V KK 155/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 kwietnia 2025 r.
SSN Michał Laskowski
w sprawie F. W.
uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 284 § 2 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3
k.p.k.),
w dniu 28 kwietnia 2025 r.,
kasacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt V Ka 888/24
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi
z dnia 19 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV K 811/23
postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć S. W. obowiązkiem ponoszenia kosztów sądowych za
postępowanie kasacyjne;
3) zasądzić od S. W. kwotę 300 (trzysta) zł na rzecz F. W. tytułem
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
kasacyjnym.
[J.J.]
UZASADNIENIE
V KK 155/25
2
Sąd Okręgowy w Łodzi, wyrokiem z 9 października 2024 r., sygn. V Ka
888/24, uniewinnił F. W. oskarżonego za popełnienie występku z art. 284 § 2 k.k.,
od zarzutu dokonania przywłaszczenia rzeczy ruchomych tj. od czynu z art. 284 § 1
k.k., za co, po uprzedniej zmianie kwalifikacji prawnej czynu, uznał go winnym Sąd
Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, wyrokiem z 19 kwietnia 2024 r., sygn.
IV K 811/23, i postępowanie karne warunkowo umorzył na okres próby jednego
roku, a na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 46 § 1 k.k. orzekł o obowiązku
naprawienia szkody.
W kasacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego od wyroku Sądu
odwoławczego pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzucił mu rażące i mające
istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k.,
art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k.,
polegające na tym, że w wyniku wadliwej kontroli instancyjnej i błędnej oceny
dowodów Sąd ad quem uniewinnił F. W. . Autor kasacji wniósł o uchylenie
zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w
postępowaniu odwoławczym.
W odpowiedzi na kasację obrońca oskarżonego wniósł o oddalenie kasacji
jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja była bezzasadna w stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 3
k.p.k.
W przedmiotowej sprawie kluczowym dla jej rozstrzygnięcia było ustalenie,
że po stronie oskarżonego nie istniał zamiar bezpośredni przywłaszczenia spornych
rzeczy, co jest jednym z warunków odpowiedzialności karnej z art. 284 § 1 k.k. Sąd
Okręgowy ustalił ponad wszelką wątpliwość, że działania F. W. nie prowadziły do
nieodwracalnego pozbawienia S. W. jego mienia i uczynienia z niego swej
własności. Świadectwem niewinności oskarżonego były przede wszystkim
dokumenty z rozmów prowadzonych pomiędzy pokrzywdzonym a Młodzieżową
Sekcją ZSP, z których wprost wynika, że F. W. deklarował wolę zwrotu sprzętu
wspinaczkowego, zaś pokrzywdzony kilkakrotnie żądał fotografii sprzętu, przy czym
sporządzona przez niego lista ekwipunku różniła się od tego co było na
V KK 155/25
3
otrzymanych przezeń zdjęciach. Ewidentnie zaistniało nieporozumienie, co do tego
który sprzęt należy do oskarżyciela posiłkowego, a który do oskarżonego, a sporu
nie rozwiązało przesłuchanie świadków wskazanych przez autora kasacji. Wbrew
wywodom skarżącego ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd odwoławczy
pozostawała pod ochroną art. 7 k.p.k. jako swobodna, zaś pisemne motywy
orzeczenia czyniły zadość zarówno przepisom statuującym wyrokowanie (art. 424 §
1 pkt 1 k.p.k.) jak i regulującym postępowanie odwoławcze (art. 457 § 3 k.p.k. i art.
433 § 2 k.p.k.). Stwierdzić należy, że rozpoznając apelacje obrońcy Sąd ad quem
odniósł się do wszystkich zarzutów zwykłego środka odwoławczego i podał czym
kierował się wydając wyrok reformatoryjny - wyrok uniewinniający.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w
art. 535 § 3 k.p.k., a o kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzekł po
myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
[J.J.]
[a.ł]
