V CNP 48/15

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2016-01-20

Dane orzeczenia

SygnaturaV CNP 48/15
Data orzeczenia2016-01-20
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział V
SędziowieSSN Zbigniew Kwaśniewski, SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący), SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt V CNP 48/15

POSTANOWIENIE

Dnia 20 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie ze skargi K. N. i J. N.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G.
z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt III Cz […],
w sprawie z powództwa K. N. i J. N.
przeciwko G. K.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 stycznia 2016 r.,

odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Wniesiona przez powodów skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 stycznia 2015 r. pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarżący nie uprawdopodobnili wyrządzenia im szkody spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego skarga dotyczy. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać stwierdzenia, że wyrządzona szkoda ma postać opłaty od zażalenia w wysokości 152 zł. Wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wskazania jej rodzaju i rozmiaru oraz czasu powstania, a także przedstawienia dowodów uwiarygodniających to oświadczenie. Samo twierdzenie o zaistnieniu szkody nie jest wystarczające do uznania spełnienia wymagania określonego w tym przepisie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 26 stycznia 2006 r., V CNP 98/05; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 141; z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05; z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05). Ponadto nie stanowi szkody w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. kwota zapłaconych kosztów sądowych (postanowienie SN z dnia 31 października 2013 r., IV CNP 34/13).

Nie została też spełniona przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ skarżący ograniczyli się tylko do stwierdzenia, że nie zachodzi żadna z ustawowych podstaw do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a nadto że nie jest dopuszczalna skarga kasacyjna. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

l.n

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)