V KK 293/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
Dnia 30 lipca 2025 r.
w sprawie M. A.
skazanego za popełnienie czynu z art. 271 § 1 i § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3
k.p.k.),
w dniu 30 lipca 2025 r.,
kasacji obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z dnia 10 marca 2025 r., sygn. akt IV Ka 779/24
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV K 692/21
postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć M. A. kosztami sądowymi za
kasacyjne.
postępowanie
[J.J.]
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, wyrokiem z 18 kwietnia 2024 r., uznał M. A. za
winnego popełnienia dwóch czynów zabronionych: z art. 62 § 2 k.k.s. w zb. z art. 56
§ 1 k.k.s. w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 6§ 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i za
V KK 293/25
2
to wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności i grzywnę oraz z art. 271 § 1 k.k.
w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 273 k.k. i za to wymierzył
mu kare 2 lat pozbawienia wolności, która nie podlegała wykonaniu. Sąd Okręgowy
w Bydgoszczy, po rozpoznaniu apelacji oskarżyciela publicznego i obrońcy,
wyrokiem z 10 marca 2025 r., utrzymał w mocy wyrok pierwszoinstancyjny w części
odnoszącej się do M. A..
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca. Podniósł w niej
rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia rażące naruszenia prawa
procesowego tj. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. polegające na braku
należytego rozważenia zarzutu apelacji, w którym autor wskazywał na uchybienie
art. 4, art. 5, art. 7 i art. 410 k.p.k. Przy tak sformułowanych zarzutach obrońca
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w Bydgoszczy wniósł o
oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Podniesiony przez obrońcę zarzut sformułowano w sposób daleki od
standardów jakimi kieruje się postępowanie kasacyjne a analiza sprawy
przeprowadzona przez Sąd Najwyższy dowiodła, że kontrola instancyjna odbyła się
bez zastrzeżeń. Odnosząc się do treści nadzwyczajnego środka zaskarżenia nie
sposób nie zauważyć, że wskazanie uchybienia art. 457 § 3 k.p.k. (dotyczącego
treści uzasadnienia) w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. (dotyczącego granic środka
zaskarżenia) raziło sprzecznością, a to dlatego, że skoro za punkt wyjścia przyjęto,
że Sąd odwoławczy nie rozważył wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w
środku odwoławczym (art. 433 § 2 k.p.k.) to jednocześnie nie mógł Sąd
procedujący nie podać w uzasadnieniu, dlaczego zarzuty i wnioski apelacji sąd
uznał za niezasadne (art. 457 § 3 k.p.k.).
Jednocześnie lektura uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w
Bydgoszczy stała w opozycji do zarzutów kasacyjnych i prowadziła do wniosku, że
Sąd ad quem odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji i uczynił to w sposób
krótki, ale rzetelny. Ustalenie to czyni zarzut z art. 433 § 2 k.p.k. oczywiście
V KK 293/25
3
bezzasadnym, albowiem dowodzi, że poddano kontroli instancyjnej ustalenia
faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, wskazujące na to, że M. A. był sprawcą
zarzuconych mu czynów zabronionych. W uzasadnieniu podano też czym kierował
się Sąd Okręgowy wydając wyrok oraz dlaczego wnioski i zarzuty apelacji uznał za
niezasadne, czym uczynił zadość przepisowi art. 457 § 3 k.p.k.
W realiach niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że obrońca nie wykazał, aby
Sąd odwoławczy nie zrealizował obowiązków ciążących na instancji apelacyjnej, co
mogłoby mieć wpływ na pozostawanie w obrocie prawnym wyroku
niesprawiedliwego. Gołosłowne deklaracje strony, poprzedzone szerokim wywodem
na temat zasad procedury karnej, a zarazem stojące w bezpodstawnej opozycji do
prawidłowego procedowania Sądów obu instancji, nie były w stanie podważyć
dotychczasowej oceny dowodów i ustaleń faktycznych dokonanych na ich
podstawie.
Dlatego Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji w granicach zaskarżenia i
podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.), oddalił kasację na posiedzeniu bez
udziału stron w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach postępowania
kasacyjnego orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k
[J.J.]
[r.g.]
