego materiału
dowodowego;
3. naruszenie art. 6 k.p.k. w zw. z art. 16 § 1 k.p.k. w zw. z art. 427 § 3 k.p.k.,
polegające na nieuzasadnionym oddaleniu wniosku obrońcy o odroczenie terminu
rozprawy apelacyjnej celem umożliwienia złożenia obrońcy S. P. wniosków
dowodowych z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania Prokuratury
Okręgowej Warszawa – Praga w Warszawie, co skutkowało nierozpoznaniem
istotnych okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla oceny wiarygodności K.
S. i odpowiedzialności karnej S. P., a tym samym skutkowało pozbawieniem S. P.
prawa do obrony i przeprowadzenia skutecznej argumentacji dowodowej przed
sądem odwoławczym.
Na podstawie tych zarzutów autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku w całości.
Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
V KK 469/25
5
Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu – wystąpienia w sprawie
bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., to
przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego
stanowiskiem, począwszy od uchwały trzech połączonych Izb: Cywilnej, Karnej
oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20,
OSNK z 2020 r., z. 2, poz. 7): „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art.
379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba
powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek
Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy
z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli wadliwość procesu
powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu
niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz
art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”.
Stanowisko to zostało powtórzone w późniejszych orzeczeniach Sądu Najwyższego,
w tym zwłaszcza w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP
2/22 (OSNK 2022/6/22) oraz zostało potwierdzone w orzecznictwie Europejskiego
Trybunału Praw Człowieka (zob. np. wyrok z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie
Reczkowicz przeciwko Polsce, skarga nr 43447/19) oraz judykatach Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. m.in. zob. wyroki TSUE w sprawach: C-
585/18 i in., C-824/18, C-791/19, C-487/19).
Wprawdzie w kasacji dostrzeżono brak automatyzmu stwierdzania ww.
bezwzględnej przyczyny odwoławczej w odniesieniu do wadliwości powołania
sędziów sądów powszechnych, jednak nie wykazano, aby w odniesieniu do
sędziów X. Y. i X.1 Y.1 zaszły tego rodzaju okoliczności, że wadliwość procesu ich
powołania doprowadziła do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w
rozumieniu konstytucyjnym i konwencyjnym. Wprawdzie pierwsza uchwała KRS z
[...] 2018 r., dotycząca kandydatury sędziego X. Y. została uchylona, jednak kolejna,
nr [...] nie została już zaskarżona, zaś argumentacja wyrażona w kasacji odnosi się
do opiniowana innych sędziów oraz wyrażenia ogólnego i subiektywnego
V KK 469/25
6
stanowiska o braku jasności i przekonującego charakteru kryteriów, jakie zaważyły
na jej treści, co wobec niewykazania okoliczności dotyczących drogi zawodowej
samego sędziego nie daje podstaw do stwierdzenia szczególnej wadliwości
powołania sędziego X. Y., co dopiero mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia
uchybienia, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Jeśli zaś chodzi o sędziego X.1 Y.1, to de facto jedynym podniesionym
argumentem, jest to, że przystąpił on do procedury awansowej w czasie, kiedy sądy
polskie oraz trybunały międzynarodowe wydały szereg orzeczeń dotyczących
wadliwości trybu powoływania składu Krajowej Rady Sądownictwa po wejściu w
życie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. Fakt ten sam w sobie nie może jednak
przesądzać o kwalifikowanej wadliwości powołania ww. sędziego. Jak już
wspomniano, w zakresie analizowanej problematyki dotyczącej sędziów sądów
powszechnych nie ma automatyzmu, ani cezury czasowej związanej ze
stanowiskiem sądów krajowych i trybunałów międzynarodowych w zakresie oceny
tzw. neoKRS. Zauważyć należy, że wspomniana wcześniej uchwała połączonych
Izb Sądu Najwyższego nie zablokowała procedury obsadzania wolnych stanowisk
sędziowskich, co nolens volens musiało się odbywać z udziałem Krajowej Rady
Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8
grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych
innych ustaw. Przeciwne stanowisko doprowadziłoby nie tylko do problemów
kadrowych sądów wyższych instancji, ale także uniemożliwiłoby powoływanie
nowych osób do korpusu sędziowskiego. O ile zatem fakt udziału w procedurze
konkursowej po ugruntowaniu się linii orzeczniczej nt. wadliwości KRS może
wspierać przekonanie o braku przymiotów bezstronności i niezawisłości przez
danego sędziego, to jedynie sama ta okoliczność nie może prowadzić do takiej
konstatacji.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów, w orzecznictwie Sądu Najwyższego
akcentuje się, że: „kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym
przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania
środka odwoławczego. Celem postępowania kasacyjnego jest bowiem
wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w
postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o
V KK 469/25
7
charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które miały istotny wpływ na treść
orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie
ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które
ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie
dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie
weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej
kary” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2017 r., IV KK 276/17,
LEX nr 2428223; LEX nr 2692803).
Lektura uzasadnienia kasacji skazuje tymczasem, że argumentacja obrońcy
skazanego w znacznej części ma właśnie charakter polemiczny, sprowadzając się
do przedstawienia własnej oceny relacji procesowych K. S.. Co istotne, w ramach
prowadzonego obszernego wywodu nie wykazano wadliwości Sądu odwoławczego
w zakresie rozpoznania zarzutu dotyczącego tej części materiału dowodowego.
Trzeba natomiast zauważyć, że Sąd odwoławczy odniósł się do stosownego
zarzutu apelacji obrońcy S. P. na s. 3-5 uzasadnienia wyroku, wskazując
niebezpodstawnie, że o przestępstwach popełnionych przez tego skazanego nie
świadczyły tylko wyjaśnienia K. S., ale również inne dowody i ich wzajemne
powiązanie ze sobą. W tym kontekście nie może dziwić brak wznowienia przewodu
sądowego w wyniku nadesłania przez K. S. pisma, w którym – jak przyznano w
kasacji – „przedstawia kolejną wersję zdarzeń objętych tym postępowaniem” (s. 16
kasacji). Wolno też zauważyć, że w nadzwyczajnym środku zaskarżenia, nie
wykazano nawet, w jaki sposób te nowe informacje, gdyby uznać je za prawdziwe –
rzutowałyby na kwestię odpowiedzialności karnej S. P..
Oczywiście chybiony jest również ostatni zarzut dotyczący prawa do obrony.
Nie sposób bowiem uznać, że ustanowienie przez oskarżonego obrońcy z wyboru
po ponad roku od wniesienia apelacji przez wyznaczonego mu obrońcę z urzędu
miałoby determinować tok postępowania odwoławczego i prowadzić do odroczenia
rozprawy apelacyjnej. Skazany, ustanawiając nowego obrońcę na krótko przed
terminem rozprawy odwoławczej, musi mieć świadomość presji czasu i
potencjalnego ograniczenia możliwości zakresu jego działania. Sąd zaś nie ma
obowiązku wykazywania większej troski o prawa oskarżonego, niż on sam to czyni
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2009 r., III KK 330/08, LEX
V KK 469/25
8
nr 491166). Warto też zauważyć, że skazany był już wcześniej karany, tym bardziej
miał zatem wiedzę o elementarnych aspektach procesu karnego.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w
postanowieniu, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalniając skazanego od kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami
obciążając Skarb Państwa.
[J.J.]
[r.g.]
