V KK 214/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 czerwca 2025 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz
w sprawie O. R.
skazanego z art. 18 § 3 k.k.w zw. art. 264 § 2 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w dniu 25 czerwca 2025 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 30 września 2024 r., sygn. akt V Ka 49/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zgierzu
z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt II K 15/22,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego
skazanego.
obciążyć
[PŁ]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt II K
15/22, O. R. został uznany za winnego tego, że w nieustalonym czasie, pomiędzy
dniem 1 października 2021 roku a 22 października 2021 roku, w nieustalonym
V KK 214/25
2
miejscu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, który to czyn ujawniono w S., woj. [...],
działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej działając w zamiarze, aby wymienieni w ww.
wyroku cudzoziemcy przekroczyli granicę Rzeczypospolitej Polskiej z Republiką
Białorusi wbrew przepisom, przy użyciu podstępu i we współdziałaniu z innymi
osobami, ułatwił wspomnianym cudzoziemcom popełnienie tegoż czynu w ten
sposób, że dostarczył im środki przewozu w postaci samochodu ciężarowego marki
F. o numerze rejestracyjnym […] i przewoził ich wskazanym pojazdem Autostradą
[...] w kierunku P., w miejscowości S., województwo [...], przy czym cudzoziemcy ci
nie posiadali ważnych dokumentów uprawniających ich do przekroczenia granicy i
pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czym umożliwił i ułatwił im pobyt na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew obowiązującym przepisom prawa, tj.
przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 264 § 2 k.k. i art. 264a § 1 k.k. w zw. z
art. 11 § 2 k.k., za które – na podstawie art. 264a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. –
wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który – podnosząc
zarzuty rażącej niewspółmierności kary oraz błędu w ustaleniach faktycznych,
mającego wpływ na treść orzeczenia – wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w
części dotyczącej kary i na zasadzie art. 66 § 1 k.k. warunkowe umorzenie
postępowania karnego toczonego przeciwko O. R. na okres próby wynoszący rok,
ewentualnie wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary pozbawienia wolności z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby oraz orzeczenie wobec
oskarżonego na podstawie art. 72 § 1 k.k. obowiązku informowania Sądu o
przebiegu okresu próby co 6 miesięcy.
Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z dnia 30 września 2024 r., sygn. akt V Ka
49/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony kasacją przez obrońcę
skazanego, który podniósł zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa
procesowego, które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 433 §
2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. przez niewystarczające i pobieżne rozważenie zarzutów
sformułowanych w apelacji obrońcy O. R. i w konsekwencji brak wskazania lub
niedostateczne wskazanie powodów, dla których została ona uznana za
V KK 214/25
3
niezasadną, jak również bezpodstawne zaakceptowanie wadliwej oceny dowodów
przeprowadzonej przez Sąd I instancji, a mianowicie:
1) błędne rozważanie zarzutów z pkt. 1 apelacji dotyczących rażącej
niewspółmierności kary orzeczonej wobec skazanego, a w szczególności poprzez
błędne ocenienie stopnia społecznej szkodliwości przypisanego skazanemu czynu
wyrażającego się jedynie w arbitralnym stwierdzeniu o jego niesłuszności i
bezpodstawnym zaakceptowaniu sposobu procedowania przed Sądem I instancji
bez należytego i szczegółowego odniesienia się do całości argumentów
przedstawionych przez obronę w szczególności co do podniesionych okoliczności
łagodzących zachodzących wobec skazanego, których uwzględnienie i prawidłowa
ocena winna doprowadzić Sąd do zmiany skarżonego wyroku Sądu I instancji;
2) nieprawidłowe rozważenie zarzutów z pkt. 2 apelacji dotyczącego błędu w
ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegające na
zaakceptowaniu przez Sąd Okręgowy w Łodzi błędnej oceny Sądu I instancji
wyrażającej się w niewłaściwym stopniowaniu społecznej szkodliwości czynu
przypisanego skazanemu, a także przyjęciu za właściwy przez Sąd II instancji
błędnego rozumowania Sądu Rejonowego w Zgierzu polegającego na
nieuwzględnieniu przy orzekaniu okoliczności przemawiających na korzyść
oskarżonego, związanych z jego wcześniejszą niekaralnością, oraz na nadaniu zbyt
dużej rangi okolicznościom obciążającym, co skutkowało błędnym ustaleniem, że
czyn przypisany skazanemu charakteryzuje się znacznym stopniem społecznej
szkodliwości, a kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej
wykonywania jawi się przy tym jako nieadekwatna do wagi przypisanych
skazanemu przestępstw, w sytuacji gdy wszelkie okoliczności sprawy wskazują, iż
wyrok Sądu I insynuacji winien zostać zmieniony.
Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w
Łodzi w całości oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w Zgierzu w
całości i przekazanie sprawy właściwemu Sądowi Rejonowemu do ponownego
rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi w całości
i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego jej rozpoznania.
Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
V KK 214/25
4
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie jest wprawdzie zbyt
rozbudowana, jednak pozwala na odczytanie motywów, dla których Sąd
odwoławczy uznał podniesione w apelacji obrońcy skazanego zarzuty za
niezasadne, zaś wyrażona przez ten Sąd argumentacja znajduje swoje podstawy
merytoryczne w kontekście realiów faktycznych niniejszej sprawy oraz na gruncie
analizowanych unormowań prawnych. Nie można też nie dostrzec braku spójności
zarzutów kasacyjnych z zarzutami apelacyjnymi, co jest o tyle istotne, że zarzut
wadliwej kontroli instancyjnej bazuje na argumentacji wyrażonej właśnie w środku
odwoławczym.
Odnosząc się do pierwszej części zarzutu dotyczącej wprost zagadnienia
rażącej niewspółmierności kary należy na wstępie zaznaczyć, że w petitum kasacji
wskazano na zagadnienie współmierności kary do stopnia społecznej szkodliwości
czynu, które w przekonaniu obrońcy skazanego, miał wadliwie rozważyć Sąd
odwoławczy w ramach rozpoznawania pierwszego z podniesionego w apelacji
zarzutu. Tyle tylko, że w zarzucie tym mowa jest nie tylko o okolicznościach
popełnienia przestępstwa, ale również o właściwościach i warunkach osobistych
oskarżonego, świadomości swego zawinienia oraz krytycznego stosunku
oskarżonego do popełnionego przestępstwa, co nie mieści się w katalogu
mierników stopnia społecznej szkodliwości ustanowionym w art. 115 § 2 k.k. Jeśli
zaś chodzi o sposób i okoliczności popełnienia czynu, rzutujące na poziom
karygodności przypisanego skazanemu występku, to Sąd odwoławczy przedstawił
w tym zakresie swoje stanowisko, wskazując na elementy stanu faktycznego, które
przemawiały przeciwko uznaniu stopnia społecznej szkodliwości czynu skazanego
za nieznaczny tj. naruszenie istotnego dobra prawnego, jakim jest porządek
publiczny, zorganizowany charakter procederu oraz ułatwienie nielegalnego
przekroczenia granicy Rzeczpospolitej Polskiej znacznej liczbie osób. Uwadze
Sądu nie umknęła również motywacja finansowa przyświecająca skazanemu.
Wszystko to uprawniało do konstatacji Sądu II instancji że nie sposób mówić o
V KK 214/25
5
orzeczeniu kary surowej, nie mówiąc już o tym, iż miałaby być to kara surowa w
sposób rażący.
Jeśli chodzi o drugi zarzut, również odwołujący się do stopnia społecznej
szkodliwości, to należy zauważyć, że w zarzucie nr 2 apelacji sformułowano zarzut
błędu w ustaleniach faktycznych mający dotyczyć elementów istotnych dla
płaszczyzny wymiaru kary. Tyle tylko, że wskazane w tej części petitum apelacji
„nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego” (s. 2
apelacji), nawet jeżeliby wystąpiło, to nie musi oznaczać nieustalenia danych
okoliczności, a to dopiero może stanowić podstawę zarzutu błędu w ustaleniach
faktycznych. Zresztą, jak już wskazano Sąd odwoławczy rozważył szereg
okoliczności o charakterze podmiotowym i przedmiotowym rzutujących na poziom
społecznej szkodliwości czynu, jak również miał na uwadze pozostałe aspekty
sprawy rzutujące na surowość kary. Wprawdzie Sąd ten nie odniósł się wprost do
uprzedniej karalności skazanego, jednak została ona wyraźnie uwzględniona na
jego korzyść przez Sąd I instancji (pkt 4 uzasadnienia wyroku Sądu a quo), zaś Sąd
odwoławczy niebezpodstawnie zauważył, że „okoliczności łagodzące występujące
w niniejszej sprawie zostały uwzględnione przez sąd meriti, co w kolei skutkowało
wymierzeniem kary w wysokości bliższej dolnemu progowi ustawowego zagrożenia”
(pkt 3 uzasadnienia wyroku Sądu ad quem).
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w
postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.
[J.J.]
[r.g.]
